Tag Archives: online life

10 link για την εβδομάδα #6

1. Οι ομάδες των ΑΑ/ΝΑ έχουν χάσει την επαφή με τη σύγχρονη έρευνα στις εξαρτήσεις: ένα άρθρο/παρουσίαση το οποίο κριτικάρει την θεραπευτική, ομαδική πρακτική των ομάδων ΑΑ/Να με βάση τα νέα ευρήματα στις νευροεπιστήμες για τις εξαρτήσεις.

2. Recuperating Marcuse against a culture of cruelty: Μια συζήτηση της συνεισφοράς της ψυχοδυναμικής θεωρίας του Herbert Marcuse στη σημερινή (επαναστατική)

σκέψη και πρακτική, η οποία αποδίδει έμφαση στην αγάπη και την απόλαυση, απέναντι σε μια “κουλτούρα της σκληρότητας.

3. Conference: “The subject of addiction: culture and clinic”: ένα συνέδριο για τις 8-9/9 στο Νοτινγκχαμ, το οποίο συναρμόζει ψυχαναλυτικές, λακανικές έννοιες με τη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία της τοξικοεξάρτησης.

4. Δεν σου αξίζει σεξ: ένα οργισμένο, πολεμικό κομμάτι στη lifo για το σεξιστικό βλέμμα και τη συμπεριφορά των ανδρών που καθιστά σεξουαλικά αντικείμενα τις γυναίκες.

5. Αν είσαι λευκός έχεις καλύτερη υγεία: ένα κείμενο με εκτενή στοιχεία και γραφήματα για τις διακρίσεις στο σύστημα υγείας των ΗΠΑ, το οποίο επεκτείνει την έννοια των προνομίων και στην υγεία. Διαφωνείς κανείς ότι τα ίδια ισχύουν και στην Ελλάδα;

6. Psychoanalysis comic: issues #2, 3, 4 online: Στη δεκαετία του ’50 είχε εκδοθεί στις ΗΠΑ σε 5 μάλλον τεύχη ένα κόμικ με ήρωα έναν ψυχαναλυτή, μάλλον επειδή η ψυχανάλυση ήταν τότε τόσο πολύ μια κοινωνική τάση, που αποτυπώθηκε και σε κόμικ, ώστε μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα και κατανοητή. Πλέον μπορούμε να διαβάσουμε online το περιεχόμενό τους…

7. O Bob Whitaker συζητά με τον Jaako Seikkula: στο 10 Συνέδριο Οικογενειακής Θεραπείας της Σκανδιναβίας στις 31/8/2014. Αναφέρονται στην ψυχιατρικοποίηση, την ψύχωση, την οικογενειακή θεραπεία, την αναζήτηση μιας ανθρώπινης προσέγγισης, τον ανοιχτό διάλογο.

8. συνέδριο Κριτικής Κοινωνικής Ψυχολογίας – Affect -Embodiment & Politics: το υπέροχο αυτό συνέδριο που έγινε στη Βαρκελώνη πριν 2 χρόνια επαναλαμβάνεται το Φλεβάρη του 2015, με άλλο θέμα, το affect (επήρεια) και την σωματική εμπειρία. Μάλλον το πιο προκλητικό συνέδριο αυτών των χρόνων. Υποβολή περιλήψεων μέχρι 24/10/2014.

9. Psychosocial Studies Conference: call for papers: είναι η περίοδος των συνεδρίων τώρα, και η αγγλική Associal for Psychosocial Studies προγραμματίζει το 1ο ετήσιο συνέδριό της, με τίτλο “Psychosocial Connections: Practice, Policy and Research” που θα διεξαχθεί στις 16-17/12 στο Central Lancashire. Η προθεσμία υποβολής περιλήψεων έχει παρατεθεί ως την 1η Οκτωβρίου.

10. H πολιτική της εργατικής έρευνας: το νέο τεύχος του ελεύθερης πρόσβασης περιοδικού ephemera (theory and politics in organization) ασχολείται με το θέμα της εργατικής έρευνας, με μια συλλογή πολιτικο-ακαδημαϊκών άρθρων. Πολύ ενδιαφέρον!

10 link για την εβδομάδα #5

ακραία διαφορετικά τα σημερινά 10 λινκ, και μάλιστα τα τελευταία πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Εκτείνονται από θεωρήσεις του τραύματος της μετανάστευσης, τη διαθεματικότητα, τις ψυχιατρικές πρακτικές στην Ελλάδα των μνημονίων, την ανάγκη αναμόρφωσης του προγράμματος σπουδών, τη φιλία, τις φωνές,  το πορνό, ένα συνέδριο για τις ψυχιατρικές κατηγορίες, ένα αποτελεσματικό αλλά παραμελημένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ψύχωσης, και το πιο ενδιαφέρον, ένα άρθρο που κατακρίνει την πρόσφατη νομοθετική αλλαγή σχετικά με το δικαίωμα συνταγογράφησης των ψυχολόγων σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ.

1. Το τραύμα εδώ: κείμενο ενός ψυχολόγου, μέλους του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, το οποίο εξετάζει με κριτική σκοπιά το θέμα του “τραύματος” στην ψυχική υγεία των μεταναστών και προσφύγων εστιάζοντας όχι στις διαγνώσεις και στις ψυχοπαθολογίες, αλλά στο “εδώ” και τις εμπειρίες των υποκειμένων.

2. Against Intersectionality: μια ενδιαφέρουσα κριτική και αποδόμηση της έννοιας της Ιntersectionality, που δημοσιεύτηκε από τον J.E.H Smith στην πολύ καλή ιστοσελίδα θεωρίας και κριτικής Berfrois. ΑΝ και έχει μεταφραστεί στα ελληνικά ως “διαθεματικότητα”, η έννοια αυτή δεν έχει πιάσει πολύ ακόμα στην Ελλάδα, καθώς η κυρίαρχη αναπαράσταση της κοινωνίας μας είναι ομοιογενής, μια μονο-καλλιέργεια: ότι στο έθνος-κράτος της Ελλάδας υπάρχουν δηλαδή μόνο λευκοί, ελληνικής ιθαγένειας, άνδρες-γυναίκες, μιας μεσαίας τάξης. Η συγκρότηση και οι διαφοροποιήσεις με όρους εξουσίας των κοινωνικών κατηγοριών (φύλο, τάξη, εθνοτική καταγωγή, φυλή), ως εστίαση της διαθεματικότητας, δεν έχει απασχολήσει καθόλου την ψυ-θεωρία. Να λοιπόν μια κριτική της διαθεματικότητας, ένα βήμα μπροστά.

