Tag Archives: θεωρία

Κριτική Ψυχοθεραπεία;

Μπορούμε να φανταστούμε μια προσέγγιση στη ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική που να εμπνέεται από κριτικές αρχές και μια διάθεση αμφισβήτησης του υπάρχοντος πλαισίου και δημιουργίας ενός διαφορετικού;

Όντας σε αυτό τον δρόμο εδώ και κάποιο καιρό, προσπάθησα να συνθέσω μια λίστα βιβλιογραφικών αναφορών στα αγγλικά κυρίως και τα ελληνικά, που να προσδιορίζουν μερικές συστατικές κατευθύνσεις της κριτικής ψυχοθεραπείας.

Μπορείτε να τις δείτε εδώ, όπου και να συμπληρώσετε ή να σχολιάσετε.

Καλή Χρονιά, κριτική & Δημιουργική!

Παρουσίαση του Βιβλίου “Η Τέχνη της Συντροφικής Ζωής”

 Ένα πολύ ωραίο συστημικό βιβλίο για τα ζευγάρια, Η τέχνη της συντροφικής ζωής των εκδόσεων Γνώση, θα παρουσιαστεί αύριο, στις 11/6/2014 στις 18:00 στον Ιανό στην Αθήνα, από τη συγγραφέα του, Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια Βιργινία Ιωαννίδου.

Θα μιλήσουν:

Διονύσης Σακκάς Ψυχίατρος-Ψυχοθεραπευτής

Άννα Καρτσόγλου  Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Δέσποινα Κλαβανίδου καθηγήτρια Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Κάτια Χαραλαμπάκη, Ψυχίατρος-Ψυχοθεραπεύτρια

Η συγγραφέας, Βιργινία Ιωαννίδου, μέσα από την πολυετή εμπειρία της ως ψυχολόγου, εξειδικευμένης σε θέματα ζευγαριών, αγγίζει με τρόπο ουσιαστικό τα πιο καίρια θέματα των συντροφικών σχέσεων: αυτονομία, συντροφικότητα, κατανομή εξουσίας, διαφορετικότητα των φύλων, μεταβατικές φάσεις στη ζωή, επιρροή από τις οικογένειες καταγωγής, σεξουαλικότητα και εξωσυζυγικές σχέσεις.

Τα τελευταία κεφάλαια αναφέρονται με ολοκληρωμένο τρόπο στο χωρισμό, στις δυσκολίες των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου και στις ιδιαιτερότητες των οικογενειών που δημιουργούνται, όταν χωρισμένοι γονείς αποκτούν νέους συντρόφους.

Στο βιβλίο παρουσιάζονται σύγχρονα θεωρητικά μοντέλα και απόψεις διεθνώς γνωστών ψυχοθεραπευτών. Είναι εμπλουτισμένο με παραδείγματα από την πράξη και πολλά σχήματα. Απευθύνεται στο ευρύ κοινό, ενώ συγχρόνως αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για κάθε επαγγελματία ψυχικής υγείας που ασχολείται με σχέσεις ζευγαριών.

Η Βιργινία Ιωαννίδου είναι ψυχολόγος και εργάζεται από το 1985 ως ψυχοθεραπεύτρια με άτομα, ζευγάρια, οικογένειες και ομάδες. Είναι εκπαιδεύτρια στη συστημική θεραπεία και τη συμβουλευτική ζευγαριών και επόπτρια (supervisor/coach) σε άτομα, ομάδες και οργανισμούς. Είναι ιδρυτικό μέλος της Συστημικής Εταιρίας Βορείου Ελλάδος, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων (ΣΕΨ), της Ευρωπαϊκής Ένωσης Οικογενειακής Θεραπείας (EFTA), της γερμανικής Συστημικής Εταιρίας (SG), της Γερμανικής Εταιρίας για Εποπτεία (DGSv) και επιστημονική υπεύθυνη του Ινστιτούτου Συστημικής Θεραπείας Θεσσαλονίκης (www.istt.gr).

