Tag Archives: ψυχοθεραπεία

Κριτική Ψυχοθεραπεία;

Μπορούμε να φανταστούμε μια προσέγγιση στη ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική που να εμπνέεται από κριτικές αρχές και μια διάθεση αμφισβήτησης του υπάρχοντος πλαισίου και δημιουργίας ενός διαφορετικού;

Όντας σε αυτό τον δρόμο εδώ και κάποιο καιρό, προσπάθησα να συνθέσω μια λίστα βιβλιογραφικών αναφορών στα αγγλικά κυρίως και τα ελληνικά, που να προσδιορίζουν μερικές συστατικές κατευθύνσεις της κριτικής ψυχοθεραπείας.

Μπορείτε να τις δείτε εδώ, όπου και να συμπληρώσετε ή να σχολιάσετε.

Καλή Χρονιά, κριτική & Δημιουργική!

Τι είναι η θεραπεία;

Σημείωμα για πολλά κεράσια, και μικρά καλάθια.

Κάτι που με απασχολεί όσο καιρό εργάζομαι ως ελεύθερος επαγγελματίας είναι οι πρακτικές αναπαράστασης της θεραπείας που “προβάλλουμε” ή αρθρώνουμε εμείς οι ψυχολόγοι ή/και ψυχοθεραπευτές. Επειδή οι λέξεις έχουν σημασία, και “κάνουν πράγματα”, σύμφωνα με τις θεωρίες περί κοινωνικής κατασκευής (που προσυπογράφω και με τα δυο χέρια), η επιλογή της έκφρασης “πρακτικές αναπαράστασης”, στοχεύει να αποδώσει τη σημαντικότητα που αναλογεί ακριβώς στην πράξη της κατασκευής της σημασίας της θεραπευτικής πρακτικής, όπως συναντάται στα διάφορα κείμενα των επαγγελματιών, των θεραπευομένων, δημοσιογράφων, άλλων γραφιάδων, κλπ. Αποσκοπεί λοιπόν να αναδείξει ότι το νόημα της λέξης “θεραπεία” αναπαρίσταται και κατασκευάζεται συνεχώς, καθώς “προβάλλεται” ή αρθρώνεται στον ίδιο το λόγο των άμεσα εμπλεκόμενων, εξυπηρετώντας ποικίλους σκοπούς.

Σε αυτό το σημείωμα λοιπόν θα ασχοληθώ με αυτό, δηλαδή με το πως έχω παρατηρήσει ότι αναπαρίσταται η (ψυχο)θεραπεία. Θα επικεντρωθώ σε 2 τρόπους που θεωρώ κυρίαρχους, ως ενδείξεις, και μετά θα προτείνω και την δική μου κατασκευή.

Ιστορίες γιατρειάς

Πρόκειται για μια προοπτική κατασκευής της θεραπείας που βασίζεται στο ιατροκεντρικό μοντέλο. Εδώ η θεραπεία αναπαρίσταται με γλώσσα που εστιάζει στην άμεση αντιμετώπιση του συμπτώματος/προβλήματος, με τεχνικούς και ενίοτε ντετερμινιστικούς όρους. Η θεραπεία λοιπόν αντλεί από το απόθεμα όρων της ψυχοπαθολογίας, και εστιάζει στην άμεση αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, ένα προς ένα. Συνήθως είναι και ιδιαίτερα λακωνικές οι περιγραφές, τους λείπει το κυρίως χαρακτηριστικό του δεύτερου είδους.

Ιστορίες φαντασμαγορίας

Αυτές είναι οι πιο συνηθισμένες στην σχετική “φιλολογία”. Τις ονομάζω “φαντασμαγορίας” με δυο έννοιες. Η πρώτη έννοια αφορά την άρθρωση ιστοριών για τη θεραπευτική πρακτική που εστιάζουν στην επιτυχία, τα οποία μπορούν να περιγραφούν με μεταφορές “ταξιδιού”, “αποκάλυψης”, “θαυμάτων”, “επινοήσεων”, “επιφοίτησης”, “αγάπης”, “θερμών σχέσεων”, που επιτελούνται από “γκουρού” ή “μάγους θεραπευτές”. Τέτοιες ιστορίες βέβαια έχουν εκλαϊκευτεί κατά κόρον στο συγγραφικό έργο θεραπευτών με μεγάλη αναγνωσιμότητα, αυτές είναι που αποδίδουν το “μυστηριακό” χαρακτήρα και το “μύθο” για την ψυχοθεραπεία και την ψυχολογία – σε αντιπαράθεση με τον βαρετό, καθημερινό επιστημονικό χαρακτήρα. Αυτές βέβαια οι ιστορίες μυθικής μεταμόρφωσης έχουν και τη μεγαλύτερη απήχηση σε θεραπευομένους, αλλά και σε επίδοξους ψυχολόγους ή/και ψυχοθεραπευτές (όπως βλέπουμε κάθε χρόνο και στις Πανελλήνιες). Το λεξιλόγιο που αναφέρεται στην επιτυχία είναι λυρικό, μεταφορικό, προσωπικό, βιωματικό. Παράλληλα με αυτές τις ιστορίες, υφίσταται και η δεύτερη έννοια, οι αναπαραστάσεις της θεραπευτικής πρακτικής που ονομάζω “φαντασμαγορικές”, αντλώντας από μια χυδαία ετυμολογία: “φάντασμα” και “αγορεύω”. Η θεραπευτική πρακτική λοιπόν αναπαρίσταται (και επικυρώνεται) με την αναφορά σε λόγια/αγορεύσεις σπουδαίων “φαντασμάτων” του παρελθόντος. “Ο Freud είπε”, “ο Jung είπε”, “ο Lacan είπε”, “ο Bateson είπε”, κ.ο.κ. Αυτοί οι μεγάλοι θεραπευτές (πως είναι περισσότερο άνδρες, ε;) του παρελθόντος και θεμελιωτές σχολών θεραπείας “στοιχειώνουν” με τις νεφελώδεις και αμφίσημες μερικές φορές φράσεις τους τις κατασκευές της θεραπευτικής πρακτικής των συναδέλφων του σήμερα, προσφέρουν όμως και ένα στίγμα τοποθέτησης της πρακτικής στο πεδίο της θεραπείας, αφαιρούν παράλληλα από το συνάδελφο το βάρος της προσωπικής τοποθέτησης στο πεδίο. Πως κάνεις αυτό που κάνεις;