3. Kaθηλωμένοι σε πρακτικές Μεσαίωνα: άρθρο από την Εφημερίδα των Συντακτών, το οποίο παρουσιάζει τις πρακτικές μηχανικής καθήλωσης, δηλαδή “δεσίματος” των ψυχικά ασθενών στα μεγάλα ψυχιατρικά ιδρύματα, πχ Δρομοκαϊτειο, ΨΝΑ, ως ένδειξη της επιστροφής σε πρακτικές “Μεσαίωνα”, όπως και Λέρου.

4. The fight to reform Econ 101: ένα ενδιαφέρον κείμενο που αναφέρει ένα πρόσφατο συνέδριο με τίτλο Rethinking Economics Conference, στο οποίο επίκεντρο ήταν η αντιλαμβανόμενη ανάγκη απομάκρυνσης από την κυρίαρχη ορθοδοξία στην διδασκαλία της οικονομικής σκέψης στους φοιτητές, δηλαδή την νεο-κλασσική προσέγγισης ειδικά σε προπτυχιακά μαθήματα, εις όφελος μιας περισσότερο πολύπλευρης προσέγγισης. Μήπως, με τις αλλαγές στη σκέψη που έφερε η οικονομική κρίση και οι καπιταλιστικές αλλαγές, πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση για το πως διδάσκεται η “Εισαγωγή στην Ψυχολογία”, ως προπτυχιακό μάθημα, ή ως μάθημα στο Λύκειο; Με ποιες θεωρίες, ποια αναλυτικά εργαλεία, ποια η χρησιμότητά τους;

5. Φιλία: προς μια ριζοσπαστική γραμματική του σχετίζεσθαι: ο Μ. Μεντίνης στο έντυπο τελευταίο τεύχος της Λεύγας συζητά, πατώντας στη θεωρία της κοινότητας (Communitas) του Espozito, τις ριζοσπαστικές δυνατότητες των φιλικών σχέσεων, πέρα από την ατομικιστική, (νεο)φιλελεύθερη θεώρηση.

6. Hallucinatory ‘voices’ shaped by local culture, Stanford anthropologist says: άρθρο που συνοψίζει την έρευνα της Tanya Luhrmann, που δημοσιεύτηκε στο British Journal of Psychiatry. Η ανθρωπολόγος διερεύνησε την εμπειρία των “ακουστικών ψευδαισθήσεων”, του ακούσματος φωνών, σε διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, επιβεβαιώνοντας ότι η εμπειρία αυτή – και η πρόσληψή της από το άτομο – διαφέρει ανάλογα με το πλαίσιο. Η έρευνα αυτή λοιπόν αίρει την καθολικότητα της νευρολογικής συμπτωματολογίας της “ψύχωσης” ή της σχιζοφρένειας.

7. Psychopathological fringes. Historical and social science perspectives on category work in psychiatry: η πρόσκληση για εισηγήσεις για ένα πολύ ενδιαφέρον μικρό συνέδιο που θα γίνει στο Βερολίνο το Φλεβάρη 2015, το οποίο θα εξετάσει τις διαδικασίες ιστορικής και κοινωνικής κατασκευής των ψυχοπαθολογικών κατασκευών και κριτηρίων στην ψυχιατρική.

8. Το πρόγραμμα Soteria του Loren Mosher: Μια παρουσίαση στα αγγλικά του πειραματικού προγράμματος Soteria που πρότεινε ο L. Mosher στις ΗΠΑ το 1972, ως τρόπο αντιμετώπισης της ψυχωσικής κρίσης στην κοινότητα. Παρόλο που το πείραμα αυτό δοκιμάστηκε με επιτυχία, επαναλήφθηκε και συνεχίζει με διάφορους τρόπους, ποτέ δεν έγινε κυρίαρχη πρακτική. Για ευνόητους λόγους, αφού δείχνει ότι η ψύχωση μπορεί να θεραπευθεί και δεν χρονιοποιείται οπωσδήποτε…

9. Για ποιους (ηθικούς) λόγους σταμάτησε κάποιος να βλέπει πορνό: Ένας νεαρός ονόματι Ραν, με φεμινιστικές σπουδές και ευαισθησίες, εξηγεί σε ένα TEDx γιατί σταμάτησε να καταναλώνει πορνό ως θεατής. Οι λόγοι είναι βέβαια ηθικοί και πολιτικοί, αλλά παραλείπει ότι το πορνό, όπως και οι νέες συνήθεις που έφεραν τα νέα μέσα, προκαλεί σημαντική εξάρτηση, αλλά και αποξένωση από τις πραγματικές, δύσκολες, ανθρώπινες σχέσης εγγύτητας, στοργής και αγάπης.

10. Θα μπορούν μελλοντικά οι ψυχολόγοι να συνταγογραφούν; ένα άρθρο από τις ΗΠΑ, που σχολιάζει (αρνητικά) τις αλλαγές στη νομοθεσία περί συνταγογράφησης από την πολιτεία του Illinois, (μετά τις πολιτείες του New Mexico και της Louisiana), η οποία επέτρεψε σε ψυχολόγους να συνταγογραφούν σε ορισμένες ομάδες πληθυσμού και ασθενών ψυχιατρικά φάρμακα, μετά από μια περίοδο επανεκπαίδευσης και πρακτικής άσκησης στη συνταγογράφηση. Το άρθρο είναι αρνητικό (όπως και η σελίδα από την οποία προέρχεται!) αλλά σίγουρα δίνει έδαφος για ερωτήματα για το πως αλλάζει το επαγγελματικό πεδίο των ψυχολόγων.

