Tag Archives: links

10 link για την εβδομάδα #8

Η γνώριμη θεματική, το αναγκαίο ερώτημα, πως το “έξω”, οι κοινωνικές, πολιτικές ή πολιτισμικές συνθήκες καθορίζουν το “μέσα”, την ψυχολογία, τον “ψυχισμό” μας.

1. Νιώθουμε δυστυχισμένοι, δεν ήμαστε: ένας αρθρογράφος του Ακραίου Κέντρου, ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος, επιχειρηματολογεί με δεδομένα και στοιχεία για το υποκειμενικό βίωμα της κρίσης, έναντι ποσοτικών δεικτών.

2. Τo χρέος ως σχέση εξουσίας: ομιλία εκ των ηγετών του PODEMOS, του  Juan Domingo Sáncheζ στην Αθήνα, για την εξουσιαστική πτυχή του χρέους, η οποία είναι και μια τεχνική υποκειμενοποίησης, διαμορφώνει ένα υποκείμενο. Μπορείτε να δείτε και την ομιλία από το youtube.

3. Ordinary Psychosis του David Ferraro: Μια γενεαλογία περιήγηση στην έννοια της κανονικόμορφης ψύχωσης, όπως αναπτύσσεται στη λακανική κλινική, και στη σχέση της με το πραγματικό του 21ου αιώνα.

4. Σχετικά με το Music School: ένα συλλογικό κείμενο μεστής, θεωρητικής και πολιτικής κριτικής για το reality show του Mega, το οποίο βασίζεται σε ένα κριτικό ψυχολογικό πρίσμα για τη σεξουαλικοποίηση της παιδικής ηλικίας. “Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι πως συχνά καλούνται να ερμηνεύσουν τραγούδια σαν να είναι μεγάλοι, να νιώσουν λόγια ερωτικής έντασης (πόνου, καημού κτλ.) που δεν ανταποκρίνονται στα βιώματά τους, λαμβάνοντας σχόλια από τους κριτές πως ερμήνευσαν το τραγούδι με μεγάλη ωριμότητα και πολύ συναίσθημα και πως φάνηκε ότι ένιωθαν τα λόγια κτλ. Η συστηματική καλλιέργεια της ερωτικής συναισθηματικής ωριμότητας και η δημόσια έκθεση και επιτέλεση της επιτρέπει την σύγκλιση της ερωτικής θυμικής οικονομίας των παιδιών με αυτή των ενήλικων, δίνοντας επιπλέον υπόσταση στο σεξουαλικό βλέμμα προς τα παιδιά.”

5. The McMindfulness Craze: The dark side of the mindfulness revolution: για τη σύνδεση μεταξύ ‘ενσυνειδητότητας’ (mindfulness) και ψυχοθεραπείας, αλλά και τις διαφορές των δυο, στη δυτική κουλτούρα. Αντίθετα με ό,τι υποστηρίζεται από τους οπαδούς της ενσυνειδητότητας, δεν είναι πανάκεια!

6. Rethinking one of psychology’s most infamous experiments: μια σημερινή (!) συζήτηση του διάσημου πειράματος του Milgram, για τη σημασία του για τη σημερινή επιστήμη και κουλτούρα, για την επανεξέτασή του σήμερα και για τους τρόπους που το επανεξετάζουν οι επιστήμονες σήμερα.

7. Is it depression? Or melancholy? Or…: μια συζήτηση της έννοιας και της κλινικής διάγνωσης της “κατάθλιψης”, η οποία όχι μόνο αποδομεί πρακτικά την κλινική οντότητα, αλλά επιμένει στη πολύπλοκη ιδιαιτερότητά της για τον κάθε πάσχοντα, με αναφορά στην καταγεγραμμένη κατάθλιψη του Αβραάμ Λίνκολν. Και κλείνει με τις σημαντικές φράσεις: “Η ευτυχία πουλιέται ανελέητα στο καπιταλιστικό παζάρι, αλλά μερικοί από μας προτιμάμε να επιδιώκουμε όχι να αισθανόμαστε καλά, αλλά να αισθανόμαστε άνθρωποι. Ζωή με ένα σκοπό. Φροντίδα των άλλων. Να ανταπεξέρχεσαι στις προσωπικές προκλήσεις. Να μαθαίνεις τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Να βρίσκεις νόημα στη ζωή. Να αντιμετωπίζεις τις σκληρές αλήθεις της ζωής με εντιμότητα?.