Εκπαιδευτικό Σεμινάριο για τις Ποιοτικές Μεθόδους Έρευνας στην Κλινική & Συμβουλευτική πράξη

Διερευνώντας αναστοχαστικά την κλινική & συμβουλευτική πράξη

Εκπαιδευτικό Σεμινάριο στην Ποιοτική Μεθοδολογία Έρευνας

Υπό την αιγίδα των:

Κλάδος Κλινικής Ψυχολογίας & Ψυχολογίας της Υγείας ΕΛ.Ψ.Ε.

Κλάδος Συμβουλευτικής Ψυχολογίας ΕΛ.Ψ.Ε.

Τομέας Ψυχολογίας, Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής &

Ψυχολογίας, Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Στο σύγχρονο πρότυπο του αναστοχαστικού επαγγελματία ψυχικής υγείας, οι επαγγελματίες καλούνται, παράλληλα με την άσκηση του κλινικού και συμβουλευτικού έργου, να διερευνούν και να αναστοχάζονται πάνω σε αυτό, βελτιώνοντας έτσι την αποτελεσματικότητα της πρακτικής τους.

Το σεμινάριο απευθύνεται σε ερευνητές και σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Έχει στόχο την επιμόρφωση των συμμετεχόντων σε ποιοτικές μεθόδους διερεύνησης της κλινικής και συμβουλευτικής πράξης. Το σεμινάριο συνδυάζει μια γενική εισαγωγή στην ποιοτική ερευνητική μεθοδολογία όπως αυτή εφαρμόζεται σε κλινικά και συμβουλευτικά πλαίσια, και την παρουσίαση μελετών που χρησιμοποιούν ένα εύρος ποιοτικών μεθοδολογιών. Στο τέλος του σεμιναρίου, θα αφιερωθεί χρόνος για συζήτηση.

 

Το σεμινάριο θα διεξαχθεί το Σάββατο 29 Μαρτίου 2014

9:00-17:00 στην Αθήνα,

Ε.Κ.Π.Α., κτήριο «Κωστής Παλαμάς», Ακαδημίας 48 και Σίνα

Συνδρομή: 20 €

Υπάρχει περιορισμένος αριθμός συμμετεχόντων

Δήλωση συμμετοχής μέχρι την Παρασκευή 14 Μαρτίου 2014

Πληροφορίες:issariph@psych.uoa.gr

Δηλώσεις Συμμετοχής: http://goo.gl/SDwKh0

 

Οργάνωση

Φιλία Ίσαρη, Ε.Κ.Π.Α.

Ευρυνόμη Αυδή & Ευγενία Γεωργάκα, Α.Π.Θ.

Ελευθερία Τσέλιου, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ποιοτικές Μέθοδοι Έρευνας στην Ψυχολογία

Πρόσφατα ανέλαβα να εισηγηθώ το θέμα των ποιοτικών μεθόδων έρευνας στις κοινωνικές επιστήμες και την ψυχολογία, σε διάφορες συνθήκες. Αν και δεν έχει άμεσα με το θέμα της ψυχοθεραπείας, παρακάτω, μπορείτε να δείτε σε ένα slideshare την παρουσίαση των 2 εισηγήσεών μου, ενωμένες σε μια συνοπτική παρουσίαση.

Η παρουσίαση συμπληρώνεται όμορφα με έναν βιβλιογραφικό οδηγό που συναρμολόγησα: Βιβλιογραφικός Οδηγός Ποιοτικών Μεθόδων

Για πληροφορίες/ερωτήσεις/διορθώσεις, επικοινωνία στα σχόλια ή στα πεδία της επικοινωνίας.

Πλαίσιο, Τοποθέτηση, Διαφορά και Αγάπη: Η κριτική (κοινωνική) ψυχολογία ως δαιμόνιο της οικογενειακής θεραπείας;

Στην πρόσφατη Διημερίδα της – με τίτλο “πόλις, κρίσεις – αναθεωρήσεις έχουν Λόγο οι κοινωνικές επιστήμες σήμερα;” – η Συστημική Εταιρεία Βόρειας Ελλάδας (ΣΕΒΕ) με τίμησε προτείνοντάς μου να διοργανώσω ένα εργαστήριο με ένα θέμα που θα με ενδιαφέρει. Το εργαστήριο διεξήχθη την Κυριακή 10/11/2013, σε ένα μεγάλο αμφιθέατρο, και νομίζω ότι το χάρηκα και εγώ και τα μέλη της ΣΕΒΕ που συμμετείχαν, καθώς μπήκαμε σε μια διαδικασία διαλόγου και αναστοχασμού, με χιούμορ και πάθος, για την ίδια την τοποθέτησή μας στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ως επαγγελματίες που εμπνεόμαστε από την Συστημική προοπτική.