10 link για την εβδομάδα #4

Καλά, το “για την εβδομάδα” έχει μείνει μόνο ως τίτλος πια, η συλλογή και συνάθροιση παραμένουν. Λίγος Φουυκώ, λίγος Lazzarrato, λίγος Crichley και ψυχανάλυση, για δυο συνέδρια, λίγο κράξιμο για τους ψυχολόγους στα σχολεία, λίγη θεωρία. Ο Φρόυντ να γράφει στην φωτογραφία…

10428491_10152318042979775_5607227553903447018_n

 

1. Ο Michel Paul Foucault και η θεώρηση της εξουσίας: ένα αφιέρωμα για τον Φουκώ, σε επιμέλεια του Α. Γαλανόπουλου, με αφορμή τα 30 χρόνια από το θάνατό του (25/6/1984). Μια καλή σύνοψη της φουκωικής συμβολής και προβληματικής στο θέμα της εξουσίας.

2. Το χρέος ως τεχνική διακυβέρνησης: μια συνέντευξη του Μ. Λατσαράτο, συγγραφέα του «Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου» (εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», μετάφραση Γιώργος Καράμπελας), η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto». Το θέμα του χρέους, τόσο οικονομικού όσο και διαγενεακού, είναι πολύ σημαντικό και στην θεραπεία, προς τους γονείς για παράδειγμα, ή την οικογενειακή παράδοση, και σε μεγάλο βαθμό παράγει τον άνθρωπο.

3. O Simon Crichley για τον Αμλετ και την ψυχανάλυση: Μια συνέντευξη με έναν από τους πιο ενδιαφέροντες φιλοσόφους της εποχής μας για τον Άμλετ, την πολιτική απαισιοδοξία, την ντροπή, τον έρωτα, την ψυχανάλυση, θέματα που πραγματεύεται στο βιβλίο του ‘The Hamlet Doctrine” που έγραψε από κοινού με τη σύζυγό του Jamieson Webster.

4. Ψυχολόγοι στα ελληνικά σχολεία: άρθρο της Δέσποινας Λιμνιοτάκη, για το απαράδεκτης έμπνευσης και υλοποίησης πρόγραμμα της τοποθέτησης άνεργων ψυχολόγων (δηλαδή αποφοίτων ψυχολογίας με κάρτα ανεργίας) στα σχολεία, σε πεντάμηνα/εξάμηνα προγράμματα. Μια κακή αρχή, και για τον κλάδο, και για το Σύλλογο που το υποδέχτηκε και το αγκάλιασε (με το σκεπτικό: “από το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα”), και για το κράτος/υπουργείο, που προτιμάει να κρύβει κάτι από το χαλί τα προβλήματα και να φορά παρωπίδες για τις λύσεις τους.

5. Beyond the therapeutic state conference: πρόσφατα έγινε στη Νορβηγία το ομώνυμο συνέδριο από το TAOS Institute, αναζητώντας εναλλακτικές στην σημερινή φροντίδα (ψυχικής) υγείας. Για όλους/ες εμάς που θα θέλαμε, αλλά δεν μπορέσαμε, έκαναν την πρωτοποριακή κίνηση, στο πνεύμα του μοιράσματος της γνώσης, να αναρτήσουν στο youtube όλες τις σημαντικές εισηγήσεις. Οπότε μπορείτε να δείτε τις εισηγήσεις των CARINA HAKANSON, OLGA RUNCIMAN, SAMI TIMIMI, ROBERT WHITAKER, KENNETH GERGEN, κ.α.

6. Independence From the Therapeutic State: Πάνω στην ίδια θεματική του συνεδρίου, ο Eugene Epstein περιγράφει την κοινωνικο-κονστρουξιονιστική προοπτική επί της ψυχοθεραπείας, και προσφέρει πάλι τα ίδια λινκ από το συνέδριο.

7. Η διαλεκτική της επιθυμίας και ο αγώνας για αναγνώριση: άρθρο του Κώστα Δουζίνα, που προσφέρει μια φιλοσοφική προοπτική για την συγκρότηση της ανθρώπινης ταυτότητας και συνείδησης, μέσα από τη διαλεκτική, τον Χέγκελ και τον Χόνετ.

8. Διαγώνιες Διαβάσεις στον Καιρό – Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης: ένα ντοκιμαντέρ που σηματοδοτεί τα 10 χρόνια του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, και καταγράφει την διαγώνια φυσιογνωμία του, συζητώντας με άλλες ομάδες ή χώρους για: την κανονικότητα της κρίσης, τις αντιστάσεις εναντίον της κυβερνητικής της υπο-χρέωσης, τα οριζόντια δίκτυα- κινήματα υπεράσπισης της αξιοπρέπειας, τις πρακτικές αλληλεγγύης και τα κοινά, τη σύσταση νέων κοινοτήτων και δεσμών, την υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού. Έχει ενδιαφέρον το μέρος όπου συζητούν για το κυρίαρχο συναίσθημα της εποχής και την διχοτόμηση της υποκειμενικότητας, με την ευθύνη.

