Άρθρα

Άρθρο του Σ.Γκουγκουσκίδη: Ο Έφηβος είναι το Υποκείμενο στη Ζωή & τη Μάθησή του

Αναδημοσιεύουμε – με τη μαγική δύναμη του copy/paste – αυτό το υπέροχο άρθρο του Ψυχολόγου Σταύρου Γκουγκουσκίδη από τη Θεσσαλονίκη, για τις αλλαγές στις σχέσεις γονιών-εφήβων. 

Η σχέση των γονιών με τα έφηβα παιδιά τους παρουσιάζει στις μέρες μας αξιοσημείωτες αλλαγές σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια. Στο παρελθόν η σχέση βασιζόταν στην απόσταση. Ο γονιός είχε και διατηρούσε μία απόσταση από τα παιδιά του. Ακόμα και στην εφηβεία. Πολλοί έφηβοι, της δικιάς μου γενιάς, για να μη μιλήσω για τις προηγούμενες, παραπονιόντουσαν ότι οι γονείς τους ήταν μακριά τους. Δεν τους στέκονταν όσο θα ήθελαν, δεν τους στήριζαν, ήταν άγνωστοι, ζούσαν παράλληλες ζωές, δεν τολμούσαν να μιλήσουν μαζί τους για προσωπικά τους θέματα. Μικρές εξαιρέσεις ήταν οι μητέρες που προσπαθούσαν, όχι και με πολύ μεγάλη επιτυχία πάντα, να καλύψουν αυτό το κενό και να προσεγγίσουν τα παιδιά τους εκπροσωπώντας σε αυτή την επαφή και τον πατέρα, ο οποίος -και από άποψη- στεκόταν μακριά. Κυριαρχούσε η αντίληψη ότι η απόσταση είναι απαραίτητη για να διατηρηθούν τα όρια και να επιβληθούν συμπεριφορές. Αρκετοί θα έχετε ακούσει την έκφραση «τα παιδιά πρέπει και λίγο να φοβούνται τους γονείς…». Η διαπαιδαγώγηση βασιζόταν σε αυτή την απόσταση.  Ο γονιός ήταν ο δυνατός, αυτός που ξέρει, αυτός που κατέχει τη γνώση και έπρεπε αυτή να περάσει, με κάποιον τρόπο, στο παιδί για να μπορέσει κάποια στιγμή να αναγνωριστεί ως ενήλικας. Η απόσταση βοηθούσε σε αυτή τη σχέση. Όσο πιο μακριά ήταν ο γονιός τόσο λιγότερο τον γνώριζε το παιδί και αυτό βοηθούσε στο να διατηρείται η εικόνα του γονιού – γνώστη.

 

Στις μέρες μας η απόσταση αυτή έχει μειωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μείωση της απόστασης έφερε πολλούς γονείς σε δύσκολη θέση. Ή μάλλον καλύτερα, τους έφερε σε μία καινούργια θέση. Μια θέση για την οποία δεν έχουν πάρει καμία εκπαίδευση. Για την παλαιότερη θέση τους, είχαν εκπαιδευτεί κατάλληλα από τους δικούς τους γονείς. («Ο πατέρας μου έτσι έκανε… η μητέρα μου έτσι έλεγε…) Για το πλησίασμα όμως που έφερε η νέα κατάσταση δεν είχαν την παραμικρή ιδέα. Κανείς δεν είχε. Στη «νέα οικογένεια» οι γονείς δεν είναι πια σίγουροι ότι το κύρος τους είναι αυτονόητο. Οι γονείς φέρονται πλέον πιο …παιδικά, ενώ τα παιδιά πιο …ενήλικα. Ωριμάζουν νωρίτερα λόγω της πρόσβασης τους σε πληροφορίες. Αντίθετα οι ενήλικες δεν μεγαλώνουν πια όσο παλιότερα, λόγω της συμμετοχής τους όλο και πιο πολύ σε εκπαιδευτικές διαδικασίες. Η μείωση της απόστασης άλλαξε τη σχέση και πλέον απαιτείται μία άλλη διαπαιδαγώγηση. Η σχέση είναι περισσότερο ισότιμη. Η νέα αυτή σχέση πρέπει να ενσωματώνει αξίες όπως ο σεβασμός, η ισοτιμία και η συνεργασία ενώ παλαιότερα χρειαζόταν κυρίως η υπακοή.

Στη σημερινή εποχή δεν μπορούμε πια να κρατήσουμε τα παιδιά μικρά με τον περιορισμό των πληροφοριών. Τα παιδιά έχουν πρόσβαση στην Πληροφορία από πολύ νωρίς. Η παιδική ηλικία τελειώνει σήμερα περίπου στα δέκα χρόνια και αρχίζει παιδαγωγικά η εφηβεία. Ο έφηβος σκέφτεται και ορίζει αυτός αν και πότε θα θελήσει κάποιος να τον διαπαιδαγωγήσει. Η διαπαιδαγώγηση με εξαναγκασμό είναι ανέφικτη. Μία κινέζικη παροιμία λέει «μπορείς να καταφέρεις να πας το άλογο στο ποτάμι, αλλά δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το εξαναγκάσεις να πιει νερό…» Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στη σχέση των γονιών με τους έφηβους, ίσως και με τα παιδιά μικρότερων ηλικιών.

Τα παιδιά όμως χρειάζονται τη διαπαιδαγώγηση. Χρειάζονται να γνωρίζουν τα όρια των άλλων και να τα σέβονται. Ο λόγος είναι ένας και πολύ ισχυρός: Τα παιδιά έχουν δυσκολία να προβλέψουν μακροπρόθεσμα τις συνέπειες. Χρειάζονται παιδαγωγούς που να τους δείχνουν την κατεύθυνση, άσχετα με το αν θα την ακολουθήσουν ή όχι, διότι τα παιδιά έχουν δικαίωμα στον προσανατολισμό.