8. Πολιτισμικός Πόλεμος ενάντια στην ανορεξία/βουλιμία: ένα παλιότερο άρθρο από τη μακρινή Νέα Ζηλανδία το οποίο περιγράφει τη δουλειά που κάνει για δεκαετίες ο David Epston, αφηγηματικός θεραπευτής, για να χτίσει μια “αντι-γλώσσα” και ένα μέτωπο εναντίον των διατροφικών διαταραχών της ανορεξίας/βουλιμίας και υπερ της ζωής. Σημαντικές βέβαια, είναι και οι ίδιες οι αφηγήσεις των insiders, των γυναικών (και ανδρών) που έχουν “πολεμούν” τέτοιες διαταραχές για τη ζωή τους. Το άρθρο είναι σημαντικό γιατί τονίζει καταρχάς ότι θέματα θεραπείας συνδέονται με την ευρύτερη κουλτούρα της εποχής και κατά δεύτερον, επειδή φέρνει στη σκηνή ακριβώς τις φωνές των ίδιων των ατόμων.

9. Επιστημονική συσχέτιση των πολιτικών λιτότητας διαχρονικά με τις αυτοκτονίες: μια μελέτη από μια διεπιστημονική ομάδα των Πανεπιστημίων της Πεννσυλβάνια, της Κρήτης, της ΕΛ.ΣΤΑΤ., του Εδιμβούργου και του Π.Ο.Υ., η οποία συσχέτισε τα διαθέσιμα στατιστικά αυτοκτονιών με τα κοινωνικά γεγονότα (λιτότητας & ευημερίας) σε βάθος 30ετίας. Το συμπέρασμα, ότι τα γεγονόταλιτότητας συσχετίζονται θετικά με την αύξηση των αυτοκτονιών στις ίδιες περιόδους. Σαν να λέμε δηλαδή, το “έξω” καθορίζει το “μέσα”! Φυσικά, στη στατιστική μαθαίνουμε ότι συσχέτιση δεν σημαίνει αιτιότητα, και δεν μπορούμε βέβαια να βγάλουμε οριστικές σχέσεις αιτιότητας… Για τη συγκεκριμένη δημοσίευση μπορείτε να δείτε εδώ.

10. Για ένα μοντέλο συνεργατικής πρακτικής στην κοινοτική ψυχική υγεία: μια αγγλόφωνη δημοσίευση από το Σκανδιναβικό περιοδικό Skandinavian Psychologist, όπου περιγράφονται λεπτομερώς δυο μελέτες διεπιστημονικών ομάδων με κέντρο τη Νορβηγία. Στις μελέτες αυτές, με μια προοπτική ολοκληρωμένων υπηρεσιών (ψυχικής) υγείας, αναδεικνύεται η σημασία της συμμετοχής και συνεργασίας των ίδιων των χρηστών ψυχικής υγείας στις αποφάσεις που τους αφορούν.Τελικά, φαίνονται τα καλύτερα αποτελέσματα από την ενίσυση της δημοκρατίας και της ισότητας (και) στην ψυχική υγεία, σε ένα ανθρώπινο και αποτελεσματικό μοντέλο οργάνωσης των υπηρεσιών.

10 link για την εβδομάδα #5

ακραία διαφορετικά τα σημερινά 10 λινκ, και μάλιστα τα τελευταία πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Εκτείνονται από θεωρήσεις του τραύματος της μετανάστευσης, τη διαθεματικότητα, τις ψυχιατρικές πρακτικές στην Ελλάδα των μνημονίων, την ανάγκη αναμόρφωσης του προγράμματος σπουδών, τη φιλία, τις φωνές,  το πορνό, ένα συνέδριο για τις ψυχιατρικές κατηγορίες, ένα αποτελεσματικό αλλά παραμελημένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ψύχωσης, και το πιο ενδιαφέρον, ένα άρθρο που κατακρίνει την πρόσφατη νομοθετική αλλαγή σχετικά με το δικαίωμα συνταγογράφησης των ψυχολόγων σε κάποιες πολιτείες των ΗΠΑ.