9. Psychiatry in the age of justifiable paranoia: άρθρο της Melissa Dahl στο NYMag, για το νεόκοπο βιβλίο των Ian & Joel Gold, ψυχιάτρων από τη ΝΥ, με τίτλο “Suspicious Minds: How Culture Shapes Madness”, οι οποίοι υποστηρίζουν την ανάγκη για μια πιο πολιτισμική θεώρηση της παράνοιας και των ψυχώσεων. Αλλά το πιο ενδιαφέρον που υποστηρίζουν οι αδερφοί ψυχίατροι είναι ότι οι παρανοϊκές ψευδαισθήσεις είναι πλέον δικαιολογημένες, σε κάποιο βαθμό: όταν υπάρχουν κάμερες παντού, όταν καταγράφονται όλες οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες, όταν αποκαλύφθηκαν οι παρακολουθήσεις της NSA από το Wikileaks και τον Edward Snowden, πόσο απίστευτες είναι οι παρανοϊκές πεποιθήσεις;

10. Horizonty 2014 “Who is the expert here?”: ένα διεθνές συμπόσιο συνεργατικής, μεταμοντέρνας ψυχοθεραπείας, που εστιάζει στην πολλαπλότητα των φωνών και αφηγήσεων στην θεραπευτική πράξη, στην αποκέντρωση του ρόλου και της “υπόστασης” του ειδικού, στις δυνατότητες συνεργασίας ανάμεσα στους ενδιαφερόμενους. Συμμετέχουν οι Harlene Anderson, Tom Strong, Sylvia London, Loek Schoenmakers, Peter Bullimore, Jako doma.

 

10 link για την εβδομάδα #3

η πρώτη αργοπορία, καθυστέρησε η δημοσίευσή του μια εβδομάδα, αλλά υπήρχαν πολύ καλοί λόγοι. Εθνοψυχανάλυση, νεοφιλελευθερισμός, τα προνόμιά μας, πένθος, και άλλα πολλά.

1. Διάλεξη του Φώτη Τερζάκη για την Εθνοψυχανάλυση: Από τον πολύ ενδιαφέροντα κύκλο διαλέξεων για την ψυχανάλυση, της Εταιρείας Διαπολιτισμικών Σπουδών.

 

2. Bulletproof Neoliberalism: του Paul Heideman στο αξιόλογο περιοδικό Jacobin. Γιατί ακόμα έχει πέραση ο νεοφιλελευθερισμός; Ενδεικτικά, ο συγγραφέας ισχυρίζεται: Neoliberalism, by contrast, sees people as little more than variable bundles of human capital, with no permanent interests or even attributes that cannot be remade through the market. For Mirowski, the proliferation of these forms of everyday neoliberalism constitute a “major reason the neoliberals have emerged from the crisis triumphant.”

 

3. The Origins of Privilege: Άρθρο από τον Joshua Rothman που δημοσιεύτηκε στο New Yorker. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συνέντευξη με την Peggy McIntosh, η οποία εισήγαγε την ιδέα των “προνομίων”, ιδιαίτερα δημοφιλή πια θεωρία στις ΗΠΑ στην αντιρατσιστική, κριτική εκπαίδευση και συμβουλευτική. Στην Ελλάδα βέβαια, τα προνόμια που έχουμε ως γηγενείς, τα ξεχνάμε, γιατί πιστεύουμε ότι η δική μας προοπτική είναι παγκόσμια, η σωστότερη, καθολικής αποδοχής. Και έχει ένα ενδιαφέρον αυτό να το βλέπουμε στο χώρο της θεραπείας, ενός επαγγέλματος που φέρει τόσο “αστικές” και καθωσπρέπει παραδοχές!

 

3. Μία συζήτηση με την Judith Butler για την έννοια του πένθους: H Νέλλη Καμπούρη από το Εργαστήριο Σπουδών Φύλου του Παντείου Πανεπιστημίου, συζητά με τη J. Butler για το πένθος, τη ζωή και την αξία της. Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, ενδεικτική του πως η σημερινή φιλοσοφία μπορεί να πληροφορεί και να εμπλουτίζει την ψυ-γνώση.

 

4. μια συζήτηση με την China Mills για το newsletter του Κινήματος για την Παγκόσμια Ψυχική Υγεία (Movement for Global Mental Health). H China Mills έκανε διδακτορικό με τον Ian Parker στο MMU, με έρευνα πεδίου για την ψυχιατρική στην Ινδία και πρόσφατα εξέδωσε τη διατριβή της σε βιβλίο με τίτλο “Decolonizing Global Mental Health: The psychiatrization of the majority world”. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η προοπτική της που συνδέει την αποικιοκρατία, την ψυχική δυσφορία και την εξουσία.

 

5. Έξι θέσεις για το Άγχος και πως εμποδίζει την Αγωνιστική Δράση: ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο από το Institute of Precarious Consciousness, σε μετάφραση της Στέλλας Μαύρη και επιμέλεια του Δικτύου Κριτικής Ψυχολογίας. Μια πολιτική εξήγηση για το άγχος, δηλαδή την αγωνία (anxiety), και τη σχέση της με την πολιτική δράση. Ένα κείμενο που γκρεμίζει όλη την ψυχολογική φλυαρία για το άγχος, έναντι της πολιτικής του σημασίας.

 

6. Μπαλίτσα χωρίς γκομενάκια γίνεται; προσωπικό, οργισμένο κείμενο της Anasta Kef για τον σεξισμό στο γήπεδο και την αβάσταχτη κοινοτοπία του, στην κατασκευή των κυρίαρχων, πνιγηρών ρόλων και αφηγήσεων του φύλου.

 

7. Εκπαίδευση ενηλίκων κόντρα στο ρεύμα: Πίσω από αυτό τον πομπώδη τίτλο, κρύβονται οι σκέψεις του Στράτου Παπάνη, εμπνευστή της Ακαδημίας πολιτών. Μπορώ να πω ότι συμφωνώ 80% με αυτά τα συμπεράσματα, μερικά εκ των οποίων έχουν πολλή αλήθεια μέσα τους: πχ. “5. Η γνώση πολλές φορές συγχέεται με αυτοπαρουσίαση, προβολή του εγώ, επίδειξη, επιπολαιότητα, επιδερμική θεώρηση. Οι ημιμαθείς ναρκοθετούν τη διαδικασία, επειδή δεν ενδιαφέρονται για βελτίωση, αλλά για εκτόνωση των συμπλεγμάτων τους και παρασύρουν τους υπόλοιπους σε συγκρουσιακά σκηνικά, μέσα από τα οποία αναδεικνύονται. 6. Η μάθηση δεν είναι αναίμακτη διαδικασία. Οι άνθρωποι καλύπτονται πίσω από τον πνευματικό μεσαίωνα των ερμηνειών τους και δύσκολα δέχονται να πειραματιστούν ή να εφαρμόσουν την καινοτομία. Πολύ ευκολότερα διδάσκεται ο μυστικισμός παρά το πείραμα και η εξαντλητική επιστημονική διαδικασία. 7. Οι μαθητές αξιώνουν να αποκτήσουν τα πάντα με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια, επειδή αυτή η κουλτούρα καλλιεργήθηκε στο σχολείο και στο οικογενειακό περιβάλλον.