Η μέχρι τώρα παιδαγωγική βλέπει το παιδί ως αντικείμενο διαπαιδαγώγησης, που αν του φερθεί κανείς καλά θα γίνει σωστός ενήλικας. Ωστόσο το παιδί χρειάζεται να το εκτιμήσουμε ως υποκείμενο της ζωής και της μάθησής του.

Όλα αυτά βέβαια είναι πολύ πιο εύκολο να τα λέμε και να τα περιγράφουμε παρά να τα εφαρμόζουμε…

Θεσσαλονίκη, 2 / 11 / 2012

http://kesmeth.com/2012/11/02/%CE%BF-%CE%B5%CF%86%CE%B7%CE%B2%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%BA%CE%B1/

Πώς το Facebook κατέστρεψε τις σχέσεις και τους χωρισμούς (αναδημοσίευση από το TVXS)

Πριν το 2003 το να γνωρίζεσαι, να βγαίνεις ραντεβού ή ακόμη και να έχεις σχέση με κάποιον/α ήταν αρκετά δύσκολο. Μετά το 2003 έγινε ακόμη πιο δύσκολο, γιατί έκανε την εμφάνισή του το Facebook. Μαζί του εμφάνισε και μια σωρεία νέων εμποδίων, αμήχανων συζητήσεων και αδιευκρίνιστων καταστάσεων. «Μπορώ, άραγε, να παραδεχτώ ότι ξέρω τι έκανες (βασιζόμενος στις φωτογραφίες σου) πριν βγούμε ραντεβού;»«Θα έπρεπε να γνωριστούμε στο Facebook πριν βγούμε ραντεβού;».Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που πλέον απασχολούν τους ενδιαφερόμενους. Η δυσκολία να κανονίσει κάποιος ραντεβού στην εποχή του Facebook δεν είναι στο μυαλό του. Ερευνητές βρήκαν ότι η συγκεκριμένη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης έχει αλλάξει, ή τουλάχιστον έχει αντίκτυπο, στην διαμόρφωση όχι μόνο των σχέσεων, αλλά και του χωρισμού – ή ακόμη και τις δυσκολίας του χωρισμού. Επιμέλεια: Νίκος Μίχος

 

 
«Πραγματικά έχω εκπλαγεί με το πόσο πραγματικό αντίκτυπο έχει το Facebook στις ρομαντικές σχέσεις», δηλώνει η Γκαλένα Ρόντς, κλινική ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ. «Και θεωρώ ότι το Facebook παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο τόσο στην διαμόρφωση της σχέσης όσο και στον χωρισμό από αυτήν».
 
Μια διδακτορική φοιτήτριά της, η Γκρέτσεν Κέλμερ, είχε παρατηρήσει ότι η σελίδα κοινωνικής δικτύωσης και ο ρόλος της στις ρομαντικές σχέσεις είχε απασχολήσει τα ΜΜΕ, χωρίς όμως να έχει γίνει κάποια έρευνα που να προσφέρει στοιχεία τεκμηρίωσης για αυτό. Προς έκπληξή της, βρήκε ότι ο τρόπος με τον οποίο οι χρήστες του Facebook παρουσίαζαν την σχέση τους – μέσω δυνατοτήτων όπως η ανανέωση του πεδίου της σχέσης στο προφίλ ή επιλογή φωτογραφίας μαζί με τον σύντροφό τους σαν κεντρική φωτογραφία – ερμηνευόταν ανάλογα με το βάρος της δέσμευσης των δυο συντρόφων.  
 
Πιο συγκεκριμένα, όσοι είχαν ως φωτογραφία του προφίλ μια μαζί με τον σύντροφό τους ή ήταν καταχωρημένοι ότι βρίσκονται «σε σχέση», είχαν περισσότερες πιθανότητες να παραμείνουν μαζί και λιγότερες να έχουν απατήσει ο ένας τον άλλο. Επίσης, όπως παρατήρησε η Κέλμερ, αυτοί παρουσίασαν σε μικρότερο ποσοστό τάσεις «παρακολούθησης προφίλ εναλλακτικών συντρόφων».
 
Σε κάθε φάση της σχέσης, ακόμη και πριν καλά – καλά ξεκινήσει ή όταν χρειαζόταν αυτή να λήξει, το Facebook γεννούσε ένα σωρό εμπόδια και αμήχανες συζητήσεις, που προηγουμένως δεν υπήρχαν στον ζοφερό κόσμο των σχέσεων.«Υπάρχει πολύ μικρότερη δομή στις σχέσεις πλέον. Τα πουλόβερ με τα ονόματα ή τα δαχτυλίδια της σχολικής τάξης, είναι πράγματα που δεν προσφέρει το Facebook», λέει η Κέλμερ.
 
Προσωπική κατάσταση: Υποχρεωτικό πεδίο
 

Η ιδέα του να «παρακολουθήσεις στενά τον επίδοξο σύντροφο μέσω του Facebook», δεν είναι κάτι νέο. Αλλά οι επιπτώσεις της ενδελεχούς εξέτασης κάθε παραμέτρου της ζωής του συντρόφου, ακόμη παραμένουν άγνωστες.
 
Προηγούμενες μελέτες πάνω σε αυτή την συμπεριφορά είχαν χαρακτηρίσει το φαινόμενο αρνητικό. Οι πιο πρόσφατες έδειξαν ότι συνήθως παρακολουθείται ο σύντροφος για να αφαιρεθεί το όποιο συναίσθημα αβεβαιότητας από την σχέση. Αλλά η αβεβαιότητα μπορεί να αποτελεί και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι και όταν κάποιος καταφέρνει να διεξάγει μια λεπτομερή έρευνα για τον σύντροφό του, πιθανότατα να ξεχάσει όλο το ωραίο άγχος που είχε πριν το ραντεβού, και να καταλήξει να λέει: «γεια σας πεταλουδίτσες και ενθουσιασμέ! Ξέρω τα πάντα για εκείνον!».
 