Αν και είχα προετοιμάσει μια πλήρη παρουσίαση με τον τίτλο της ανάρτησης (“Πλαίσιο, Τοποθέτηση, Διαφορά και Αγάπη: Η κριτική (κοινωνική) ψυχολογία ως δαιμόνιο της οικογενειακής θεραπείας;”), προτίμησα να δώσω έμφαση στην κριτική συνειδητοποίηση μέσω του διαλόγου, καθώς οι εισηγήσεις των προηγούμενων ομιλητριών (Τάνια Βοσνιάδου & Φρόσω Μουρελή) κάλυψαν με τον καλύτερο τρόπο τα θεωρητικά επιχειρήματα που είχα σχεδιάσει.

Η πιο κάτω παρουσίαση λοιπόν, που φιλοξενείται στο slideshare, περιέχει τις διαφάνειες και τις σημειώσεις της παρουσίασής μου, όπως είχαν σχεδιαστεί αρχικά, ενώ στην πραγματικότητα δεν παρουσιάστηκαν ούτε οι μισές (στις σημειώσεις αναφέρεται που σταμάτησε η παρουσίαση).

Σκοπός αυτής της ανάρτησης είναι να προσφέρει ένα σχεδίασμα για τη συμβολή μιας κριτικής κοινωνικο-ψυχολογικής προοπτικής, μέσω και της απελευθερωτικής ψυχολογίας, στην κριτική συνειδητοποίηση για την τοποθέτηση των επαγγελματιών-ψυ που εμπνέονται από τη συστημική προοπτική.

Σίγουρα είναι μόνο μερικές σκέψεις υπό ανάπτυξη, και όχι μια τελική μορφή!

Διημερίδα της Συστημικής Εταιρείας Β. Ελλάδας

1396067_10151939170900970_1107697939_n

Η Συστημική Εταιρεία Βορείου Ελλάδος (Σ.Ε.Β.Ε.) ανακοινώνει τη διοργάνωση της καθιερωμένης ετήσιας διημερίδας της με τίτλο:

 

“πόλις, κρίσεις – αναθεωρήσεις

 

έχουν Λόγο οι κοινωνικές επιστήμες σήμερα;”

 

Η διημερίδα θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013, από τις 10.00 π.μ. έως τις 6:00 μ.μ. στο Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Παύλου Μελά “Χρήστος Τσακίρης”,  στην οδό Λαγκαδά 221.

To Πρόγραμμα:

1377411_10151939175240970_1355898610_nΚαι την Κυριακή, έχουν σεμινάρια διάφοροι γνωστοί και φίλοι!

 

Διάλεξη του G. Lipovetsky: Κοινωνία της υπερκατανάλωσης: τα χρήματα φέρνουν την ευτυχία;

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ (αρχείο .jpg)

Η κατανάλωση είναι ένας από τους παράγοντες που καθορίζουν την οικονομική ανάπτυξη. Ωστόσο, μέσα από τις αλλαγές στη συμπεριφορά του καταναλωτή, και στην ίδια την αγορά η οποία καλείται να ανταποκριθεί, τίθεται το ερώτημα εάν ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να ζει σε κοινωνία και να είναι ευτυχισμένος μέσα σε αυτήν. Μήπως η κρίση αναδεικνύει αυτή τη δυσκολία του ανθρώπου να ζει μέσα σε ένα σύνολο και να συγκροτεί κοινωνίες;

 

Gilles Lipovetsky, Φιλόσοφος, Κοινωνιολόγος

Σχολιασμός:

Αλέξανδρος-Ανδρέας Κύρτσης, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Λίζα Τσαλίκη, Επίκουρη Καθηγήτρια Τµήµατος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστηµίου Αθηνών
Συντονιστής:

Παναγής Παναγιωτόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Σε συνεργασία με το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών « Πολιτική επιστήμη και Κοινωνιολογία» του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ελεύθερη είσοδος/ Με ταυτόχρονη μετάφραση

 

Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης στους φοιτητές

Τι είναι το habitus (έξη); Πως συνδέεται με το σώμα;

To habitus, η “έξη”, μια έννοια του Bourdieu αναφέρεται στις προδιαθέσεις, τις πρακτικές και τις ρουτίνες του οικείου κοινωνικού κόσμου. Αποτελεί ένα σύνολο ιστορικών κοινωνικών σχέσεων, πραγματωμένων στα πεδία που συναποτελούν το κοινωνικό σύμπαν και ενσταλαγμένων εντός των ατομικών υποκειμένων υπό τη μορφή νοητικών και σωματικών σχημάτων αντίληψης, αξιολόγησης και δράσης∙ είναι «συστήματα προδιαθέσεων, διαρκών και μεταθέσιμων» – ως προς την εφαρμογή τους – κοινωνικά, πολιτισμικά «δομημένες δομές προδιατεθειμένες να λειτουργούν ως δομούσες δομές, δηλαδή ως γενεσιουργές και οργανωτικές αρχές των πρακτικών και των αναπαραστάσεων» (Bourdieu, 2006: 88).

Τα μοτίβα της κοινωνικής ζωής γίνονται συνήθειες ή ρουτίνες κατά τον Billig (1995: 42), και όταν γίνονται ενσωματώνουν το παρελθόν. Η έννοια της “έξης” (habitus) εκφράζει καλά αυτή τη διαλεκτική της ανάμνησης και της λήθης, τη σύνδεση της βιωμένης ιδεολογίας (Billig et al, 1988) μιας κοινωνίας με το άτομο ως φορέα και (ανα)παραγωγό της. H έξη σύμφωνα με τον Billig (1995: 42) περιγράφει τη “δεύτερη φύση” την οποία οι άνθρωποι πρέπει να αποκτήσουν για να περάσουν ανέμελα (και επίσης με περίσκεψη) από τις κοινότοπες (μπανάλ) ρουτίνες της καθημερινής ζωής. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε αυτή τη διεργασία της δημιουργίας της ρουτίνας ως εν-κατοίκιση (enhabitation): οι σκέψεις, οι αντιδράσεις και τα σύμβολα μετατρέπονται σε συνήθειες ρουτίνας και επομένως, εν-κατοικούνται. Δηλαδή, τα συστήματα προδιαθέσεων προσκτώνται εμπειρικά στα πλαίσια της κοινωνικής πρακτικής και διάδρασης μεταξύ των υποκειμένων, αν και λειτουργούν σε προ-γλωσσικό και προ-διαλογικό επίπεδο διαμεσολαβώντας τον σχηματισμό των παραστάσεων της κοινωνικής πραγματικότητας και επικαθορίζοντας την πρόσληψη, ταξινόμηση και οργάνωση των αισθητηριακών και νοητικών δεδομένων που προκύπτουν στα πλαίσια της κοινωνικής διαδικασίας∙ βάσει αυτών των πρωταρχικών δομών, των προδιαθέσεων, δομούνται οι νέες εμπειρίες και ορίζονται οι πρακτικές των υποκειμένων στα πεδία της κοινωνικής δράσης (Bourdieu, 2006: 88). Το habitus, συνεπώς, ταυτόχρονα προϋποθέτει ιστορικά και (ανα)παράγει παροντικά (συγχρόνως ενεργεία και δυνάμει) δίκτυα κοινωνικών σχέσεων (όπως το καθεστώς της επισφαλούς εργασίας για τους νέους ανθρώπους) στα οποία εντάσσεται το δρων υποκείμενο. Η πραγματωμένη δομή των κοινωνικών δράσεων, στα πλαίσια ενός συγκεκριμένου συστήματος κοινωνικών σχέσεων, καθίσταται εσωτερικευμένη δομή (ιστορικά παραχθείσα) αντίληψης, αξιολόγησης και κοινωνικής πρακτικής για άτομα και κοινωνικές ομάδες. Με τον τρόπο αυτό εξηγείται σε μεγάλο βαθμό η συνέχεια και ανθεκτικότητα των κοινωνικών δομών και η αναπαραγωγή του κοινωνικού συστήματος βάσει μιας εσωτερικής τάσης των ανθρώπων να αναπαράγουν τις δομές που τους διαμορφώνουν (Bourdieu, 2006: 88).