8. Autism, Sociality and human nature: Ένα πολύ ενδιαφέρον ανθρωπολογικό κείμενο του Gregory Hollin, για τη “Διαταραχή αυτιστικού φάσματος” και την αυξανόμενη πολιτισμική σημασία, ως εμπειρία του ανθρώπου.

9. The cybernetics of Occupy: an anarchist perspective: ένα άρθρο του Thomas Swann, που παρουσιάζει την σύνδεση της θεωρίας της α’ κυβερνητικής και συστημικής με την δράση του κινήματος Occupy, σε απλά ελληνικά, των “Αγανακτισμένων”. Έχει ενδιαφέρον, γιατί παρουσιάζει εν μέρει την ιστορία της κυβερνητικής, αλλά και το πείραμα του Cybersyn από τον Stafford Beer, στην σοσιαλιστική Χιλή του Αλιέντε.

10. Τα ναρκωτικά και το περιθώριο της ζωής: από τον καινούριο πολιτικό ιστότοπο Kommon, ένα κείμενο του Π. Φραντζή για τα ναρκωτικά, την κουλτούρα τους, και την πάλη των ανθρώπων για την απελευθέρωση από κάθε εξάρτηση, όχι, την απελευθέρωση των ουσιών.

10 link για την εβδομάδα #2

Άργησαν λίγο, αλλά έπιασαν όλη την εβδομάδα. Αυτή τη φορά περιέχουν 3 νέα βιβλία, ένα περιοδικό, ένα συνέδριο, κάποια άρθρα.

1. What is biopower?: Αποσπάσματα από ένα άρθρο-συζήτηση των Paul Rabinow & Nikolas Rose, δημοσιευμένο το 2006, που συζητούν την έννοια της βιοεξουσίας του Φουκώ. Τα αποσπάσματα δημοσιεύονται στο πολύ ενδιαφέρον tumblr, ενός ψυχιάτρου και αφηγηματικού θεραπευτή από τις ΗΠΑ, του Gene Coombs.

 

2. Η επιβίωση της «μνήμης»: Μικρές εκλογικές παρατηρήσεις… για την ιστορία: μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση για την διατήρηση της εμφυλιακής διαίρεσης και των προσφυγικών διαχωρισμών ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά χωριά του Κιλκίς. Σε ορισμένα χωριά (Κλειστό, Κυδωνιά και Αμπελόφυτο) τότε έγινε ολοκαύτωμα του ανδρικού πληθυσμού, επειδή είχα συγκροτήσει πρωτο-ΕΑΜικές αντάρτικες ομάδες.

 

3. Ιάννης Ξενάκης: “Δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει ποτέ ελεύθερη κοινωνία” Μια σπάνια συνέντευξή του, από το 1978: Μια συνέντευξη του Ξενάκη στον Παναγιώτη Βήχο, που δημοσιεύτηκε στην Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση. “Δημιουργία σημαίνει βασικά νέο-κοίταγμα. Και από το νέο-κοίταγμα προκύπτουν νέες μορφές και νέες ιδέες. Οι νέες ιδέες μπορεί να φαίνονται αντίθετες με τις παλαιότερες. Αλλά στην ιστορία της τέχνης και των ιδεών, των ανθρώπινων σχέσεων, υπάρχει πάντα μια συνέχεια, όσο και αν νομίζει κανείς ότι μια επανάσταση δημιουργεί εντελώς νέα σχήματα. Τα νέα σχήματα έχουν ένα κομμάτι, ένα μέρος που ανήκει στο παρελθόν. Εντελώς καινούρια σχήματα δεν υπάρχουν πουθενά”.

 

4. Queering Health: Critical challenges to normative health and healthcare: πολύ ενδιαφέρον νέο βιβλίο για κριτικές προσεγγίσεις στην ετεροκανονικότητα στην ψυχική υγεία, σε επιμέλεια των Laetitia Zeeman, Kay Aranda, Alec Grant. Στο οπισθόφυλλο γράφει: “This book uncovers normative assumptions, practices and discourses as central to the production of difference which manifests as gender and sexual inequality and other forms of disadvantage and discrimination in health and healthcare. The strength of these perspectives is in critiquing the increasing power of biomedical sciences in order to contest the hegemony of unexamined healthcare assumptions that deny difference and thereby sustain inequality. These queer and critical theories trouble neoliberal healthcare economics and biomedical scientific norms that operate in every sphere of healthcare, providing a range of radical tools to destabilise, deconstruct or reimagine binaries, discourses, normative categories or moral ideals prevalent in the pursuit of health”.

 

5. Open Dialogues and Anticipations – Respecting Otherness in the Present Moment: ένα καινούριο βιβλίο των Jaakko Seikkula & Tom Erik Arnkil για την τεχνική του Ανοιχτού Διαλόγου, μια καινοτόμο και ριζοσπαστική προσέγγιση στην μεταμοντέρνα ψυχοθεραπεία.

 

6. Jean Oury and Clinique de La Borde: A Conversation with Camille Robcis:μια συνέντευξη για τον Jean Oury, γάλλο ψυχίατρο και ιδρυτή της ψυχιατρικής κλινικής La Borde, η οποία επέδρασε με πλάγιο αλλά επαναστατικό τρόπο σε όλο το γαλλικό πνευματικό κίνημα της εποχής 50-75, και κυρίως στα κινήματα της αντιψυχιατρικής και της δημοκρατικής ψυχιατρικής της εποχής. Ο Oury και το άρθρο έχουν ενδιαφέρον, γιατί δείχνουν ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην κοινωνία, όλα τα νέα βασίζονται σε κάτι παλιότερο.