Για τις σχέσεις που έχουν περάσει από το παράξενο σημείο του να γνωρίζουν κάποιον στο Facebook πριν τον γνωρίσουν την πραγματική ζωή, η ίδια η πλατφόρμα δημιουργεί άλλα προβλήματα. «Έχω δει ζευγάρια να μαλώνουν για την ταυτότητά τους στο Facebook – για το κατά πόσο θα επιλέξουν ή όχι το «σε σχέση»», δηλώνει η Ρόντς.
 
Η έρευνα της Κέλμερ έδειξε ότι μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργούσαν αυτά που δεν έκανε κάποιος στο προφίλ του. Ασήμαντα πράγματα, όπως το να επιλέξει κανείς φωτογραφία με τον σύντροφό του ή να αλλάξει την προσωπική του κατάσταση, έδειχναν πόσο αφοσιωμένος είναι ο ένας στον άλλο στην πραγματική ζωή. Η ίδια διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίεςσε αυτούς που λένε ότι «είναι απλά το Facebook» και σε εκείνους που το λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψιν.
 
Στο Facebook οι σχέσεις πρέπει να προσαρμοστούν μέσα σε ένα φτωχό μενού επιλογών, και η συμπλήρωση αυτών των πεδίων ήταν κάτι, που πριν το Facebook, δεν απασχολούσε κανένα ζευγάρι. Πλέον κανείς δεν ξέρει πως να συμπεριφερθεί στην διαδικτυακή πλατφόρμα, πριν την πραγματική γνωριμία και πως μετά.Και δεν έχει επηρεαστεί μόνο το κομμάτι του τύπου «μ’ αρέσεις – έλα να κάνουμε παιδιά». Έχει επηρεαστεί και ο βαθμός δυσκολίας του χωρισμού.
 
Διαδικτυακός χωρισμός
 

«Ο κόσμος νιώθει μεγαλύτερη υποχρέωση και πίεση, από φίλους και οικογένεια, να μείνει με τον σύντροφό του όταν έχει χρησιμοποιήσει κοινές φωτογραφίες και έχει αλλάξει την προσωπική του κατάσταση», λέει η Κέλμερ. «Έτσι δημιουργείται η τάση να αντιμετωπίζονται αυτά ως λανθασμένη επιλογή».
 
«Η ιδέα ότι η ραγισμένη κόκκινή καρδιά εμφανίζεται σε εκατοντάδες ενημερώσεις φίλων και γνωστών, με τον συνεπαγόμενο σχολιασμό «Θεέ μου, τι συνέβη;» μπορεί κάποιες φορές να αναβάλει το αναπόφευκτο», δηλώνει η ίδια θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έναν ανασταλτικό παράγοντα σε κάποιον που θέλει να χωρίσει.
 
Οι πρώην σε ακολουθούν παντού
 

«Το Facebook σου δίνει ένα ανοιχτό παράθυρο στην ζωή του πρώην σου», δηλώνει η Ροντς. «Κάποιες φορές αυτή η συνεχής επαφή μπορεί να αποβεί επιβλαβής δεδομένου ότι ξέρεις πως λειτουργεί ο άλλος», συμπληρώνει.
 
Σε μια πρόσφατη έρευνα, η κοινωνική ψυχολόγος Τάρα Μάρσαλ, του Πανεπιστημίου Μπρουνελ, αποδείχθηκε ότι το να παραμείνει κανείς φίλος με τον πρώην σύντροφό του στο Facebook, μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικά αισθήματα από τον χωρισμό, συναισθηματική φόρτιση, και σεξουαλική επιθυμία για τον πρώην σε σημείο προσμονής της. Έτσι το να χωρίσει κανείς στην πραγματική ζωή δεν είναι πια αρκετό. Θα πρέπει να τελειώσει την σχέση και στο Facebook.
 
«Έχουν γίνει πολλές έρευνες που έδειξαν ότι το να κρατάς κρυφή επαφή με τον πρώην σύντροφο μέσω του Facebook, έχει αρνητικές συνέπειες. Κάποιοι θεωρούν ότι μπορεί να παραμείνουν έτσι μαζί με τον σύντροφό τους. Αλλά η παρακολούθηση του προφίλ του πρώην τους κρατά συνδεδεμένους με εκείνον και με μια σχέση του παρελθόντος», δηλώνει η Μάρσαλ.

 

δημοσιεύτηκε στο TVXS: tvxs.gr/node/109176 

Επαγγελματικοί Κατάλογοι: Εργαλείο ή κούραση;

Η συμμετοχή σε επαγγελματικούς καταλόγους παρουσίασης και διαφήμισης (Πχ Χρυσός Οδηγός, κλπ) παρουσιάζεται ως αναγκαία για τους επαγγελματίες που επιθυμούν να φαίνεται η δραστηριότητά του. Είναι όμως έτσι; Και είναι ωφέλιμο τελικά; 

Στα 3 χρόνια που λειτουργεί το γραφείο, με έχουν προσεγγίσει (συνήθως επιθετικά, κάνοντας στοχευμένο marketing) πολλοί πωλητές τέτοιων υπηρεσιών για να διαφημίσουν το προϊόν τους, δηλαδή την καταχώρηση σε έναν επαγγελματικό κατάλογο. Μια περίδο ιδίως, λάμβανα ένα τέτοιο τηλέφωνο τη μέρα. Έκαναν προώθηση υπηρεσιών, ζητούσαν επαγγελματική συνάντηση για να μιλήσουμε για τις υπηρεσίες τους και τα οφέλη για μένα, ακόμη και έκαναν κάποια κόλπα για να με χρεώσουν. Αυτή είναι η “επιστήμη του marketing” και δυστυχώς παίρνει ευρήματα και ιδέες και από τη ψυχολογία

Υποψιάζομαι βέβαια, ότι είχε δοθεί τότε μια επιχορήγηση για την ηλεκτρονική επιχειρηματικότητα και όλοι οι κομπιουτεράδες βαυκαλίζοντας ότι θα φτιάξουν τον μεγαλύτερο επαγγελματικό κατάλογο. Οι χρεώσεις για την καταχώρηση δε, ήταν τελείως αυθαίρετες, με ποικίλα πακέτα ανάλογα με την εταιρεία. Μια υπηρεσία μάλιστα, χρέωνε 20 ευρώ για τον κούριερ που θα σου έφερνε ένα χαρτί με τους κωδικούς ώστε να φτιάξεις μόνος σου το λογαριασμό σου. 