Ιστορίες χαμαλοδουλειάς

Αν υπάρχει μια παροιμία που θυμάμαι να μου λέει η γιαγιά μου είναι το “όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι”. Εμένα, δεν μου αρέσουν τα πολλά και παχιά λόγια για την αναπαράσταση της θεραπευτικής πρακτικής. Ενώ πριν κάποιο καιρό είχα χρησιμοποιήσει τη μεταφορά του “χορού” σε ένα κείμενό μου για τις βασικές αρχές της θεραπευτικής πρακτικής, πλέον τείνω προς την έμφυλη μεταφορά του “χαμαλικιού” για την περιγραφή της. Στα ύστερα φοιτητικά μου χρόνια, για να κερδίσω μερικά χρήματα, είχα εργαστεί κι εγώ περιοδικά ως “χαμάλης” σε μετακομίσεις. Τι κάνει ένας χαμάλης σε μια μετακόμιση; Τον φέρνει μαζί του επί πληρωμή ο οδηγός του φορτηγού, για να βοηθήσει με τα “βαριά” (έπιπλα, ηλ. συσκευές). Χρειάζεται λοιπόν γερές πλάτες και μέση, πέρα από αντοχή και μπράτσα (που είναι το λιγότερο). Χρειάζεται όμως και προσοχή, επιδεξιότητα στις κινήσεις, όπως και υπομονή. Μερικές φορές και εφευρετικότητα. Ο χαμάλης νοικιάζει το χρόνο και τις πλάτες του, για να βοηθήσει στη μετακόμιση των “βαριών” επίπλων, από το σπίτι Α στο σπίτι Β. Δεν αποφασίζει σε ποια διεύθυνση θα πάνε, δεν αποφασίζει που θα τοποθετηθούν μέσα στο σπίτι. Δεν παίρνει την απόφαση της αλλαγής σπιτιού. Είναι σίγουρος όμως ότι μπορεί να βοηθήσει στο κουβάλημα των επίπλων, μπορεί να βοηθήσει στο να ανέβουν τα έπιπλα τις σκάλες, ίσως και να πετάξει μερικές ιδέες για στην τακτοποίησή τους, αν το επιθυμεί ο νοικοκύρης.

Μια τέτοια ιστορία, χαμαλικιού, σπρωξίματος αλλά και κουβαλήματος, (υπο)στήριξης, μόχθου, αγώνα είναι η (ψυχο)θεραπεία για μένα· μια ιστορία οπωσδήποτε λιγότερο μυθική, λιγότερο φαντασμαγορική, αλλά σίγουρα αληθινή και δύσκολη…

10 link για την εβδομάδα #4

Καλά, το “για την εβδομάδα” έχει μείνει μόνο ως τίτλος πια, η συλλογή και συνάθροιση παραμένουν. Λίγος Φουυκώ, λίγος Lazzarrato, λίγος Crichley και ψυχανάλυση, για δυο συνέδρια, λίγο κράξιμο για τους ψυχολόγους στα σχολεία, λίγη θεωρία. Ο Φρόυντ να γράφει στην φωτογραφία…

10428491_10152318042979775_5607227553903447018_n

 

1. Ο Michel Paul Foucault και η θεώρηση της εξουσίας: ένα αφιέρωμα για τον Φουκώ, σε επιμέλεια του Α. Γαλανόπουλου, με αφορμή τα 30 χρόνια από το θάνατό του (25/6/1984). Μια καλή σύνοψη της φουκωικής συμβολής και προβληματικής στο θέμα της εξουσίας.

2. Το χρέος ως τεχνική διακυβέρνησης: μια συνέντευξη του Μ. Λατσαράτο, συγγραφέα του «Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου» (εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», μετάφραση Γιώργος Καράμπελας), η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto». Το θέμα του χρέους, τόσο οικονομικού όσο και διαγενεακού, είναι πολύ σημαντικό και στην θεραπεία, προς τους γονείς για παράδειγμα, ή την οικογενειακή παράδοση, και σε μεγάλο βαθμό παράγει τον άνθρωπο.

3. O Simon Crichley για τον Αμλετ και την ψυχανάλυση: Μια συνέντευξη με έναν από τους πιο ενδιαφέροντες φιλοσόφους της εποχής μας για τον Άμλετ, την πολιτική απαισιοδοξία, την ντροπή, τον έρωτα, την ψυχανάλυση, θέματα που πραγματεύεται στο βιβλίο του ‘The Hamlet Doctrine” που έγραψε από κοινού με τη σύζυγό του Jamieson Webster.

4. Ψυχολόγοι στα ελληνικά σχολεία: άρθρο της Δέσποινας Λιμνιοτάκη, για το απαράδεκτης έμπνευσης και υλοποίησης πρόγραμμα της τοποθέτησης άνεργων ψυχολόγων (δηλαδή αποφοίτων ψυχολογίας με κάρτα ανεργίας) στα σχολεία, σε πεντάμηνα/εξάμηνα προγράμματα. Μια κακή αρχή, και για τον κλάδο, και για το Σύλλογο που το υποδέχτηκε και το αγκάλιασε (με το σκεπτικό: “από το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα”), και για το κράτος/υπουργείο, που προτιμάει να κρύβει κάτι από το χαλί τα προβλήματα και να φορά παρωπίδες για τις λύσεις τους.

5. Beyond the therapeutic state conference: πρόσφατα έγινε στη Νορβηγία το ομώνυμο συνέδριο από το TAOS Institute, αναζητώντας εναλλακτικές στην σημερινή φροντίδα (ψυχικής) υγείας. Για όλους/ες εμάς που θα θέλαμε, αλλά δεν μπορέσαμε, έκαναν την πρωτοποριακή κίνηση, στο πνεύμα του μοιράσματος της γνώσης, να αναρτήσουν στο youtube όλες τις σημαντικές εισηγήσεις. Οπότε μπορείτε να δείτε τις εισηγήσεις των CARINA HAKANSON, OLGA RUNCIMAN, SAMI TIMIMI, ROBERT WHITAKER, KENNETH GERGEN, κ.α.

6. Independence From the Therapeutic State: Πάνω στην ίδια θεματική του συνεδρίου, ο Eugene Epstein περιγράφει την κοινωνικο-κονστρουξιονιστική προοπτική επί της ψυχοθεραπείας, και προσφέρει πάλι τα ίδια λινκ από το συνέδριο.

7. Η διαλεκτική της επιθυμίας και ο αγώνας για αναγνώριση: άρθρο του Κώστα Δουζίνα, που προσφέρει μια φιλοσοφική προοπτική για την συγκρότηση της ανθρώπινης ταυτότητας και συνείδησης, μέσα από τη διαλεκτική, τον Χέγκελ και τον Χόνετ.

8. Διαγώνιες Διαβάσεις στον Καιρό – Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης: ένα ντοκιμαντέρ που σηματοδοτεί τα 10 χρόνια του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, και καταγράφει την διαγώνια φυσιογνωμία του, συζητώντας με άλλες ομάδες ή χώρους για: την κανονικότητα της κρίσης, τις αντιστάσεις εναντίον της κυβερνητικής της υπο-χρέωσης, τα οριζόντια δίκτυα- κινήματα υπεράσπισης της αξιοπρέπειας, τις πρακτικές αλληλεγγύης και τα κοινά, τη σύσταση νέων κοινοτήτων και δεσμών, την υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού. Έχει ενδιαφέρον το μέρος όπου συζητούν για το κυρίαρχο συναίσθημα της εποχής και την διχοτόμηση της υποκειμενικότητας, με την ευθύνη.