1. Το τραύμα εδώ: κείμενο ενός ψυχολόγου, μέλους του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, το οποίο εξετάζει με κριτική σκοπιά το θέμα του “τραύματος” στην ψυχική υγεία των μεταναστών και προσφύγων εστιάζοντας όχι στις διαγνώσεις και στις ψυχοπαθολογίες, αλλά στο “εδώ” και τις εμπειρίες των υποκειμένων.

2. Against Intersectionality: μια ενδιαφέρουσα κριτική και αποδόμηση της έννοιας της Ιntersectionality, που δημοσιεύτηκε από τον J.E.H Smith στην πολύ καλή ιστοσελίδα θεωρίας και κριτικής Berfrois. ΑΝ και έχει μεταφραστεί στα ελληνικά ως “διαθεματικότητα”, η έννοια αυτή δεν έχει πιάσει πολύ ακόμα στην Ελλάδα, καθώς η κυρίαρχη αναπαράσταση της κοινωνίας μας είναι ομοιογενής, μια μονο-καλλιέργεια: ότι στο έθνος-κράτος της Ελλάδας υπάρχουν δηλαδή μόνο λευκοί, ελληνικής ιθαγένειας, άνδρες-γυναίκες, μιας μεσαίας τάξης. Η συγκρότηση και οι διαφοροποιήσεις με όρους εξουσίας των κοινωνικών κατηγοριών (φύλο, τάξη, εθνοτική καταγωγή, φυλή), ως εστίαση της διαθεματικότητας, δεν έχει απασχολήσει καθόλου την ψυ-θεωρία. Να λοιπόν μια κριτική της διαθεματικότητας, ένα βήμα μπροστά.

3. Kaθηλωμένοι σε πρακτικές Μεσαίωνα: άρθρο από την Εφημερίδα των Συντακτών, το οποίο παρουσιάζει τις πρακτικές μηχανικής καθήλωσης, δηλαδή “δεσίματος” των ψυχικά ασθενών στα μεγάλα ψυχιατρικά ιδρύματα, πχ Δρομοκαϊτειο, ΨΝΑ, ως ένδειξη της επιστροφής σε πρακτικές “Μεσαίωνα”, όπως και Λέρου.

4. The fight to reform Econ 101: ένα ενδιαφέρον κείμενο που αναφέρει ένα πρόσφατο συνέδριο με τίτλο Rethinking Economics Conference, στο οποίο επίκεντρο ήταν η αντιλαμβανόμενη ανάγκη απομάκρυνσης από την κυρίαρχη ορθοδοξία στην διδασκαλία της οικονομικής σκέψης στους φοιτητές, δηλαδή την νεο-κλασσική προσέγγισης ειδικά σε προπτυχιακά μαθήματα, εις όφελος μιας περισσότερο πολύπλευρης προσέγγισης. Μήπως, με τις αλλαγές στη σκέψη που έφερε η οικονομική κρίση και οι καπιταλιστικές αλλαγές, πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση για το πως διδάσκεται η “Εισαγωγή στην Ψυχολογία”, ως προπτυχιακό μάθημα, ή ως μάθημα στο Λύκειο; Με ποιες θεωρίες, ποια αναλυτικά εργαλεία, ποια η χρησιμότητά τους;

5. Φιλία: προς μια ριζοσπαστική γραμματική του σχετίζεσθαι: ο Μ. Μεντίνης στο έντυπο τελευταίο τεύχος της Λεύγας συζητά, πατώντας στη θεωρία της κοινότητας (Communitas) του Espozito, τις ριζοσπαστικές δυνατότητες των φιλικών σχέσεων, πέρα από την ατομικιστική, (νεο)φιλελεύθερη θεώρηση.