 

7. :Δίκτυο Ανάλυσης Πολιτικού Λόγου: Έγινε κι αυτό, στην Ελλάδα, έχει και μια καλή διημερίδα στις 13-14/6, με ανάλυση πολιτικού λόγου για την κρίση. Άντε, να δικτυωνόμαστε.

 

8.Ειδικό τεύχος αφιέρωμαστην ψυχαναλυτική ανθρωπολογία: Clio’s Psyche το περιοδικό, με πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, ελεύθερα διαθέσιμο στο academia site του επιμελητή του, Aaron Denham.

 

9. Η επιστημονική μυθολογία της «ταξικής ψήφου»: άρθρο του Άκη Γαβριηλίδη που αποδομεί τα αριστερά επιχειρήματα περί στατιστικής αντιστοίχισης της “ουσίας” της “ταξικότητας” με την ψήφο στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Έρχεται σαν αντιπαράθεση στο άρθρο του Χ. Βερναρδάκη που αποτέλεσε το 1 στην πρώτη δημοσίευση με λινκ.

 

10. A Precariat Charter – From Denizens to Citizens: του Guy Standing. Μόλις εκδόθηκε, συνέχεια του βιβλίου του για το Precariat-ο, ο συγγραφέας επεκτείνει την ιδέα του για τη συγκρότηση της νέας παγκόσμιας τάξης των επισφαλώς εργαζόμενων συζητώντας τα δικαιώματα που χρειάζεται να θεσπιστούν για να ισχύσει μια Καλή Κοινωνία για όλους, και το περιβάλλον έναντι της επισφάλειας. Μια ωραία σύνοψη του βιβλίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Σημείωμα αποχαιρετισμού για μια μεγάλη τηλεοπτική σειρά

wallpaper-treme-1600

Ο θάνατος του Big Chief Albert Lambreaux και η γέννησή του εγγονού του έφεραν το αναμενόμενο λίγο-πολύ κλείσιμο για την τηλεοπτική σειρά Treme, δείχνοντας την συνέχεια, το πέρασμα από το θάνατο στη ζωή, σε 4 σεζόν, 38 επεισόδια, 3 + χρόνια, .

Η συγκίνησή μου χθες για το τελικό επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Treme, με κατέκλυσε από σκέψεις και σχεδόν με ανάγκασε να γράψω αυτό το μικρό σημείωμα, για να αποχαιρετίσω αυτή τη σύντομη τηλεοπτική σειρά, η οποία συντρόφεψε και καθόρισε με πολλούς τρόπους 3 σημαντικά χρόνια της ζωής μου.

Δεν θα μπω εδώ σε λεπτομέρειες της υπόθεσης της σειράς, την οποία το ευρύ ελληνικό κοινό δεν γνωρίζει, αλλά θα προσπαθήσω αφαιρετικά να δείξω γιατί έφτασα να γράψω αυτό το σημείωμα, “για να δουλέψω το πένθος που θα βιώσω σίγουρα από αυτή την απώλεια”.