9. Psychiatry in the age of justifiable paranoia: άρθρο της Melissa Dahl στο NYMag, για το νεόκοπο βιβλίο των Ian & Joel Gold, ψυχιάτρων από τη ΝΥ, με τίτλο “Suspicious Minds: How Culture Shapes Madness”, οι οποίοι υποστηρίζουν την ανάγκη για μια πιο πολιτισμική θεώρηση της παράνοιας και των ψυχώσεων. Αλλά το πιο ενδιαφέρον που υποστηρίζουν οι αδερφοί ψυχίατροι είναι ότι οι παρανοϊκές ψευδαισθήσεις είναι πλέον δικαιολογημένες, σε κάποιο βαθμό: όταν υπάρχουν κάμερες παντού, όταν καταγράφονται όλες οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες, όταν αποκαλύφθηκαν οι παρακολουθήσεις της NSA από το Wikileaks και τον Edward Snowden, πόσο απίστευτες είναι οι παρανοϊκές πεποιθήσεις;

10. Horizonty 2014 “Who is the expert here?”: ένα διεθνές συμπόσιο συνεργατικής, μεταμοντέρνας ψυχοθεραπείας, που εστιάζει στην πολλαπλότητα των φωνών και αφηγήσεων στην θεραπευτική πράξη, στην αποκέντρωση του ρόλου και της “υπόστασης” του ειδικού, στις δυνατότητες συνεργασίας ανάμεσα στους ενδιαφερόμενους. Συμμετέχουν οι Harlene Anderson, Tom Strong, Sylvia London, Loek Schoenmakers, Peter Bullimore, Jako doma.

 

Πόσο αξίζει μια ώρα δουλειάς (μου);

Ικανοποίηση από την εργασία!

Σύντομο σημείωμα για αξιολογήσεις και προτεραιότητες.

Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο μου το απευθύνουν πολλοί θεραπευόμενοι/ες, είτε από το τηλέφωνο, είτε στην πρώτη συνεδρία. Τι να απαντήσεις σε αυτό; με ποια κριτήρια πρέπει να τιμολογήσω την εργασία μου, είτε αυτή είναι θεραπευτική, είτε διδακτική, είτε ερευνητική ή άλλη;

Το ερώτημα εν γένει της αξιολόγησης της εργασίας, είτε με τη μορφή του ωρομίσθιου ή του ημερομίσθιου έχει απασχολήσει τους οικονομολόγους και κοινωνικούς στοχαστές μεγάλου βεληνεκούς, από το Μαρξ μέχρι τον Τζήμερο (χαχαχα).

Μιας που έτυχε πρόσφατα, σε μια εργασιακή διαπραγμάτευση, να αναλογιστώ αυτό το ερώτημα, δηλαδή πόσο αξιολογώ την ώρα μου, παραθέτω πιο κάτω τις σκέψεις μου.

Θέτω μερικά ερωτήματα, ρητορικά, για τον καθορισμό των κριτηρίων με τα οποία αποφασίζεται η χρηματική αξία μιας ώρας εργασίας:

  • Περιλαμβάνει το κόστος ζωής μου (φαγητό, νερό, θέρμανση, ένδυση) ώστε να μπορώ να αναπαράγω την εργασιακή μου δύναμη μέρα με τη μέρα;
  • Περιλαμβάνει το κόστος της ασφάλισής μου (σύνταξης και υγείας) ως ελεύθερος επαγγελματίας στον ΟΑΕΕ;
  • Περιλαμβάνει μέρος της φορολόγησης μου ως ελεύθερος επαγγελματίας με το 26%;
  • Περιλαμβάνει μέρος του κόστους της τυπικής εκπαίδευσής μου ως επαγγελματίας ψυχολόγος (πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό σε λίγο καιρό);
  • Περιλαμβάνει μέρος του κόστους της ψυχοθεραπευτικής μου εκπαίδευσης (εκπαίδευση, θεραπεία, εποπτεία);
  • Περιλαμβάνει μέρος της συνεχιζόμενης εκπαίδευσής μου, για να γίνω καλύτερος ως επαγγελματίας (δηλαδή βιβλία, σεμινάρια, συνέδρια, ημερίδες);
  • Περιλαμβάνει το κόστος μετακίνησής μου είτε προς το γραφείο μου ή προς όποιο άλλο μέρος αγοράζει τις γνώσεις μου και την εργασιακή μου δύναμη (ευτυχώς που δεν έχω αυτοκίνητο!);
  • Περιλαμβάνει το χρόνο προετοιμασίας μου για την κάθε αμειβόμενη ώρα εργασίας – που είναι χρόνος εργασίας, με διάβασμα, διορθώσεις, αναζήτηση σε πηγές;
  • Αξιολογείται ανάλογα επειδή (καθ)ορίζει μια σχέση και τα όριά της, ειδικά στην ψυχοθεραπεία; Αξιολογείται δηλαδή ανάλογα με τις δυνατότητες του εκάστοτε θεραπευόμενου;
  • Θα έπρεπε μήπως να είναι δωρεάν, επειδή το να ακούς τον πόνο του άλλου δεν επιδέχεται χρημάτων, και η μετάδοση γνώσεων θα έπρεπε να είναι ελεύθερη και δωρεάν;
  • Αξιολογείται μήπως με βάση τα αποτελέσματα της εργασίας ανά ώρα;
    • Στα πεδία μου το κόστος της ώρας στην ψυχοθεραπεία κρίνεται ανάλογα με την ‘θεραπεία’ των συμπτωμάτων;
    • Στην διδασκαλία κρίνεται ανάλογα με την αποτελεσματική μάθηση των εκπαιδευόμενων;
    • στην έρευνα κρίνεται ανάλογα με την απήχηση των θεωριών, των δεδομένων ή/και από τη διάχυσή τους;
  • Πως γίνεται και αξιολογείται διαφορετικά μια ώρα εργασίας (διδασκαλίας, ψυχοθεραπείας ή ό,τι άλλο) από το ίδιο άτομο στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Ν. Υόρκη, το Λονδίνο, το Ντουμπάι;