Κανένας πελάτης αυτά τα 3 χρόνια δεν απευθύνθηκε σε μένα βρίσκοντας τα στοιχεία μου από τους επαγγελματικούς καταλόγους – περισσότερο από το website με έβρισκαν. Ελάχιστα λινκς επίσης ήρθαν στην ιστοσελίδα μου από κάποιον επαγγελματικό κατάλογο. Κανένα δεν υλοποιήθηκε σε συνεργασία.  

Η καταχώρηση σε έναν επαγγελματικό κατάλογο πιστεύω ότι είναι κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, πριν από το world wide web. Τότε που η αγορά υπηρεσιών και προϊόντων ήταν αχανής (ιδίως στην Αθήνα) και χρειαζόσουν κάποιον “οδηγό” για να σου δείξει το δρόμο σε ένα κατάστημα, ή κάποιο έμπιστο άτομο να σου συστήσει έναν επαγγελματία που εμπιστευόταν.

Πλέον, με την αύξηση χρήσης του internet, πρέπει να αναπτυχθούν και συστήματα εμπιστοσύνης & φήμης, για να μπορεί να υπάρχει αναφορά, επιλογή και εμπιστοσύνη σε έναν αχανή όγκο δεδομένων, υπηρεσιών και προϊόντων. Αν και μάλλον, η offline εμπιστοσύνη και οι στόμα-με-στόμα συστάσεις δεν θα σταματήσουν να καθορίζουν τις επιλογές μας.

Ως εκ τούτου, αποφάσισα να σταματήσω τελείως να ασχολούμαι με επαγγελματικούς οδηγούς και καταλόγους. Αν και υποψιάζομαι, βάσει του σταματήματος των προωθητικών τηλεφωνημάτων που παίρνω, ότι αυτή η αγορά πέθανε. Για εκείνους που αποδέχονται ότι υπάρχει ένα “αόρατο χέρι” που ρυθμίζει την αγορά, τις τιμές κλπ, η αγορά υπηρεσιών & η κρίση ξέβρασε, ή κατέστησε παρωχημένους, τους καταλόγους επαγγελματιών.

Αν είσαι πωλητής/πωλήτρια τέτοιων υπηρεσιών και διαβάζεις αυτό το άρθρο, παρακαλώ πολύ να μην με ξαναενοχλήσεις με την προώθηση του προϊόντος σου.  

Για τις υπηρεσίες μου, θεωρώ σημαντικότατη τη συμπερίληψη σε ομο-επαγγελματικούς καταλόγους, όπως το e-psychology.gr, psychologein.sciblogs.com, και στον κατάλογο των ελευθέρων επαγγελματιών του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων, που είναι ο επιστημονικός σύλλογος που είμαι γραμμένος.

Προφανώς, η ιστοσελίδα μου επιτρέπει την άμεση παρουσίαση των υπηρεσιών που προσφέρω. Η σχετική σελίδα στο facebook παρουσιάζει όχι μόνο τις πληροφορίες, αλλά επιτρέπει και την άμεση αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους.  

Επίσης, με την έναρξη της συνεργασίας μου με το ΕΤΑΑ, είμαι και στον χάρτη και στον κατάλογο συμβεβλημένων ψυχολόγων Αττικής. 

Πιστεύω δε, ότι οι οικογένειες που αναζητούν ψυχολογική & επαγγελματική βοήθεια, εκεί πρέπει να στρέφονται πρώτα, στους συμβεβλημένους επαγγελματίες – αν υπάρχουν – στα ασφαλιστικά τους ταμεία, και μετά στους Επιστημονικούς Συλλόγους Επαγγελματιών (όπως ο ΣΕΨ ή ο Πανελλήνιος Ψυχολογικός Σύλλογος). 

Επίσης, επειδή είναι μια νέα & σύγχρονη υπηρεσία, αποφάσισα να δοκιμάσω στο δωρεάν διάστημα δοκιμής και το doctoranytime.gr, αλλά αν δω ότι δεν είχα καμία παραπομπή ή συνεδρία από αυτό, θα αποχωρήσω.

Γιατί ένα εργαλείο ούτε πρέπει να μας κουράζει ή να μας αποσπά από τη δουλειά που το θέλουμε να κάνει, ούτε να μας στοιχίζει ο κούκος αηδόνι χωρίς ανταπόδωση.     

Ημερίδα για τον Ανοιχτό Διάλογο στο Βόλο (6/10) με τον J.Seikkula

Σας ενημερώνουμε ότι ο Ξενώνας Βραχείας Παραμονής Ενηλίκων «ΑΡΙΑΔΝΗ» του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου διοργανώνει Hμερίδα στο Βόλο, στις 6 Οκτωβρίου του 2012 με θέμα :

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΨΥΧΩΣΗ- ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ, ΔΟΜΕΣ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ.