6. Hallucinatory ‘voices’ shaped by local culture, Stanford anthropologist says: άρθρο που συνοψίζει την έρευνα της Tanya Luhrmann, που δημοσιεύτηκε στο British Journal of Psychiatry. Η ανθρωπολόγος διερεύνησε την εμπειρία των “ακουστικών ψευδαισθήσεων”, του ακούσματος φωνών, σε διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια, επιβεβαιώνοντας ότι η εμπειρία αυτή – και η πρόσληψή της από το άτομο – διαφέρει ανάλογα με το πλαίσιο. Η έρευνα αυτή λοιπόν αίρει την καθολικότητα της νευρολογικής συμπτωματολογίας της “ψύχωσης” ή της σχιζοφρένειας.

7. Psychopathological fringes. Historical and social science perspectives on category work in psychiatry: η πρόσκληση για εισηγήσεις για ένα πολύ ενδιαφέρον μικρό συνέδιο που θα γίνει στο Βερολίνο το Φλεβάρη 2015, το οποίο θα εξετάσει τις διαδικασίες ιστορικής και κοινωνικής κατασκευής των ψυχοπαθολογικών κατασκευών και κριτηρίων στην ψυχιατρική.

8. Το πρόγραμμα Soteria του Loren Mosher: Μια παρουσίαση στα αγγλικά του πειραματικού προγράμματος Soteria που πρότεινε ο L. Mosher στις ΗΠΑ το 1972, ως τρόπο αντιμετώπισης της ψυχωσικής κρίσης στην κοινότητα. Παρόλο που το πείραμα αυτό δοκιμάστηκε με επιτυχία, επαναλήφθηκε και συνεχίζει με διάφορους τρόπους, ποτέ δεν έγινε κυρίαρχη πρακτική. Για ευνόητους λόγους, αφού δείχνει ότι η ψύχωση μπορεί να θεραπευθεί και δεν χρονιοποιείται οπωσδήποτε…

9. Για ποιους (ηθικούς) λόγους σταμάτησε κάποιος να βλέπει πορνό: Ένας νεαρός ονόματι Ραν, με φεμινιστικές σπουδές και ευαισθησίες, εξηγεί σε ένα TEDx γιατί σταμάτησε να καταναλώνει πορνό ως θεατής. Οι λόγοι είναι βέβαια ηθικοί και πολιτικοί, αλλά παραλείπει ότι το πορνό, όπως και οι νέες συνήθεις που έφεραν τα νέα μέσα, προκαλεί σημαντική εξάρτηση, αλλά και αποξένωση από τις πραγματικές, δύσκολες, ανθρώπινες σχέσης εγγύτητας, στοργής και αγάπης.

10. Θα μπορούν μελλοντικά οι ψυχολόγοι να συνταγογραφούν; ένα άρθρο από τις ΗΠΑ, που σχολιάζει (αρνητικά) τις αλλαγές στη νομοθεσία περί συνταγογράφησης από την πολιτεία του Illinois, (μετά τις πολιτείες του New Mexico και της Louisiana), η οποία επέτρεψε σε ψυχολόγους να συνταγογραφούν σε ορισμένες ομάδες πληθυσμού και ασθενών ψυχιατρικά φάρμακα, μετά από μια περίοδο επανεκπαίδευσης και πρακτικής άσκησης στη συνταγογράφηση. Το άρθρο είναι αρνητικό (όπως και η σελίδα από την οποία προέρχεται!) αλλά σίγουρα δίνει έδαφος για ερωτήματα για το πως αλλάζει το επαγγελματικό πεδίο των ψυχολόγων.

10 link για την εβδομάδα #4

Καλά, το “για την εβδομάδα” έχει μείνει μόνο ως τίτλος πια, η συλλογή και συνάθροιση παραμένουν. Λίγος Φουυκώ, λίγος Lazzarrato, λίγος Crichley και ψυχανάλυση, για δυο συνέδρια, λίγο κράξιμο για τους ψυχολόγους στα σχολεία, λίγη θεωρία. Ο Φρόυντ να γράφει στην φωτογραφία…

10428491_10152318042979775_5607227553903447018_n

 

1. Ο Michel Paul Foucault και η θεώρηση της εξουσίας: ένα αφιέρωμα για τον Φουκώ, σε επιμέλεια του Α. Γαλανόπουλου, με αφορμή τα 30 χρόνια από το θάνατό του (25/6/1984). Μια καλή σύνοψη της φουκωικής συμβολής και προβληματικής στο θέμα της εξουσίας.