Νομίζω ότι αυτά τα ερωτήματα απλοϊκών οικονομικών δείχνουν ότι ο καθορισμός της αξίας της ώρας εργασίας (δεν μπορεί παρά να) είναι κάτι αυθαίρετο στις τρέχουσες συνθήκες. Αν έκανα σήμερα έναν λογιστικό απολογισμό για το κόστος της ώρας εργασίας μου, το συμπέρασμα σίγουρα θα ήταν ότι βγαίνω χαμένος, ή/και θα ήταν πιο ορθολογικό για μένα να δουλεύω μαύρα, όντας στο ταμείο ανεργίας. Αν κάτι έχει καταφέρει η ‘κρίση’ όμως είναι αυτά τα ερωτήματα να θεωρούνται ουτοπικά και παράξενα, να ξεφεύγουν από την κοινή λογική της καθημερινής εργασίας. Έτσι, έχει βέβαια πέσει η αξία της εργασιακής μας δύναμης, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε ως ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Και έτσι, μπορούμε όλοι να κάνουμε παζάρια σε μια ελεύθερη αγορά, θεωρώντας κατά προτεραιότητα ότι αυτά που ζητάει ο κάθε εργαζόμενος για τον κόπο του είναι πολλά, δεν αξίζουν, και πρέπει να ρίξει τις τιμές για να έχει δουλειά και στο μέλλον. Όπως λέει ο Humpty-Dumpty στην Αλίκη (στη χώρα των θαυμάτων), το “ερώτημα είναι, ποιος είναι ο κύριος, αυτό είναι όλο”. Όποιος έχει το καρπούζι και το μαχαίρι, καθορίζει και τα κομμάτια που μοιράζει δηλαδή. Όποιος αγοράζει μια υπηρεσία, στην ελεύθερη αγορά, μπορεί να αποδέχεται ή να απορρίπτει την αγορά, ανάλογα με το κόστος της.

 

Ωστόσο, μιας που τείνω σε μια ανθρωπολογική θεώρηση της αξίας ως το νόημα που αποδίδουμε στις πράξεις μας (Graeber, 2001 για την παραπομπή), εγώ επιμένω να θεωρώ σημαντικότατη την εργασία που παράγω σε μια ώρα, είτε ψυχοθεραπευτικά, είτε εκπαιδευτικά, είτε ερευνητικά. Επειδή έχω ακόμα την δύναμη και εξουσία να την παράγω (και μάλλον δεν είμαι απελπισμένος ακόμα) επιμένω να καθορίζω την αποδεκτή για μένα αξία της με όρους εργατοώρας, όπως το κάνω μέχρι τώρα, με διαφάνεια και ανοιχτότητα.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι διάγω πολυτελή βίο, με αυτά που αποκομίζω από την εργασία μου, ούτε ότι είμαι και πολύ ευχαριστημένος με αυτό.

Απλά διατηρώ την αξιοπρέπειά μου ακόμα, λίγο…

 

Ομάδα Αυτομόρφωσης: Κάνοντας κριτικά ψυχοθεραπεία

Πρόταση:

Από τον Οκτώβριο υπάρχει η σκέψη να ξεκινήσει για πρώτη χρονιά, πειραματικά, μια ομάδα αυτομόρφωσης και συζήτησης, ώστε να γίνει μια συλλογική προσπάθεια γνωριμίας με το λόγο μιας κριτικής προσέγγισης στην πρακτική της ψυχοθεραπείας ή/και της συμβουλευτικής, αλλά και ευρύτερα στην πρακτική των ψυ-ειδικών.

Η κριτική προσέγγιση νοείται, εν συντομία, ως θεωρία & πρακτική για κοινωνική αλλαγή, δικαιοσύνη, ισότητα των ανθρώπων.

 

Σκεπτικό:

Η προτεινόμενη αυτή ομάδα φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ΖΕΑ, μια βυγκοτσκιανή Ζώνη Εγγύτερης Ανάπτυξης για ανθρώπους που ασχολούνται με τη ψυχοθεραπεία & τις ψυ-επιστήμες (επαγγελματίες & φοιτητές/τριες). Με το δικό μας ρυθμό, να αναπτύξουμε τις δεξιότητές και τις γνώσεις μας σε ένα διάλογο με την κριτική προσέγγιση ο οποίος γειώνεται στην πραγματικότητα της ψυ-πρακτικής στην Ελλάδα της κρίσης.

Η προσέγγιση αυτή ομαδικής αυτομόρφωσης θεμελιώνεται στην παράδοση των ανεξάρτητων ερευνητικών σεμιναρίων, στην προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού χώρου/χρόνου υποβοηθούμενης αυτο-εκπαίδευσης, που θα ξεφεύγει από την ασφυκτική ειδίκευση και τον εργαλειακά κατευθυνόμενο χαρακτήρα των θεσμικών (πανεπιστημιακών) σπουδών, ενώ θα επιτρέπει ταυτόχρονα την εμβάθυνση σε γνωστικά πεδία των ψυ-επιστημών, έξω από το χειραγωγικό σύστημα των ΜΜΕ και του ψυχο-πάζαρου.

 

Οργάνωση:

Προτείνονται 2 δομές:

α) Ομάδα μελέτης & βιωματικής ανάπτυξης μέσω της συμμετοχικής παραγωγής της γνώσης και το διάλογο με τη θεωρία

β) ομάδα αλληλοεποπτείας μέσω της παρουσίασης/συζήτησης περιπτώσεων & εμπειριών

 

Θέματα (ανάλογα με τις ανάγκες/επιθυμίες της ομάδας):

 

  • αποδόμηση ψυχοπαθολογίας – κινήματα αυτοβοήθειας – hearing voices

     

  • Vygotsky & East Side Institute (social therapy).

     

  • οικολογικές ιδέες & ψυχοθεραπεία:

    • αειφορία (permaculture)

    • οικοψυχολογία

    • αυτοποίηση (autopoiesis) – ανθεκτικότητα (resilience) – ανάδυση δομών (emergence)

     

  • αφηγηματική – συνεργατικών γλωσσικών συστημάτων – διαλογική ψυχοθεραπεία

     

  • feminist – just therapy – transformative family therapy (cultural competence model)

     

  • έρευνα δράσης – συμμετοχική έρευνα δράσης – συν-έρευνα

     

 

Πληροφορίες:

  • Η ομάδα θα διεξαχθεί εφόσον έχουν δηλωθεί τουλάχιστον 5 συμμετοχές μέχρι τις 26/9

  • 2 απογεύματα το μήνα – 3,5 ώρες

  • Απαραίτητη η καλή γνώση αγγλικών για την βιβλιογραφία

  • δίνεται βεβαίωση συμμετοχής αν χρειάζεται

  • κόστος συμμετοχής πολύ χαμηλό, για την κάλυψη των εξόδων διοργάνωσης…

 

Για πληροφορίες, διευκρινίσεις, συμμετοχές: 6981714143

 

Νέα από την Αφηγηματική Θεραπεία στην Ελλάδα

Ξεκινά επίσημα στην Ελλάδα η λειτουργία του Ινστιτούτου Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας και Κοινοτικής Πρακτικής, που στόχο έχει να προωθήσει την εκπαίδευση στην Αφηγηματική Ψυχοθεραπεία / Κοινοτική Πρακτική και την αξιοποίηση των πρακτικών της στη ψυχοθεραπεία, την κοινοτική πρακτική και το σχολείο.