Ο Ανοιχτός Διάλογος είναι μια από τις σύγχρονες προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση της ψύχωσης και όχι μόνο. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1986 στη Φιλανδία, για να περιγράψει το σύνολο της θεραπείας που εστιάζεται στο οικογενειακό και κοινωνικό δίκτυο. Σύμφωνα με την σχετική επιστημονική βιβλιογραφία (Seikkula et. al., 2006) τα αποτελέσματα της εφαρμογής της συγκεκριμένη προσέγγισης είναι εντυπωσιακά, καθώς το 80% των νέων ψυχωτικών ασθενών είναι ελεύθερο συμπτωμάτων μετά από 5 χρόνια και το 85% επιστρέφει στη δουλειά του, ενώ η χρήση νευροληπτικών περιορίζεται στο 1/3 των ασθενών.

Το σημείο εκκίνησης της προσέγγισης είναι η γλώσσα της οικογένειας , η οικοδόμηση ενός διαλόγου μεταξύ των συμμετεχόντων με τη δημιουργία , μιας νέας συνδυασμένης γλώσσας με τη ψυχωτική εμπειρία που μέχρι σήμερα δεν είχε καταφέρει ποτέ να μπει σε λέξεις. Ο ασθενής , η οικογένεια και το κοινωνικό δίκτυο προσκαλούνται να συμμετάσχουν από την αρχή στις συναντήσεις και να περιγράψουν με τη δική τους γλώσσα τη δική τους φωνή , το δικό τους τρόπο τις δυσκολίες τους.

Στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Γ.Ν. Βόλου, μέρος του προσωπικού του Ψυχιατρικού Τομέα εκπαιδεύτηκε στην ανωτέρω μέθοδο το 2009 σε ένα πρόγραμμα διάρκειας 180 ωρών, που έγινε με τη συνεργασία Φιλανδών και Ελλήνων εκπαιδευτών και αποτελούσε συνέχεια ενός πρώτου εκπαιδευτικού προγράμματος στην οικογενειακή – συστημική θεραπεία διάρκειας 500 ωρών

  1. Σάββατο 6/10/2012, Ανοικτή Ημερίδα στο Αμφιθέατρο ΚΟΡΔΑΤΟΥ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο Βόλο, με εισηγητές τους προαναφερόμενους καθώς και άλλους καλεσμένους εισηγητές από την Ελλάδα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

9.00-9.30 Εγγραφές

9.30-9.45 Έναρξη- Χαιρετισμοί :Μιχάλης Δικαιάκος Ψυχίατρος, Διευθυντής Ψυχιατρικού Τομέα του Γ. Ν. Βόλου, Διευθυντής ΚΨΥ Βόλου,

9.45- 10.30 Jaakko Seikkula Ph.D.Καθηγητής Ψυχοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Jyvaeskylae της Φινλανδίας: Παρουσίαση της προσέγγισης του Ανοιχτού Διαλόγου

Συντονίστρια: Φ. Μουρελή Ψυχίατρος, Ομαδική Αναλύτρια, Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

10.30-11.15 Werner Scheutze Ψυχίατρος – Ψυχοθεραπευτής / Δ/ντής Ψυχιατρικού Τομέα του Νοσοκομείου Havelland Γερμανίας: Παρουσίαση του Ανοιχτού Διαλόγου ως μέθοδο προσέγγισης στο Ψυχιατρικό Τομέα του Νοσοκομείου Nauen, Havelland στη Γερμανία

Συντονιστής: Γ. Γκόλτσιος Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής, Επιστημονικά Υπεύθυνος Ξενώνα Βραχείας Παραμονής Ενηλίκων «Αριάδνη»

11.15-12.00 Διάλειμμα-καφές

12.00-13.00 Στρογγυλό Τραπέζι: Απόπειρα εφαρμογής του Ανοιχτού Διαλόγου στο Γενικό Νοσοκομείο Βόλου

Ξενώνας «Αριάδνη» Μαυρομάτη Κατερίνα ΠΕ Νοσηλεύτρια-Σεβλιανού Αριστέα Κοινωνική Λειτουργός, τελειόφοιτη μετεκπαίδευσης στην Συστημική Οικογενειακή Θεραπεία-Γιάνης Γκόλτσιος Ψυχολόγος

Κέντρο Ψυχικής Υγείας Καμπούρης Ηλίας Ψυχίατρος-Μωραίτου Ιωάννα Ψυχολόγος, Οικογενειακή Θεραπεύτρια-Καρκαλή Σωτηρία Κοινωνική Λειτουργός

Γραφείο Ψυχολόγων Γ.Ν. Βόλου Πάντζιου Κατερίνα Ψυχολόγος, τελειόφοιτη μετεκπαίδευσης στην Συστημική Οικογενειακή Θεραπεία– Σεβλιανού Αριστέα Κοινωνική Λειτουργός

Συντονίστρια: Σ. Μάρκου- Τσαγκαράκη Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Επόπτρια, Εκπαιδεύτρια

Συζητητές: Σ. Μάρκου, J. Seikkula, W.Scheutze

13.00- 14.30 Διάλειμμα-γεύμα

14.30-16.00 Στρογγυλό τραπέζι: Οι κρίσεις, οι άνθρωποι, οι ομάδες τους, οι θεραπείες.

Ομιλητές: Μ. Δικαιάκος Ψυχίατρος, Γ. Νικολαΐδης Ψυχίατρος, Διευθυντής Δ/νσης Ψυχικής Υγείας Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού

Συντονίστρια: Μ. Χατζηελευθερίου Διευθύντρια Παιδοψυχίατρος, Κέντρου Ψυχικής Υγείας Βόλου

Συζητητές: Φ. Μουρελή, J. Seikkula, W. Scheutze

16.00-16.30 Διάλειμμα-καφές

16.30-18.00 Στρογγυλό τραπέζι: Η εμπειρία του Ανοιχτού Διαλόγου. Η επέκταση του μοντέλου. Προς τα πού οδεύει; Με τι συναντιέται;

Ομιλητές: Φ. Μουρελή, J. Seikkula, W. Scheutze

Συντονίστρια: Ε. Τσέλιου Επίκουρη Καθηγήτρια Π.Τ.Π.Ε Παν/μιο Θεσσαλίας

ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

Εκπαίδευση στη Συστημική Θεραπεία Ζευγαριών (1 έτος)

Η εκπαίδευση στη συστημική θεραπεία ζευγαριών απευθύνεται σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας και θα ξεκινήσει το φθινόπωρο του 2012. Μπορεί κάποιος να την παρακολουθήσει στην Αθήνα (6 τριήμερα) ή στη Θεσσαλονίκη (2 τριήμερα και 6 διήμερα) ανάλογα με τον τόπο διαμονής του.