και στα αγγλικά, μια μικρή παρουσίαση (από εδώ):  Elias & Bourdieu, refers to those pre-cognitive, embodied dispositions [habitus] which promote particular forms of human orientation to the world, organise each generation’s senses and sensualities into particular hierarchies, and predispose people towards specific ways of knowing and acting. The term implies that human bodies are permeated by, and contain within them, their own historical experience of social relations. This ‘incorporation of the past’ into the ‘living body of the present’ through the habitus, which Braudel calls ‘intermediate’ or ‘conjunctural’ time, is a phenomenon which can be examined initially through Marcel Mauss’s writings on ‘techniques of the body’ (techniques which form some of the constituent parts of a habitus). Techniques of the body refer to how people learn to relate to and deploy their bodies in social life. This often takes place at a precognitive level, but involves practice and accomplishment, and serves to mould the body in ways which make it fit for certain activities and unfit for others. The acquisition of body techniques, then, involves the acquisition of a particular bodily history. These techniques affect the very fundamentals of social and individual life: they are implicated in how people learn to walk, talk, look and think, and differ both historically and cross-culturally .

Phillip Mellor & Chris Schilling – Re-forming the Body: Religion, Community, and Modernity 

Νέο Περιοδικό Συστημικής Σκέψης: “Συστημική Σκέψη & Ψυχοθεραπεία”

από την Ελληνική Εταιρεία Συστημικής Σκέψης και Ψυχοθεραπείας Οικογένειας

 

Τεύχος 1: ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Δήμητρα και Περσεφόνη: Οικογενειακή Θεραπεία Μητέρας-Κόρης

Κία Θανοπούλου 1Αθανασία Κατή 2Κάτια Χαραλαμπάκη 3 

 

Μην ταίζετε τις μέλισσες

Σωτήρης Μανωλόπουλος  1

 

Μια (φανταστική) συνέντευξη με τον Gregory Bateson

Aποσπάσματα μεταφρασμένα από την Κάτια Χαραλαμπάκη 

 

Βιβλιοπαρουσίαση

Γράφει η Έλσα Κοππάση 1  

Μη-Βίαιη αντίσταση: εκπαίδευση των γονιών

Τα ακόλουθα είναι μια σύντομη εισαγωγή στη Μη-Βίαιη Αντίσταση, μια ψυχο-εκπαιδευτική στρατηγική για την αντιμετώπιση καταστάσεων κρίσης, που αφορά εδώ την εκπαίδευση των γονιών από “ειδικούς”. Αποτελούν μετάφραση/προσαρμογή από το άρθρο: “Parent Training in Nonviolent Resistance for Adult Entitled Dependence”.

 

Η μη-βίαιη αντίσταση είναι μια μέθοδος που ξεκίνησε από τα ειρηνιστικά κινήματα και την πολιτική ανυπακοή (χωρίς βία) και διάφοροι θεωρητικοί παγκοσμίως πρότείνουν ότι θα μπορούσε να είναι και ψυχοθεραπευτικά χρήσιμη. Ένας από τους κύριους θεωρητικούς της είναι ο Haim Omer. Η εκπαίδευση των γονέων στη Μη-Βίαιη Αντίσταση έχει περιγραφεί στο Omer (2004) και συνοπτικά περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία:

  1. Εστίαση στην αντίσταση παρά στον έλεγχο

Ο ρόλος των γονιών είναι να αντιστέκονται χωρίς βία σε αρνητικά συμπεριφορικά πρότυπα· ωστόσο, δεν μπορούν να υπαγορεύουν στον ενήλικο τι να κάνει με τη ζωή του. Η αποδοχή των περιορισμών όσον αφορά τη δυνατότητα ελέγχου κάποιου και η εστίαση σε αυτά τα πράγματα που τίθενται στη σφαίρα επιρροής είναι η αφετηρία για όλους τους μη-βίαιους αγώνες.