Δραστηριότητες του Ινστιτούτου θα γίνονται στο πλαίσιο του Κέντρου Ψυχοθεραπείας και Ψυχοσωματικής Υποστήριξης BIENESTAR. (Σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμες και οι ιστοσελίδες του Ινστιτούτου και του Κέντρου για περαιτέρω πληροφόρησή σας). 

1. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου βασικής εκπαίδευσης στην Αφηγηματική Ψυχοθεραπεία, ξεκινά από την νέα ακαδημαϊκή χρονιά ένας νέος κύκλος βασικής εκπαίδευσης, ο οποίος θα οδηγεί στον τίτλο του αφηγηματικού θεραπευτή. Το πρόγραμμα διαμορφώνεται από το Dulwich Centre of Narrative Therapy (Αυστραλία) και συντονίζεται στην Ελλάδα από το Ινστιτούτο Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας.  

Το πρόγραμμα είναι διετές, ξεκινάει το Νοέμβριο 2011 και θα ολοκληρωθεί τον Αύγουστο 2013 και θα πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα με βάση τη Θεσσαλονίκη. Οδηγεί στο Βασικό Πτυχίο Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας και Κοινοτικής Πρακτικής και οι συμμετέχοντες που θα ολοκληρώσουν επιτυχώς το πρόγραμμα θα αναγνωρίζονται από το Dulwich Centre ως αφηγηματικοί ψυχοθεραπευτές.

Επίσημη παρουσίαση του προγράμματος θα γίνει την Παρασκευή 18 Νοέμβρη στα πλαίσια της ανοιχτής εκδήλωσης πριν από το πρώτο σεμινάριο για φέτος (βλ. παρακάτω) 

2. Το πρώτο εκπαιδευτικό τριήμερο από τα τρία που θα γίνουν την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά θα λάβει χώρα στη Θεσσαλονίκη στις 18-19-20 Νοεμβρίου 2011:

  • Παρασκευή 18 Νοεμβρίου: Ανοιχτή εκδήλωση,
  • Σαββατοκύριακο 19-20 Νοεμβρίου: Εκπαιδευτικό σεμινάριο.

Η ανοιχτή εκδήλωση και το σεμινάριο θα έχουν τίτλο: «Εισαγωγή στην Αφηγηματική Ψυχοθεραπεία: Οι βασικές έννοιες και πρακτικές στην πράξη».

Θα το συντονίσουν οι αφηγηματικοί ψυχοθεραπευτές:

  • Δανιήλ Δανιλόπουλος, παιδοψυχίατρος
  • Αδάμ Χαρβάτης, ψυχολόγος, MSc, PhD.

Στοχεύει να δώσει στους/στις συμμετέχοντες/ουσες ένα στέρεο πλαίσιο για την επιλογή και την εφαρμογή των βασικών πρακτικών της αφηγηματικής ψυχοθεραπείας, ώστε να μπορούν να βάλουν τις ιδέες σε πράξη στο δικό τους πλαίσιο δουλειάς. Λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες στην εφαρμογή της στην Ελλάδα αντλώντας από τη δική μας εμπειρία αλλά και από τις συζητήσεις με συναδέρφους και τις εκπαιδευτικές εμπειρίες μαζί τους. Θα γίνει αναφορά επίσης σε «δύσκολες καταστάσεις» στην ψυχοθεραπεία. Περισσότερες πληροφορίες θα σας στείλω ένα μήνα περίπου πριν το σεμινάριο.

Το κόστος συμμετοχής για το σεμινάριο θα είναι 130 ευρώ για επαγγελματίες και 100 ευρώ για φοιτητές.

 

3. Εκδόθηκε και κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας στα ελληνικά από τις εκδόσεις του University Studio Press (σειρά “Περί Συστημάτων”). Είναι το βιβλίο της Alice Morgan “Τι είναι η Αφηγηματική Ψυχοθεραπεία: Μια ευκολοδιάβαστη εισαγωγή”. Η κ. Alice Morgan υπήρξε συνεργάτης του Michael White στο Dulwich Centre και –ανάμεσα στα άλλα- έχει συγγράψει μαζί του ένα ακόμη βιβλίο.

Κατά τη διάρκεια της ανοιχτής εκδήλωσης στο α΄ εκπαιδευτικό τριήμερο (Παρασκευή 18 Νοεμβρίου) θα υπάρξει και μία μίνι παρουσίαση του βιβλίου. 

 

Πρόγραμμα εκπαίδευσης που οδηγεί σε Βασικό Πτυχίο Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας και Κοινοτικής Εργασίας (Σύντομη Περιγραφή) 

Το πρόγραμμα διαμορφώνεται από το Dulwich Centre, το εκπαιδευτικό-θεραπευτικό κέντρο που δημιούργησε την αφηγηματική θεραπεία.

Το πρόγραμμα διαρκεί δύο χρόνια. Οδηγεί στο Βασικό Πτυχίο Αφηγηματικής Ψυχοθεραπείας και Κοινοτικής Πρακτικής (Graduate Certificate in Narrative Therapy and Community Work) με το οποίο οι απόφοιτοι αναγνωρίζονται από το Dulwich Centre ως αφηγηματικοί ψυχοθεραπευτές. 

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

A) Μία σειρά από 6 εκπαιδευτικά τριήμερα (ανοιχτή εκδήλωση + διήμερο σεμινάριο), που κατανέμονται στο διάστημα δύο χρόνων. Οι εκπαιδευτές είναι μέλη του Διεθνούς Εκπαιδευτικού Προσωπικού του Dulwich Centre, του διεθνούς εκπαιδευτικού θεραπευτικού κέντρου της Αυστραλίας, που έχει εισηγηθεί την Αφηγηματική Θεραπεία. Στα σεμινάρια μπορείτε να εγγραφείτε οποιαδήποτε στιγμή. Παρόλα αυτά ας γνωρίζετε ότι ένας κύκλος έξι σεμιναρίων ξεκινά τον Νοέμβριο του 2011 και ολοκληρώνεται το Μάιο του 2013.

            [Επίσης, εφόσον δεν ενδιαφέρεστε για το πτυχίο αφηγηματικού θεραπευτή (αλλά μόνο για κάποιο συγκεκριμένο θέμα) μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτόνομα –χωρίς επιπλέον υποχρέωση περαιτέρω συμμετοχής- οποιοδήποτε εκπαιδευτικό τριήμερο θέλετε]

B) Ενότητα Πιστοποίησης. Αυτή αφορά μία στενή συνεργασία με το Dulwich Centre, η οποία περιλαμβάνει δύο βασικά στοιχεία:

α) Ανάγνωση βιβλιογραφίας και συγγραφή εργασιών.  Αυτή η διαδικασία γίνεται σε στενή συνεργασία με το εκπαιδευτικό προσωπικό του Dulwich Centre, μέσω διαδικτύου (eleanring).