  • Το Treme είναι μια σχεδόν αψεγάδιαστη κοινωνική ηθογραφία της Νέας Ορλεάνης των ΗΠΑ, μετά τον τυφώνα Κατρίνα, αποτυπώνοντας με την εμμονική ακρίβεια της ματιάς ενός παλιομοδίτη εθνογράφου τη ζωή μιας πλειάδας κατοίκων της πόλης.
  • Μιλάει για τις μεγάλες αλήθειες της ζωής: το θάνατο, τη ζωή, την απώλεια, το πένθος, το τραύμα, τους χωρισμούς, τα παιδιά, την ωρίμανση, το μεγάλωμα παιδιών, τις μεταβατικές περιόδους στη ζωή, την επιδίωξη της επιτυχίας, τις εξαρτήσεις, τους γονείς… Αλλά και την προσαρμογή, την προσπάθεια, την καθημερινή πάλη με τους δαίμονές μας, τις αλλαγές που επιδιώκουμε ή μας έρχονται, την χαρά της ζωής, τον έρωτα, την αγάπη, τις επανασυνδέσεις εραστών: όλα τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε στη συμβουλευτική, στην ψυχοθεραπεία, στη ζωή!
  • Μιλάει και για τις μεγάλες αλήθειες της κοινωνίας: τη διαφθορά, την πολιτική, την βία, τις καταστροφές, την κοινωνική αδικία, την ανεπάρκεια και απόσυρση του κράτους, το κυνήγι του κέρδους από μαφίες και κερδοσκόπους σε βάρος των απλών κατοίκων και ιδίως των κατώτερων τάξεων.
  • Αλλά εκείνες οι τάξεις, όπως λέει και το τραγούδι της ομάδας των Mardi Gras Indians: “Won’t Bow, don’t know how”. Το Treme μας μιλάει για αυτή την επιμονή, την προσπάθεια (προσωπική και συλλογική) για αλλαγή, τη χαρά της αυτοδιάθεσης του σώματος και των πολιτισμικών παραδόσεων, την επιμονή της αυτονομίας, τη δημιουργικότητα του αγώνα, το χιούμορ και το καρναβαλικό της δράσης….
  • Το Treme τελικά μας μίλησε στις 4 σεζόν του για τη ζωή τους, για τη ζωή μας, την ουσία της ανθρωπιάς: για τη σημασία της ιστορίας, για τις πολιτισμικές αφηγήσεις, για τις παραδόσεις και τα έθιμα που επαναλαμβάνονται ως τελετές, για τις επιμέρους βιογραφίες των απλών ανθρώπων που ήρθαν αντιμέτωποι με μια καταστροφή της πόλης τους, για τις επιλογές ζωής, τα λάθη και το διόρθωμα τους. Ως ηθογραφία, μας έδειξε τη σημασία της ανθρώπινης βιογραφίας, της “παχιάς περιγραφής” του συγκεκριμένου, του ανθρώπινου.
  • Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που συνδέθηκα επίσης θυμικά με αυτή τη σειρά είναι η μουσική της. Για όλους/ες εμάς που είμαστε μουσικόφιλοι, που έχουμε αυτό το γινάτι και ψάχνουμε τη μουσική, να αναζητούμε νέα ακούσματα, να σημειώνουμε νοερά τις εκλεκτικές συγγένειες ανάμεσα σε καλλιτέχνες και μουσικά είδη, που θυμόμαστε ψυχαναγκαστικά λεπτομέρειες ηχογραφήσεων και κομματιών, κυρίως για όλες και όλους εμάς που συνδέουμε κομμάτια και μουσικές με στιγμές της ζωής μας (και μετά βέβαια οι μουσικές μας φέρνουν αναμνήσεις καλές ή κακές), αυτή η σειρά ήταν πραγματικό διαμάντι. Η Ν. Ορλεάνη είναι η μητέρα-πόλη της Jazz και Blues μουσικής, έχοντας διακριτή μουσική παράδοση με ιστορική συνέχεια, και στόχος της σειράς ήταν να εικονογραφήσει τη σύγχρονη μουσική σκηνή της πόλης, δίνοντας χώρο τηλεοπτικό σε όλες τις εκφάνσεις της, από την cajun και τη dixieland jazz ως και τη Metal, καθώς οι χαρακτήρες ζούσαν μέσα στη μουσική: στους δρόμους, πήγαιναν σε συναυλίες, σε κηδείες, στην μεγάλη παρέλαση της Mardi Gras.
  • Σε αυτή την παρέλαση ακριβώς το Treme υπογράμμισε με πολλούς τρόπους τον πολιτισμικό υβριδισμό που χαρακτηρίζει την πόλη, την μουσική, τις κοινωνικές ομάδες στη Ν. Ορλεάνη, με εστία την ομώνυμη συνοικία. Αυτός ο υβριδισμός των ταυτοτήτων, στις ΗΠΑ της νεοσυντηρητικής δεξιάς και στην Ελλάδα της άκρας δεξιάς της Χ.Α., ήταν ένας απολαυστικότατος λόγος να περιμένω καρτερικά την επόμενη σεζόν, το επόμενο επεισόδιο….
  • Και εδώ φτάνω συνειρμικά στο δυσάρεστο (δυστυχώς) προκείμενο: ότι καταγράφω, έτσι σκόρπιες, τις σκέψεις μου για αυτή τη σειρά που τόσο με συγκίνησε επανειλημμένα αυτά τα 3 χρόνια, έχοντας στο μυαλό μου την σύγκρισή της με την ελληνική τηλεόραση (μια έρημο πια ευτυχώς). Αλλά και όταν υπήρχε ελληνική παραγωγή, στο μυαλό μου ποιος μπορεί να ξεχάσει την υστερία των 2 Ξένων, σε όλα τα επίπεδα; Πως θα σβηστούν από τη μνήμη μας οι στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη; Και στην ελληνική μουσική, συγκρινόμενα τα πράγματα βέβαια δεν είναι καλύτερα. Μάλιστα είναι τόσο άσχημα δημιουργικά, που δεν θα τα σχολιάσω με παραδείγματα. Μόνες ηλιαχτίδες ελπίδας διάφορες προσπάθειες συνομηλίκων μου περίπου μουσικών που έχουν αυτονομηθεί τελείως από οποιαδήποτε μουσική βιομηχανία, και προσπαθούν μόνοι τους να επικοινωνήσουν τη δημιουργία τους. Και φυσικά είναι πολύ μακριά από το hype, τη διαφήμιση, τα free press.
  • Αλλά σε μια πιο προσωπική νότα αποκάλυψης, σκέφτομαι (και το γράφω) ότι αυτή η έντονη σύνδεσή μου με τη συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά, τη σχετικά άγνωστη στην Ελλάδα1, (υπο)δηλώνει την έντονη διαφοροποίηση που2 βιώνω από την κοινωνική πλειοψηφία στην Ελλάδα, που βλέπει μαζικά Dancing with the Stars στην τηλεόραση, καψουρεύεται ακούγοντας Παντελίδη ή Πάριο, περνάει καλά σε ελληνάδικα (η μόδα ξαναγυρίζει!) καταναλώνοντας με χαχανητά τα εφήμερα προϊόντα μιας αφελούς μουσικής βιομηχανίας. Και επίσης, η συγκίνηση αυτή φέρνει στην επιφάνεια και την έντονη δυσανεξία μου με όσους ενώ στέκονται απ’ έξω, θεωρούν αυτονόητο, κοινό τόπο αυτή τη μαζική πολιτισμική κατεύθυνση, και τη αποδέχονται ως θεμιτό δρόμο ως επιλογή της πλειοψηφίας, ως ανάξιο κριτικής.

Παρακολουθώντας, συζητώντας, (δια)μοιράζοντας το Treme αυτά τα 3 χρόνια, τώρα που τελείωσε καταλαβαίνω τη συγκροτητική της σημασία για τη βιογραφία μου και στο μέλλον. Αλλά δυστυχώς με κάνει πάλι να σκέφτομαι ότι δεν θα πάω μπροστά σε αυτές τις συνθήκες, με όρους κοινωνικής επιτυχίας… όμως, Won’t Bow, don’t know how!

1 αν και από τους αναγνώστες του oneman.gr ψηφίστηκε 100η καλύτερη τηλεοπτική σειρά, κάτι είναι κι αυτό

2 ηθελημένα ή άθελά μου, ιδού το ψυχολογικής υφής ερώτημα!