2. Το χρέος ως τεχνική διακυβέρνησης: μια συνέντευξη του Μ. Λατσαράτο, συγγραφέα του «Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου» (εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», μετάφραση Γιώργος Καράμπελας), η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto». Το θέμα του χρέους, τόσο οικονομικού όσο και διαγενεακού, είναι πολύ σημαντικό και στην θεραπεία, προς τους γονείς για παράδειγμα, ή την οικογενειακή παράδοση, και σε μεγάλο βαθμό παράγει τον άνθρωπο.

3. O Simon Crichley για τον Αμλετ και την ψυχανάλυση: Μια συνέντευξη με έναν από τους πιο ενδιαφέροντες φιλοσόφους της εποχής μας για τον Άμλετ, την πολιτική απαισιοδοξία, την ντροπή, τον έρωτα, την ψυχανάλυση, θέματα που πραγματεύεται στο βιβλίο του ‘The Hamlet Doctrine” που έγραψε από κοινού με τη σύζυγό του Jamieson Webster.

4. Ψυχολόγοι στα ελληνικά σχολεία: άρθρο της Δέσποινας Λιμνιοτάκη, για το απαράδεκτης έμπνευσης και υλοποίησης πρόγραμμα της τοποθέτησης άνεργων ψυχολόγων (δηλαδή αποφοίτων ψυχολογίας με κάρτα ανεργίας) στα σχολεία, σε πεντάμηνα/εξάμηνα προγράμματα. Μια κακή αρχή, και για τον κλάδο, και για το Σύλλογο που το υποδέχτηκε και το αγκάλιασε (με το σκεπτικό: “από το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα”), και για το κράτος/υπουργείο, που προτιμάει να κρύβει κάτι από το χαλί τα προβλήματα και να φορά παρωπίδες για τις λύσεις τους.

5. Beyond the therapeutic state conference: πρόσφατα έγινε στη Νορβηγία το ομώνυμο συνέδριο από το TAOS Institute, αναζητώντας εναλλακτικές στην σημερινή φροντίδα (ψυχικής) υγείας. Για όλους/ες εμάς που θα θέλαμε, αλλά δεν μπορέσαμε, έκαναν την πρωτοποριακή κίνηση, στο πνεύμα του μοιράσματος της γνώσης, να αναρτήσουν στο youtube όλες τις σημαντικές εισηγήσεις. Οπότε μπορείτε να δείτε τις εισηγήσεις των CARINA HAKANSON, OLGA RUNCIMAN, SAMI TIMIMI, ROBERT WHITAKER, KENNETH GERGEN, κ.α.

6. Independence From the Therapeutic State: Πάνω στην ίδια θεματική του συνεδρίου, ο Eugene Epstein περιγράφει την κοινωνικο-κονστρουξιονιστική προοπτική επί της ψυχοθεραπείας, και προσφέρει πάλι τα ίδια λινκ από το συνέδριο.

7. Η διαλεκτική της επιθυμίας και ο αγώνας για αναγνώριση: άρθρο του Κώστα Δουζίνα, που προσφέρει μια φιλοσοφική προοπτική για την συγκρότηση της ανθρώπινης ταυτότητας και συνείδησης, μέσα από τη διαλεκτική, τον Χέγκελ και τον Χόνετ.