Καταρχήν η ανάγνωση της βιβλιογραφίας αφορά 10 θέματα και καταλήγει σε 10 μικρές εργασίες-αναστοχασμούς των 500 περίπου λέξεων (οι οποίες αποτελούν στην ουσία απαντήσεις σε μία σειρά από ερωτήσεις που στόχο έχουν να συνδέσουν τη θεωρητική γνώση των συμμετεχόντων με την πρακτική). Η πρακτική αυτή δεν είναι απαραίτητο να είναι κλασσική ψυχοθεραπευτική πρακτική, θα πρέπει όμως να είναι πρακτική.  Για παράδειγμα, μπορεί να αφορά το συντονισμό κάποιας εκπαιδευτικής ομάδας, η οποία θα οργανωθεί και θα συντονιστεί με βάση τις αρχές και τις πρακτικές της Αφηγηματικής Θεραπείας. Το Dulwich Centre και ο συντονιστής του προγράμματος στην Ελλάδα με χαρά θα συζητήσουν τέτοιες προτάσεις από εκπαιδευόμενους. Στην πορεία μία από αυτές τις εργασίες θα διευρυνθεί στις 1000 λέξεις και θα αναρτηθεί στο elearning site του Dulwich Centre. Η όλη διαδικασία θα καταλήξει σε μία μεγαλύτερη εργασία των 5000 λέξεων με θέμα επιλογής του εκπαιδευόμενου. Αυτή θα είναι και η τελική εργασία, η οποία θα παρουσιαστεί στο εκπαιδευτικό προσωπικό του Dulwich Centre, που θα έρθει στην Ελλάδα.

β) Eποπτεία από το Dulwich Centre. Αυτή περιλαμβάνει δύο τηλεφωνικές ή μέσω skype εποπτείες με το εκπαιδευτικό προσωπικό του Dulwich Centre καθώς και μία τελική “ζωντανή” εποπτεία με το εκπαιδευτικό προσωπικό που θα έρθει στην Ελλάδα για την παρουσίαση των εργασιών. Η (μέσω διαδικτύου) συνεργασία με το Dulwich Centre θα αρχίσει τον Οκτώβριο του 2012 και θα τελειώσει τον Μάιο του 2013. Θα υπάρξει όμως και επόμενος τέτοιος κύκλος συνεργασίας.

Γ) Υποστήριξη νέων επαγγελματιών. Για τους εκπαιδευόμενους που δεν εργάζονται αυτή τη στιγμή, υπάρχει ειδική σειρά εργασιών υποστήριξης που παρέχονται, ώστε να βάλουν σε εφαρμογή τις ιδέες της Αφηγηματικής Θεραπείας. Με έμφαση ενισχύονται ώστε να συμμετέχουν στις συναντήσεις δι-εποπτείας που οργανώνονται.

            Το κόστος του προγράμματος είναι αυτή τη στιγμή:

Το κόστος των 6 ανεξάρτητων εκπαιδευτικών ενοτήτων (180 ευρώ η μία για επαγγελματίες, 130 για φοιτητές για τη φετινή χρονιά με την έγκαιρη πληρωμή της καθεμίας ενότητας) + 1000 ευρώ για τη συνεργασία με το Dulwich Centre η οποία περιγράφτηκε πιο πάνω (ενότητα πιστοποίησης)

(Σημείωση: Το κόστος της ενότητας πιστοποίησης περιγράφεται με βάση τις τιμές του προηγούμενου εκπαιδευτικού κύκλου. Μπορεί να υπάρξει μικρή ανατίμηση, όταν θα ξεκινήσει)

Ψυχοθεραπεία και κοντά στο κέντρο της Αθήνας!

Από το Φθινόπωρο του 2011 οργανώσαμε τη δυνατότητα διεξαγωγής συνεδριών και στο φιλόξενο και προσεγμένο χώρο του Κέντρου Αντιμετώπισης Δυσλεξίας της Μαρίας Σκόκου, Φιλολόγου και Ειδικής Παιδαγωγού.

Το γραφείο βρίσκεται στον Λυκαβηττό, κοντά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού “Απ. Νικολαϊδης”, σε χώρο με εύκολη πρόσβαση από τη Λεωφ. Αλεξάνδρας, κοντά στο σταθμό Αμπελοκήπων του Μετρό.

Στο χώρο μπορούμε να κανονίσουμε συνεδρίες:

  • Συμβουλευτικής Γονέων (για μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠ/Υ και δυσκολίες συμπεριφοράς)
  • Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας και συμβουλευτικής με συστημική κατεύθυνση
  • Ομάδων γονέων (ήδη σχεδιάζονται)
  • Ατομικής Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής

Διεύθυνση: 

Αργυρουπόλεως 14,

Λυκαβηττός, 11471 

 

 


Προβολή μεγαλύτερου χάρτη
Για επικοινωνία, παραμένουν τα ίδια τηλέφωνα: 

2106891011 – 6981714143

Θα χαρούμε να σας καλωσορίσουμε! 

Προσέγγιση & Βασικές Αρχές της Θεραπευτικής Πρακτικής:

Μετά από πολύ καιρό, γράφω και αυτό το κειμενάκι που παρουσιάζει συνοπτικά την οπτική που υιοθετώ για την ψυχοθεραπεία/συμβουλευτική…

Η ιστοσελίδα μου, όπως είδατε, ονομάζεται “Δια/των/Λόγων”. Την ονόμασα έτσι, γιατί ο Λόγος – με την έννοια του Discourse, του κοινωνικοπολιτιστικού αποθέματος (και συστήματος) γλωσσικών νοημάτων, εκφορών και σημείων – είναι βασικό χαρακτηριστικό της προοπτικής μου στην ψυχοθεραπευτική πρακτική.