Νέα Υπηρεσία: Online Συμβουλευτική & Ψυχολογική Υποστήριξη

Η διεύρυνση της χρήσης των τηλεματικών μέσων επικοινωνίας (sms, irc, video-chat, skype, web-conferencing, etc) δημιουργεί νέες συνθήκες για τη ζωή όλων μας, είτε στην εργασία, είτε στον ελεύθερο χρόνο. Οι νέες αυτές συνθήκες έχουν μεταβάλλει τον τρόπο που αναζητούμε την επικοινωνία με τους “άλλους” της ζωής μας, έχουν πολλαπλασιαστεί οι δυνατοί τρόποι με τους οποίους (δια)συνδεόμαστε και ερχόμαστε “κοντά”. Αυτή η νέα συνθήκη της εκτεταμένης χρήσης του διαδικτύου έχει ήδη αλλάξει τις ζωές μας.

 

Στο επίπεδο της δουλειάς που κάνουμε, σίγουρα συντελεί στην βελτίωση της πρόσβασης στην ψυχολογική υποστήριξη για πολλές κατηγορίες πληθυσμού:

  • άτομα σε μακρινά νησιά/κλειστές κοινωνίες, 
  • φοιτητές/τριες στο εξωτερικό, 
  • εργαζόμενες/οι στο εξωτερικό, 
  • άτομα με δυσκολίες μετακίνησης

Λαμβάνοντας υπόψη αυτές συνθήκες, συστηματοποιούμε την αξιοποίηση των πολλαπλών εργαλείων τηλε-επικοινωνίας στην συμβουλευτική πράξη.

Προσφέρεται το ακόλουθο πρόγραμμα:

3 συνεδρίες online συμβουλευτικής (55λ) σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα.

με συνολική αμοιβή 100 ευρώ 

Τρόποι Συνεδρίας:

  • chat: γραπτή επικοινωνία (συγχρονική) με τη χρήση των μέσων του msn, meebo, gmail, skype (ανάλογα ποια χρησιμοποιεί και είναι εξοικειωμένος ο πελάτης)
  • video-conferenceskype
  • τηλέφωνο: με την κλήση στους αριθμούς του γραφείου 210-6891011 – 6981714143
  • VO.IPskype
  • Skype Me™!

Για να προγραμματίσουμε τις συνεδρίες, θα πρέπει απαραίτητα να προκαταβάλετε το ποσό με έναν από τους 2 τρόπους που περιγράφονται παρακάτω, και να αποστείλετε τα στοιχεία πληρωμής με e-mail στο info παπάκι gkesisoglou . gr ή τηλεφωνικά στους αριθμού 210-6891011 – 6981714143, ώστε να γίνει επιβεβαίωση και κλείσιμο τηλεφωνικής ή online συνάντησης. 

Σε κάθε περίπτωση, τα προσωπικά στοιχεία σας που θα περιέλθουν στη διάθεσή μας θεωρούνται απόρρητα.

Τρόποι Πληρωμής:

Προκαταβολή του ποσού:

Α) με τραπεζική κατάθεση (αντικαταβολή ή web banking)

Β) Paypal με τη χρήση πιστωτικών καρτών στον χρήστη giorgoskess

για περισσότερες πληροφορίες, ως προς τους τρόπους πληρωμής και την διεξαγωγή των συνεδριών, μπορείτε να δείτε την σχετική σελίδα.   

UBUNTU 10.04: μια διανομή Linux για κάθε επίπεδο χρηστών έχει πλέον και δωρεάν εγχειρίδιο χρήσης στα ελληνικά!

Μετά από πολύμηνη προσπάθεια των μεταφραστών της Ελληνικής κοινότητας του Ubuntu είναι πλέον διαθέσιμο το Ubuntu Manual και στα Ελληνικά.

Καλώς ήρθατε στο Ξεκινώντας με το Ubuntu, έναν εισαγωγικό οδηγό γραμμένο για να βοηθήσει τους νέους χρήστες να ξεκινήσουν με το Ubuntu. Ο στόχος μας είναι να καλύψουμε τα βασικά θέματα του Ubuntu (όπως η εγκατάσταση και η εργασία στην επιφάνεια εργασίας) καθώς και να σας ξεναγήσουμε στις πιο δημοφιλείς εφαρμογές. Σχεδιάσαμε αυτόν τον οδηγό ώστε να είναι εύκολος στην παρακολούθηση, προσφέροντας οδηγίες βήμα προς βήμα και πολλά στιγμιότυπα οθόνης, που θα σας επιτρέψουν να ανακαλύψετε το νέο σας σύστημα με Ubuntu ακόμη καιαν είστε αρχάριος στη χρήση υπολογιστών ή αν μεταβαίνετε για πρώτη φορά, από άλλο λειτουργικού σύστημα στο Ubuntu.

Το Ubuntu Manual είναι διαθέσιμο σε .pdf μορφή από εδώ
Ενώ είναι διαθέσιμη και η έντυπη του έκδοση από εδώ

Η ιστοσελίδα της ελληνικής κοινότητας της δημοφιλούς διανομής: http://www.ubuntu-gr.org/

και η επίσημη ιστοσελίδα όπου μπορείτε να κατεβάσετε και να μάθετε περισσότερα για το UBUNTU 10.04: http://www.ubuntu-gr.org/getubuntu/download

2 σημειώσεις: 

α. εγώ χρησιμοποιώ εδώ και 4 πλέον χρόνια τις διάφορες διανομές Ubuntu και με έχουν σώσει οικονομικά, αφού δεν χρειάζονται αναβαθμίσεις hardware και λογισμικού, όπως τα windows. Μπορείς να χρησιμοποιείς μια χαρά και παλιότερα μηχανήματα, αφού έχουν λιγότερες απαιτήσεις λόγω αρχιτεκτονικής και προγραμματισμού. 

β. η λειτουργία των κοινοτήτων στο ελεύθερο λογισμικό – ως προς την υποστήριξη στην πρόσβαση στη γνώση και την αλληλοβοήθεια – θα έπρεπε να είναι παράδειγμα, αν όχι για ολόκληρη την κοινωνία, τουλάχιστον για εμάς που ασχολούμαστε με τις διάφορες μορφές ψυχολογίας/ψυχοθεραπείας και ψυχοκοινωνικής παρέμβασης, ειδικά με μειονεκτούσες ομάδες.