Η εκπαίδευση αυτή είναι χρήσιμη για όποιον δουλεύει θεραπευτικά/συμβουλευτικά όχι μόνο με ζευγάρια, αλλά και με άτομα, οικογένειες, παιδιά κτλ.

Οι εκπαιδευόμενοι μαθαίνουν μέσα από μια συνεχή εναλλαγή θεωρίας και πρακτικής: παιχνίδια ρόλων, εποπτεία περιπτώσεων, ασκήσεις αυτογνωσίας και παρακολούθηση ζωντανών συνεδριών.

Θέματα θεωρητικά: μοντέλο συντροφικής κρίσης, αυτονομία-συντροφικότητα, εξουσία, σεξουαλικότητα, εξωσυζυγικές σχέσεις, μεταβατικές φάσεις, σχέση με τις οικογένειες καταγωγής, χωρισμός-διαζύγιο (προβλήματα των παιδιών), σύνθετες οικογένειες κ.ά.

Θέματα μεθοδολογίας: πρώτη συνάντηση, τεχνικές ερωτήσεων, γενεόγραμμα, διαμόρφωση θεραπευτικής σχέσης και διαδικασίας, σκέψεις για παρεμβάσεις, προσανατολισμός στα αποθέματα, αναθέσεις για το σπίτι, βραχεία θεραπεία εστιασμένη στη λύση, μεταφορές, γλυπτά, διαμεσολάβηση κ.ά.

Βασική βιβλιογραφία: Βιργινία Ιωαννίδου (2012) Η τέχνη της συντροφικής ζωής. Αθήνα: Γνώση.

Διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία: Πρωτοπορία, Ιανός, Πολιτεία (και ηλεκτρονικά www.protoporia.gr).

Εκπαιδεύτρια: Βιργινία Ιωαννίδου, ψυχολόγος, υπεύθυνη του Ινστιτούτου Συστημικής Θεραπείας Θεσσαλονίκης (www.istt.gr).

Προϋποθέσεις συμμετοχής: Ολοκληρωμένες σπουδές σε κάποιο ψυχοκοινωνικό επάγγελμα, επαγγελματική εμπειρία δύο ετών και επαγγελματική δραστηριότητα, στο πλαίσιο της οποίας να είναι δυνατή η συμβουλευτική δουλειά με ζευγάρια ή με άτομα που η δυσκολία τους να μπορεί να ιδωθεί από την οπτική της θεραπείας ζευγαριών.

Για οποιαδήποτε πληροφορία μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.istt.gr και να επικοινωνήσετε με την κ. Ιωαννίδου στα τηλέφωνα: 2310-286489 και 6944-367046.

 

Καλοκαιρινές Διακοπές!

 

Από τη Δευτέρα 16 Ιούλη κλείνουμε για καλοκαιρινές διακοπές ως τις αρχές Σεπτέμβρη. 

Αν και η ιστοσελίδα αυτή θα ανανεώνεται, συνεδρίες δεν θα πραγματοποιούνται, και θα μπορούμε μόνο να επικοινωνήσουμε για να προγραμματίσουμε μια συνεδρία στια αρχές Σεπτέμβρη, καθώς θα συμμετέχω στο Διεθνές συνέδριο έρευνας για την Εφηβεία, στις Σπέτσες. 

Επίσης, από το Σεπτέμβρη ξεκινά και η συνεργασία με το ασφαλιστικό ταμείο του Ε.Τ.Α.Α., για την παροχή συνεδριών ψυχοθεραπείας στους ασφαλισμένους του. 

Συστημικό Σεμινάριο για τις Εξαρτήσεις

ΕΞΑΡΤΗΣΗ:

Από τη ΧΡΟΝΙΑ ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΖΟΥΣΑ ΝΟΣΟ στη ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ;

Μια συστημική ματιά στις εξαρτήσεις

 

Η εμπλοκή των ναρκωτικών στις σχέσεις είναι η έκφραση αυτής της ατέρμονης αναζήτησης των ορίων ανάμεσα σε έναν κόσμο που δεν περιέχει παρά σχέσεις ακατάλυτες και σε ένα σύμπαν που περιέχει δεσμούς που μπορεί να διαρραγούν.

 

Στο σεμινάριο αυτό θα προσεγγίσουμε το φαινόμενο της εξάρτησης από τη σκοπιά της Συστημικής Θεραπείας. Θα δούμε πώς στήνεται ο θεραπευτικός χορός των δύο ειδικών : του ανθρώπου με πρόβλημα εξάρτησης και του θεραπευτή.

Θα δούμε γιατί η ομάδα των συνομιλήκων έχει ελάχιστη ή και καθόλου επιρροή όταν η οικογένεια παραμένει ισχυρή, πώς γίνεται η επιλογή του συμπτώματος της εξάρτησης, ποιες σκέψεις και δράσεις την ενισχύουν, πώς αξιοποιούνται τα τελετουργικά της εξάρτησης. Θα μιλήσουμε για την ελεγχόμενη χρήση και την πλήρη αποχή, θα αναλύσουμε έννοιες όπως ψευδοεξατομίκευση, τριγωνοποίηση, αφιέρωση, οριοθέτηση, απώλεια και πένθος.