άλλες βασικές αρχές είναι:

  • Θεραπευτική Σχέση: Μέσα στη σχέση της θεραπείας υπάρχει αυθεντικότητα, προσοχή στο “εδώ και τώρα”, δημιουργία από κοινού ενός χώρου, συναισθηματικού και χρονικού, αναστοχασμού και επικοινωνίας, όπου η φωνή του πελάτη είναι ισότιμη, μέσα σε συνθήκες ανθρώπινης / φιλικής συν-ομιλίας, με ενσυναίσθηση & γέλιο, με στόχο τη συναισθηματική και ψυχολογική ανάπτυξη.
  • Χορός: Η θεραπευτική επικοινωνία είναι σαν χορός, όπου υπάρχει σεβασμός στα όρια – επαγγελματικά – διαπροσωπικά, αλλά κυρίως στο ρυθμό του πελάτη και στο “χώρο” που κινείται.
  • Σχέσεις: Στη θεραπεία δίνω σημασία στις σχέσεις μέσα στις οποίες εντάσσεται ο άνθρωπος, τα συστήματα (οικογένεια, φίλοι, εργασία, εκπαίδευση, γειτονιά, κοινότητα), το κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο προέλευσης του πελάτη, την κουλτούρα και τους οικογενειακούς μύθους μέσα στους οποίους ζει.
  • Δια-Λογος: Αναλυτική εστίαση  στα συστήματα λόγου, τις αφηγήσεις, τη γλώσσα που χρησιμοποιείται μέσα στη ψυχοθεραπευτική συζήτηση. Δια/του/Λόγου (discursively) γίνεται ουσιαστικά η ανθρώπινη επικοινωνία, η συμβουλευτική, η ενδυνάμωση, η θεραπεία. Όμως ο Λόγος δεν είναι ένας – ούτε με την φιλοσοφική έννοια της ανθρώπινης Ratio (λογικής), ούτε με την επικοινωνιακή έννοια – αλλά πολλοί μέσα στην κοινωνία, Λόγοι που αντιπαρατίθενται, διαλέγονται, αλληλοσυμπληρώνονται και συντίθενται μέσα και στο μυαλό των ανθρώπων, επηρεάζουν τις σκέψεις, τις πράξεις τους και τις ψυχολογικές καταστάσεις που βιώνουν. Οι Λόγοι, οι διάλογοι, οι αφηγήσεις (narratives) και οι ανθρώπινες φωνές δομούνται – κατασκευάζονται – μέσα στην κοινωνία, αλλά κυρίως μέσα στα συστήματα επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, εντός των οποίων έχουν θέσεις υποκειμένου οι άνθρωποι.
  • Κριτική: “αποδόμηση” μέσα στη συζήτηση των συμπτωμάτων και των προηγούμενων διαγνώσεων και θεραπευτική επικέντρωση στις εμπειρίες και στον ψυχικό πόνο του κάθε πελάτη χωριστά, στο τι σημαίνει για τον κάθε άνθρωπο/οικογένεια που επιλέγει να απευθυνθεί σε μένα.
  • Εσωτερική Δύναμη (potentia): Σύμφωνα και με τα διδάγματα της συστημικής θεωρίας, “ο πελάτης είναι ο ειδικός” για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο, ονομάζεται “πελάτης” (που έχει την επιλογή που θα απευθυνθεί και τη δυνατότητα απόφασης αν του ταιριάζει η θεραπεία), όχι “περιστατικό” ή “ασθενής”. Προσπαθούμε στη θεραπευτική αλληλεπίδραση να φωτίσουμε τις  εναλλακτικές προοπτικές – ιστορίες & επιλογες που έχει, τις λύσεις που έχει ήδη βρει ή γνωρίζει και έχει δοκιμάσει επιτυχώς στη ζωή του.
  • Συνργασία: Από κοινού δημιουργούμε νέες προτάσεις, λύσεις, προοπτικές θέασης του κόσμου, ερμηνείες, απορρίπτοντας το ρόλο του ειδικού/ψυχολόγου που υπαγορεύει τρόπους ζωής.
  • Κοινωνική Δικαιοσύνη: ο κάθε άνθρωπος θεωρείται κύτταρο του οικολογικού περιβάλλοντος & της κοινωνίας. Γίνεται προσπάθεια η θεραπευτική πρακτική να είναι ευαίσθητη απέναντι στη σεξουαλική, την πολιτισμική και κοινωνική διαφορετικότητα, δίνοντας έμφαση στη συνειδητοποίηση της άνισης κατανομής  της εξουσίας στην κοινωνία και πως αυτή επηρεάζει τη ζωή των πελατών.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΕΕΣΚΕΨΟ: «ΥΙΟΘΕΣΙΑ: ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ»

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 17 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011
9.00 – 17.30

ΜΕ ΤΟΥΣ
FRANCESCO VADILONGA
 Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, Διευθυντής Scuola di Specializzazione in Psicoterapia IRIS, Milano, Επιστημονικά Υπεύθυνος Servizio Specialistico di Sostegno alle Adozioni e Presa in Carico delle Crisi Adottive presso ilCentrodiTerapiadell’Adolescenza  –  MILANO

και
GLORIANA RANGONE
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, Διευθύντρια Scuola di Specializzazione in Psicoterapia IRIS, Milano,  Επιστημονικά Υπεύθυνη CentrodiTerapiadell’Adolescenza  –  MILANO

TΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.
Σωρανού του Εφεσίου 2 – 11527 Αθήνα
(πίσω από το Νοσοκομείο «ΣΩΤΗΡΙΑ») 

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:                               50 ΕΥΡΩ*
ΜΕΛΗ ΕΕΣΣΚΕΨΟ / ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΟΙ:   40 ΕΥΡΩ*
ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΘΑ ΧΟΡΗΓΗΘΕΙ ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ

*Το κόστος συμμετοχής συμπεριλαμβάνει καφέ και ελαφρύ γεύμα

Δήλωση συμμετοχής:   hestafta@otenet.gr  ή   τηλ. 6970108087
Πληροφορίες: www.hestafta.org

Επιστημονική/οργανωτική επιτροπή: Δ. Γεωργιάδης, Κ. Θεοδωράκη, Δ. Μαγριπλής, Ν. Μαρκέτος, Β. Πομίνι, Β. Τομαράς, Κ. Χαραλαμπάκη

 

Πρόγραμμα Σεμιναρίου:

8.45 – 9.15 Εγγραφές

9.15 – 9.30 Άνοιγμα: Κ. Χαραλαμπάκη, Πρόεδρος ΔΣ ΕΕΣΣΚΕΨΟ Iva Ursini, Προεδρος SIRTS
Παρουσίαση ομιλητών: Β. Πομίνι

9.30 – 13.30 Η κατασκευή του συναισθηματικού δεσμού: Μοντέλα συναισθηματικής πρόσδεσης και στρατηγικές προσαρμογής των υιοθετημένων παιδιών.

1η ενότητα: Υιοθεσία και συναισθηματική πρόσδεση. Η κατασκευή του δεσμού

• Νέα σενάρια υιοθεσίας.

• Θεωρία συναισθηματικής πρόσδεσης και υιοθεσία.
• Η έρευνα για τη συναισθηματική πρόσδεση σε θετές οικογένειες.
• Υιοθετημένα παιδιά με αποδιοργανωμένη πρόσδεση.
• Οι αναπαραστάσεις των παιδιών.

2η ενότητα: Παρουσίαση περίπτωσης. • Τι κάνει την υιοθεσία δυσκολότερη: βίντεο με τη θετή μητέρα ενός τετράχρονου παιδιού και συζήτηση.

Συντονιστής: Δ. Γεωργιάδης

3η ενότητα:
• Ένα σχεσιακό μοντέλο.