8. Διαγώνιες Διαβάσεις στον Καιρό – Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης: ένα ντοκιμαντέρ που σηματοδοτεί τα 10 χρόνια του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, και καταγράφει την διαγώνια φυσιογνωμία του, συζητώντας με άλλες ομάδες ή χώρους για: την κανονικότητα της κρίσης, τις αντιστάσεις εναντίον της κυβερνητικής της υπο-χρέωσης, τα οριζόντια δίκτυα- κινήματα υπεράσπισης της αξιοπρέπειας, τις πρακτικές αλληλεγγύης και τα κοινά, τη σύσταση νέων κοινοτήτων και δεσμών, την υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού. Έχει ενδιαφέρον το μέρος όπου συζητούν για το κυρίαρχο συναίσθημα της εποχής και την διχοτόμηση της υποκειμενικότητας, με την ευθύνη.

9. Psychiatry in the age of justifiable paranoia: άρθρο της Melissa Dahl στο NYMag, για το νεόκοπο βιβλίο των Ian & Joel Gold, ψυχιάτρων από τη ΝΥ, με τίτλο “Suspicious Minds: How Culture Shapes Madness”, οι οποίοι υποστηρίζουν την ανάγκη για μια πιο πολιτισμική θεώρηση της παράνοιας και των ψυχώσεων. Αλλά το πιο ενδιαφέρον που υποστηρίζουν οι αδερφοί ψυχίατροι είναι ότι οι παρανοϊκές ψευδαισθήσεις είναι πλέον δικαιολογημένες, σε κάποιο βαθμό: όταν υπάρχουν κάμερες παντού, όταν καταγράφονται όλες οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες, όταν αποκαλύφθηκαν οι παρακολουθήσεις της NSA από το Wikileaks και τον Edward Snowden, πόσο απίστευτες είναι οι παρανοϊκές πεποιθήσεις;

10. Horizonty 2014 “Who is the expert here?”: ένα διεθνές συμπόσιο συνεργατικής, μεταμοντέρνας ψυχοθεραπείας, που εστιάζει στην πολλαπλότητα των φωνών και αφηγήσεων στην θεραπευτική πράξη, στην αποκέντρωση του ρόλου και της “υπόστασης” του ειδικού, στις δυνατότητες συνεργασίας ανάμεσα στους ενδιαφερόμενους. Συμμετέχουν οι Harlene Anderson, Tom Strong, Sylvia London, Loek Schoenmakers, Peter Bullimore, Jako doma.

 

10 link για την εβδομάδα #2

Άργησαν λίγο, αλλά έπιασαν όλη την εβδομάδα. Αυτή τη φορά περιέχουν 3 νέα βιβλία, ένα περιοδικό, ένα συνέδριο, κάποια άρθρα.

1. What is biopower?: Αποσπάσματα από ένα άρθρο-συζήτηση των Paul Rabinow & Nikolas Rose, δημοσιευμένο το 2006, που συζητούν την έννοια της βιοεξουσίας του Φουκώ. Τα αποσπάσματα δημοσιεύονται στο πολύ ενδιαφέρον tumblr, ενός ψυχιάτρου και αφηγηματικού θεραπευτή από τις ΗΠΑ, του Gene Coombs.

 

2. Η επιβίωση της «μνήμης»: Μικρές εκλογικές παρατηρήσεις… για την ιστορία: μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση για την διατήρηση της εμφυλιακής διαίρεσης και των προσφυγικών διαχωρισμών ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά χωριά του Κιλκίς. Σε ορισμένα χωριά (Κλειστό, Κυδωνιά και Αμπελόφυτο) τότε έγινε ολοκαύτωμα του ανδρικού πληθυσμού, επειδή είχα συγκροτήσει πρωτο-ΕΑΜικές αντάρτικες ομάδες.

 

3. Ιάννης Ξενάκης: “Δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει ποτέ ελεύθερη κοινωνία” Μια σπάνια συνέντευξή του, από το 1978: Μια συνέντευξη του Ξενάκη στον Παναγιώτη Βήχο, που δημοσιεύτηκε στην Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση. “Δημιουργία σημαίνει βασικά νέο-κοίταγμα. Και από το νέο-κοίταγμα προκύπτουν νέες μορφές και νέες ιδέες. Οι νέες ιδέες μπορεί να φαίνονται αντίθετες με τις παλαιότερες. Αλλά στην ιστορία της τέχνης και των ιδεών, των ανθρώπινων σχέσεων, υπάρχει πάντα μια συνέχεια, όσο και αν νομίζει κανείς ότι μια επανάσταση δημιουργεί εντελώς νέα σχήματα. Τα νέα σχήματα έχουν ένα κομμάτι, ένα μέρος που ανήκει στο παρελθόν. Εντελώς καινούρια σχήματα δεν υπάρχουν πουθενά”.