Μέσα από το γενεόγραμμα, τα γλυπτά, την τεχνική της εξωτερίκευσης, τελετές προσδιορισμού και άλλες ασκήσεις θα δούμε πώς δουλεύουμε με τις οικογένειες και τα αδέλφια των ανθρώπων με πρόβλημα εξάρτησης. Κυρίως, θα δούμε την εξάρτηση ως μια προσπάθεια «λύσης» που αξίζει αναγνώρισης.

Το σεμινάριο απευθύνεται κατά σειρά προτεραιότητας σε συστημικούς-οικογενειακούς θεραπευτές, σε εκπαιδευόμενους στη συστημική-οικογενειακή θεραπεία, σε επαγγελματίες ψυχοκοινωνικών υπηρεσιών, σε φοιτητές ψυχοκοινωνικών σχολών και (εφόσον υπάρχουν θέσεις) σε άλλους ενδιαφερόμενους.

 

Οργάνωση / Συντονισμός /δηλώσεις συμμετοχής : Παπαμιχαήλ Παναγιώτα, ψυχολόγος, συστημική θεραπεύτρια, 6973680066, verapapamix@yahoo.gr

 

Ημερομηνίες : Μία Παρασκευή το μήνα, ώρες 19.30 – 21.45, στις ημερομηνίες :

28/9, 19/10, 16/11, 07/12/2012, 18/1, 15/2, 15/3, 12/4, 17/5 και 14/6/2013

 

Τόπος : Μπόταση 80, Πειραιάς

 

Κόστος : 25 ευρώ για κάθε συνάντηση, 15 ευρώ για φοιτητές

Ομάδα Αυτομόρφωσης: Κάνοντας κριτικά ψυχοθεραπεία

Πρόταση:

Από τον Οκτώβριο υπάρχει η σκέψη να ξεκινήσει για πρώτη χρονιά, πειραματικά, μια ομάδα αυτομόρφωσης και συζήτησης, ώστε να γίνει μια συλλογική προσπάθεια γνωριμίας με το λόγο μιας κριτικής προσέγγισης στην πρακτική της ψυχοθεραπείας ή/και της συμβουλευτικής, αλλά και ευρύτερα στην πρακτική των ψυ-ειδικών.

Η κριτική προσέγγιση νοείται, εν συντομία, ως θεωρία & πρακτική για κοινωνική αλλαγή, δικαιοσύνη, ισότητα των ανθρώπων.

 

Σκεπτικό:

Η προτεινόμενη αυτή ομάδα φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ΖΕΑ, μια βυγκοτσκιανή Ζώνη Εγγύτερης Ανάπτυξης για ανθρώπους που ασχολούνται με τη ψυχοθεραπεία & τις ψυ-επιστήμες (επαγγελματίες & φοιτητές/τριες). Με το δικό μας ρυθμό, να αναπτύξουμε τις δεξιότητές και τις γνώσεις μας σε ένα διάλογο με την κριτική προσέγγιση ο οποίος γειώνεται στην πραγματικότητα της ψυ-πρακτικής στην Ελλάδα της κρίσης.

Η προσέγγιση αυτή ομαδικής αυτομόρφωσης θεμελιώνεται στην παράδοση των ανεξάρτητων ερευνητικών σεμιναρίων, στην προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού χώρου/χρόνου υποβοηθούμενης αυτο-εκπαίδευσης, που θα ξεφεύγει από την ασφυκτική ειδίκευση και τον εργαλειακά κατευθυνόμενο χαρακτήρα των θεσμικών (πανεπιστημιακών) σπουδών, ενώ θα επιτρέπει ταυτόχρονα την εμβάθυνση σε γνωστικά πεδία των ψυ-επιστημών, έξω από το χειραγωγικό σύστημα των ΜΜΕ και του ψυχο-πάζαρου.

 

Οργάνωση:

Προτείνονται 2 δομές:

α) Ομάδα μελέτης & βιωματικής ανάπτυξης μέσω της συμμετοχικής παραγωγής της γνώσης και το διάλογο με τη θεωρία

β) ομάδα αλληλοεποπτείας μέσω της παρουσίασης/συζήτησης περιπτώσεων & εμπειριών

 

Θέματα (ανάλογα με τις ανάγκες/επιθυμίες της ομάδας):

 

  • αποδόμηση ψυχοπαθολογίας – κινήματα αυτοβοήθειας – hearing voices

     

  • Vygotsky & East Side Institute (social therapy).

     

  • οικολογικές ιδέες & ψυχοθεραπεία:

    • αειφορία (permaculture)

    • οικοψυχολογία

    • αυτοποίηση (autopoiesis) – ανθεκτικότητα (resilience) – ανάδυση δομών (emergence)

     

  • αφηγηματική – συνεργατικών γλωσσικών συστημάτων – διαλογική ψυχοθεραπεία

     

  • feminist – just therapy – transformative family therapy (cultural competence model)

     

  • έρευνα δράσης – συμμετοχική έρευνα δράσης – συν-έρευνα

     

 

Πληροφορίες:

  • Η ομάδα θα διεξαχθεί εφόσον έχουν δηλωθεί τουλάχιστον 5 συμμετοχές μέχρι τις 26/9

  • 2 απογεύματα το μήνα – 3,5 ώρες

  • Απαραίτητη η καλή γνώση αγγλικών για την βιβλιογραφία

  • δίνεται βεβαίωση συμμετοχής αν χρειάζεται

  • κόστος συμμετοχής πολύ χαμηλό, για την κάλυψη των εξόδων διοργάνωσης…

 

Για πληροφορίες, διευκρινίσεις, συμμετοχές: 6981714143

 

Μη-Βίαιη αντίσταση: εκπαίδευση των γονιών

Τα ακόλουθα είναι μια σύντομη εισαγωγή στη Μη-Βίαιη Αντίσταση, μια ψυχο-εκπαιδευτική στρατηγική για την αντιμετώπιση καταστάσεων κρίσης, που αφορά εδώ την εκπαίδευση των γονιών από “ειδικούς”. Αποτελούν μετάφραση/προσαρμογή από το άρθρο: “Parent Training in Nonviolent Resistance for Adult Entitled Dependence”.