• Η επανάληψη της εμπειρίας.
• Οι στρατηγικές των παιδιών.
• Οι απαντήσεις των γονιών.
• Η θεραπευτική αξία της υιοθεσίας.
Συντονιστής: Δ. Μαγριπλής

4η ενότητα: Η εμπλοκή των νοητικών μοντέλων στην υιοθεσία

. Συντονίστρια: Κ. Θεοδωράκη

14.30 – 17.30 Η αφηγηματική κατασκευή της ιστορίας: Η συναισθηματική αφήγηση.

1η ενότητα: Η αντανακλαστική λειτουργία στη θετή οικογένεια: Αποδοχή, κατανόηση και επεξεργασία του παρελθόντος.

• Η διερεύνηση του παρελθόντος.

• Η διάσταση της επεξεργασίας στην υιοθεσία.

• Η απόδοση νοημάτων.

• Η σημασία των πληροφοριών.

• Η αναστοχαστική λειτουργία.

• Η επαναδιαπραγμάτευση της υιοθεσίας στην κρίση της εφηβείας

2η ενότητα: Παρουσίαση περίπτωσης. • Βίντεο με έφηβη σε κρίση σχετικά με την καταγωγή της. Αξιολόγηση της διαδρομής της υιοθεσίας και των παραγόντων κινδύνου.

3η ενότητα: Παρουσίαση περίπτωσης. • Η ελλιπής επεξεργασία της εγκατάλειψης στην υιοθεσία. Βίντεο με έφηβο με διαταραχή προσωπικότητας. Αξιολόγηση της διαδρομής της υιοθεσίας και των παραγόντων κινδύνου.

Συντονίστρια: Β. Πομίνι

4η ενότητα: Η συναισθηματική αφήγηση

. • Τα στοιχεία της αφήγησης: Οι πληροφορίες, οι αναμνήσεις, οι αναπαραστάσεις του εαυτού και των άλλων (προσώπων φροντίδας).

• Οι θετοί γονείς απέναντι στην ιστορία και την καταγωγή του υιοθετημένου παιδιού. Συντονιστής: Ν. Μαρκέτος

Συμπεράσματα: Η οικολογία της υιοθεσίας. Συζητητές: Β. Πομίνι, Β. Τομαράς

 

Δήλωση συμμετοχής

 

Σειρά Εκδηλώσεων & Σεμιναρίων από το Κίνημα “Hearing Voices”

Το πρόγραμμα σε μορφή pdf  εδώ

 

Εκδήλωση με ομιλητές τους ιδρυτές του κινήματος ‘hearing voices

Marius Romme και Sandra Escher  

14,15,16 Απριλίου 2011

 

Το Hearing Voices Network είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας. Η προσέγγιση του Δικτύου είναι διαφορετική από την παραδοσιακή ψυχιατρική, καθώς δεν αντιμετωπίζει αυτές τις εμπειρίες ως «ψευδαισθήσεις» και συμπτώματα ενός «ελαττωματικού εγκεφάλου», αλλά ως βιώματα με νοήματα που συνδέονται στενά με την προσωπική ιστορία κάθε ατόμου. Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι η καταστολή, με πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, τοHearing Voices Network τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αυτοβοήθεια και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν ιδέες με άλλους.

Το δίκτυο ξεκίνησε το 1988 από την Ολλανδία όταν ο ψυχίατρος Marius Romme έλαβε σοβαρά υπόψη του τις κριτικές απόψεις μιας γυναίκας που τον επισκεπτόταν επειδή άκουγε φωνές και αμφισβητούσε την αντιμετώπιση που προτείνει το ορθόδοξο ψυχιατρικό μοντέλο. Αντί της αντιμετώπισης τέτοιων και ανάλογων εμπειριών ως «κούφια» συμπτώματα που στοιχειοθετούν ένα ψυχιατρικό σύνδρομο (π.χ. σχιζοφρένεια), το κίνημα Hearing Voices προτείνει σεβασμό για το νόημα κάθε βιώματος, μια ολιστική προσέγγιση και αποδοχή.

 

Ο Marius Anton Joannes Romme είναι ολλανδός, κοινωνικός ψυχίατρος και καθηγητής πανεπιστημίου του Maastricht. Μαζί με τη Sandra Escher και άλλους ιδρύσαν το κίνημα των hearing voices που πλέον αριθμεί εκατοντάδες ομάδες από πάνω από είκοσι κράτη σε όλο των κόσμο. Σύμφωνα με τον MRomme η «σχιζοφρένεια» είναι ένας επικίνδυνος όρος και πως παραισθήσεις, φωνές και άλλες ψευδαισθήσεις, τα ονομαζόμενα συμπτώματα της σχιζοφρένειας, συνδέονται με ασθένεια αλλά μπορεί να αποτελούν αντιδράσεις σε τραυματικά γεγονότα της ζωής. Μαζί με τη SEscher έχουν αναπτύξει την επικεντρωμένη στην εμπειρία συμβουλευτική (Experience Focussed Counselling). Έχει δημοσιεύσει πάνω από 250 άρθρα σε διεθνή περιοδικά. Η Sandra Escher έχει, τέλος, ασχοληθεί με την εμπειρία των φωνών στην παιδική ηλικία.

Οργάνωση: ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων-9ο ΨΤ ΨΝΑ

 

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Πέμπτη, 14 Απριλίου, 16.30-21.00

Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστημίου 30

Prof DrMarius A.JRomme – «Ακούγοντας φωνές: Γιατί να τις αποδεχτούμε και πώς να βγάλουμε νόημα από αυτές»

Πρoβολή video

DrAEscher – «Ακούγοντας φωνές και παιδιά»

 

 

Παρασκευή 15 Απριλίου, 10.00-13.00 και 16.00-19.00

και

Σάββατο 16 Απριλίου, 10.00-13.00

ΠΠΙΕΔ, Δεκελείας 152 και Ατταλείας, Νέα Φιλαδέλφεια

Εργαστήριο με συμμετοχή έως 25 άτομα (σε τρία μέρη)

Θα  γίνει παρουσίαση περιστατικού και επεξεργασία συνέντευξης ατόμου που ακούει φωνές.

 

Ο MRomme θα πάρει συνέντευξη από άτομο που ακούει φωνές και στη συνέχεια θα γίνει επεξεργασία αυτής και συζήτηση. Απαραίτητη προϋπόθεση οι συμμετέχοντες να έχουν από πριν επεξεργαστεί το ερωτηματολόγιο του Maastricht για τις φωνές. Λόγω του περιορισμένου αριθμού των συμμετεχόντων θα προτιμηθούν όσοι ανεξάρτητα από το αν ακούνε φωνές ή όχι, έχουν κάποια σχετική  εμπειρία ή φιλοδοξούν να το εντάξουν σε κάποια δραστηριότητα (μέλη ομάδων αυτοβοήθειας, επαγγελματίες κ.τ.λ.)

Πληροφορίες 6944302577