 

4. Queering Health: Critical challenges to normative health and healthcare: πολύ ενδιαφέρον νέο βιβλίο για κριτικές προσεγγίσεις στην ετεροκανονικότητα στην ψυχική υγεία, σε επιμέλεια των Laetitia Zeeman, Kay Aranda, Alec Grant. Στο οπισθόφυλλο γράφει: “This book uncovers normative assumptions, practices and discourses as central to the production of difference which manifests as gender and sexual inequality and other forms of disadvantage and discrimination in health and healthcare. The strength of these perspectives is in critiquing the increasing power of biomedical sciences in order to contest the hegemony of unexamined healthcare assumptions that deny difference and thereby sustain inequality. These queer and critical theories trouble neoliberal healthcare economics and biomedical scientific norms that operate in every sphere of healthcare, providing a range of radical tools to destabilise, deconstruct or reimagine binaries, discourses, normative categories or moral ideals prevalent in the pursuit of health”.

 

5. Open Dialogues and Anticipations – Respecting Otherness in the Present Moment: ένα καινούριο βιβλίο των Jaakko Seikkula & Tom Erik Arnkil για την τεχνική του Ανοιχτού Διαλόγου, μια καινοτόμο και ριζοσπαστική προσέγγιση στην μεταμοντέρνα ψυχοθεραπεία.

 

6. Jean Oury and Clinique de La Borde: A Conversation with Camille Robcis:μια συνέντευξη για τον Jean Oury, γάλλο ψυχίατρο και ιδρυτή της ψυχιατρικής κλινικής La Borde, η οποία επέδρασε με πλάγιο αλλά επαναστατικό τρόπο σε όλο το γαλλικό πνευματικό κίνημα της εποχής 50-75, και κυρίως στα κινήματα της αντιψυχιατρικής και της δημοκρατικής ψυχιατρικής της εποχής. Ο Oury και το άρθρο έχουν ενδιαφέρον, γιατί δείχνουν ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην κοινωνία, όλα τα νέα βασίζονται σε κάτι παλιότερο.

 

7. :Δίκτυο Ανάλυσης Πολιτικού Λόγου: Έγινε κι αυτό, στην Ελλάδα, έχει και μια καλή διημερίδα στις 13-14/6, με ανάλυση πολιτικού λόγου για την κρίση. Άντε, να δικτυωνόμαστε.

 

8.Ειδικό τεύχος αφιέρωμαστην ψυχαναλυτική ανθρωπολογία: Clio’s Psyche το περιοδικό, με πολύ ενδιαφέροντα άρθρα, ελεύθερα διαθέσιμο στο academia site του επιμελητή του, Aaron Denham.

 

9. Η επιστημονική μυθολογία της «ταξικής ψήφου»: άρθρο του Άκη Γαβριηλίδη που αποδομεί τα αριστερά επιχειρήματα περί στατιστικής αντιστοίχισης της “ουσίας” της “ταξικότητας” με την ψήφο στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Έρχεται σαν αντιπαράθεση στο άρθρο του Χ. Βερναρδάκη που αποτέλεσε το 1 στην πρώτη δημοσίευση με λινκ.

 

10. A Precariat Charter – From Denizens to Citizens: του Guy Standing. Μόλις εκδόθηκε, συνέχεια του βιβλίου του για το Precariat-ο, ο συγγραφέας επεκτείνει την ιδέα του για τη συγκρότηση της νέας παγκόσμιας τάξης των επισφαλώς εργαζόμενων συζητώντας τα δικαιώματα που χρειάζεται να θεσπιστούν για να ισχύσει μια Καλή Κοινωνία για όλους, και το περιβάλλον έναντι της επισφάλειας. Μια ωραία σύνοψη του βιβλίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