 

Η μη-βίαιη αντίσταση είναι μια μέθοδος που ξεκίνησε από τα ειρηνιστικά κινήματα και την πολιτική ανυπακοή (χωρίς βία) και διάφοροι θεωρητικοί παγκοσμίως πρότείνουν ότι θα μπορούσε να είναι και ψυχοθεραπευτικά χρήσιμη. Ένας από τους κύριους θεωρητικούς της είναι ο Haim Omer. Η εκπαίδευση των γονέων στη Μη-Βίαιη Αντίσταση έχει περιγραφεί στο Omer (2004) και συνοπτικά περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία:

  1. Εστίαση στην αντίσταση παρά στον έλεγχο

Ο ρόλος των γονιών είναι να αντιστέκονται χωρίς βία σε αρνητικά συμπεριφορικά πρότυπα· ωστόσο, δεν μπορούν να υπαγορεύουν στον ενήλικο τι να κάνει με τη ζωή του. Η αποδοχή των περιορισμών όσον αφορά τη δυνατότητα ελέγχου κάποιου και η εστίαση σε αυτά τα πράγματα που τίθενται στη σφαίρα επιρροής είναι η αφετηρία για όλους τους μη-βίαιους αγώνες.

Η εκπαίδευση των γονιών στη Μη-Βίαιη Αντίσταση περιλαμβάνει ένα εύρος τεχνικών αντίστασης όπως:

  • Εκφορά μιας τυπικής ανακοίνωσης που διακηρύσσει την πρόθεση αντίστασης σε απαράδεκτες συμπεριφορές.

  • Εκτέλεση από τους γονείς πρακτικών “sit-ins” (διαμαρτυρία μέσω της ακίνητης στάσης οκλαδόν, καταλαμβάνοντας ένα χώρο), μέσω των οποίων οι γονείς μπορούν να εκφράσουν την δέσμευσή τους στην αλλαγή και την απογοήτευσή τους με τις τρέχουσες συνθήκες.

  • Τεκμηρίωση των βίαιων ή επιθετικών επεισοδίων και δημοσιοποίησή τους σε υποστηρικτές

  • Άρνηση εξυπηρετήσεων και συστηματικός σχεδιασμός μιας αποφασισμένης μη-βίαιης απάντησης στις απειλές και τη βία.


 2. Εκπαίδευση ενάντια στην κλιμάκωση

Οι γονείς μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τα δικά τους μοτίβα κλιμάκωσης και μαθαίνουν τρόπους να τα αντιμετωπίζουν. Οι στρατηγικές αντι-κλιμάκωσης περιλαμβάνουν:

  • την αρχή της καθυστερημένης απόκρισης σε αρνητικές συμπεριφορές (όπως περιγράφεται στην φράση: «στη βράση κολλάει το σίδερο!»)·

  • αποφυγή μιας στάσης που προσανατολίζεται στην κυριαρχία (που συμπυκνώνεται στη φράση: «δεν χρειάζεται να νικήσεις, αλλά μόνο να επιμείνεις»)

  • Αποφυγή καυγάδων και «αλληλεπιδράσεων πινγκ-πονγκ»

  • Απελευθέρωση από τον καταναγκασμό ανταπόδοσης και ανάπτυξη του αυτό-ελέγχου ως σημάδι δύναμης.

Οι γονείς ενθαρρύνονται επίσης να κάνουν μονομερείς χειρονομίες συμφιλίωσης, που χρησιμεύουν για να υπενθυμίζουν και στους γονείς και στο ενήλικο παιδί ότι τα βήματα είναι «για εκείνον» όσο και «προς εκείνον». Απλές αντιπροσωπευτικές εκφράσεις όπως αυτές που αναφέρονται παραπάνω είναι μέρος του διαλόγου της Μη-Βίαιης Αντίστασης και μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να πάρουν μια ιδέα κατά τρόπο που να μπορούν να ανακτήσουν και να χρησιμοποιήσουν ακόμα και όταν είναι υπό πίεση.

 3. Δημιουργώντας ένα δίκτυο υποστήριξης

Ο αγώνας για τη δημόσια υποστήριξη είναι βασικός σε όλες τις εκφράσεις της Μη-Βίαιης Αντίστασης και στην οικογένεια και στην κοινωνική σφαίρα. Ζητείται από τους γονείς να δημιουργήσουν μια ευρεία λίστα πιθανών υποστηρικτών που να περιλαμβάνει την οικογένεια, φίλους/ες, γνωριμίες, και κάθε πρόσωπο που μπορεί να νιώθουν ότι θα μπορούσε δυνητικά να είναι πρόθυμο να συμμετάσχει ακόμα και σε μικρό βαθμό. Αυτά τα πρόσωπα στη συνέχεια καλούνται, η κατάσταση εξηγείται, και μια πρόσκληση εκτείνεται για να συναντηθούν με το θεραπευτή για να μάθουν για τη Μη-Βίαιη Αντίσταση και για να εκφράσουν τις όποιες ιδέες τους.

Βιβλιογραφία:

Omer, H. (2004). Nonviolent resistance: A new approach to violent and self-destructive children. New York: Cambridge University Press.

 “Parent Training in Nonviolent Resistance for Adult Entitled Dependence”, των ELI LEBOWITZ, DAN DOLBERGER, EFI NORTOV, HAIM OMER, Family Process, vol 51: pp90–106, 2012.ν