Η εκπαίδευση των γονιών στη Μη-Βίαιη Αντίσταση περιλαμβάνει ένα εύρος τεχνικών αντίστασης όπως:

  • Εκφορά μιας τυπικής ανακοίνωσης που διακηρύσσει την πρόθεση αντίστασης σε απαράδεκτες συμπεριφορές.

  • Εκτέλεση από τους γονείς πρακτικών “sit-ins” (διαμαρτυρία μέσω της ακίνητης στάσης οκλαδόν, καταλαμβάνοντας ένα χώρο), μέσω των οποίων οι γονείς μπορούν να εκφράσουν την δέσμευσή τους στην αλλαγή και την απογοήτευσή τους με τις τρέχουσες συνθήκες.

  • Τεκμηρίωση των βίαιων ή επιθετικών επεισοδίων και δημοσιοποίησή τους σε υποστηρικτές

  • Άρνηση εξυπηρετήσεων και συστηματικός σχεδιασμός μιας αποφασισμένης μη-βίαιης απάντησης στις απειλές και τη βία.


 2. Εκπαίδευση ενάντια στην κλιμάκωση

Οι γονείς μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τα δικά τους μοτίβα κλιμάκωσης και μαθαίνουν τρόπους να τα αντιμετωπίζουν. Οι στρατηγικές αντι-κλιμάκωσης περιλαμβάνουν:

  • την αρχή της καθυστερημένης απόκρισης σε αρνητικές συμπεριφορές (όπως περιγράφεται στην φράση: «στη βράση κολλάει το σίδερο!»)·

  • αποφυγή μιας στάσης που προσανατολίζεται στην κυριαρχία (που συμπυκνώνεται στη φράση: «δεν χρειάζεται να νικήσεις, αλλά μόνο να επιμείνεις»)

  • Αποφυγή καυγάδων και «αλληλεπιδράσεων πινγκ-πονγκ»

  • Απελευθέρωση από τον καταναγκασμό ανταπόδοσης και ανάπτυξη του αυτό-ελέγχου ως σημάδι δύναμης.

Οι γονείς ενθαρρύνονται επίσης να κάνουν μονομερείς χειρονομίες συμφιλίωσης, που χρησιμεύουν για να υπενθυμίζουν και στους γονείς και στο ενήλικο παιδί ότι τα βήματα είναι «για εκείνον» όσο και «προς εκείνον». Απλές αντιπροσωπευτικές εκφράσεις όπως αυτές που αναφέρονται παραπάνω είναι μέρος του διαλόγου της Μη-Βίαιης Αντίστασης και μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να πάρουν μια ιδέα κατά τρόπο που να μπορούν να ανακτήσουν και να χρησιμοποιήσουν ακόμα και όταν είναι υπό πίεση.

 3. Δημιουργώντας ένα δίκτυο υποστήριξης

Ο αγώνας για τη δημόσια υποστήριξη είναι βασικός σε όλες τις εκφράσεις της Μη-Βίαιης Αντίστασης και στην οικογένεια και στην κοινωνική σφαίρα. Ζητείται από τους γονείς να δημιουργήσουν μια ευρεία λίστα πιθανών υποστηρικτών που να περιλαμβάνει την οικογένεια, φίλους/ες, γνωριμίες, και κάθε πρόσωπο που μπορεί να νιώθουν ότι θα μπορούσε δυνητικά να είναι πρόθυμο να συμμετάσχει ακόμα και σε μικρό βαθμό. Αυτά τα πρόσωπα στη συνέχεια καλούνται, η κατάσταση εξηγείται, και μια πρόσκληση εκτείνεται για να συναντηθούν με το θεραπευτή για να μάθουν για τη Μη-Βίαιη Αντίσταση και για να εκφράσουν τις όποιες ιδέες τους.

Βιβλιογραφία:

Omer, H. (2004). Nonviolent resistance: A new approach to violent and self-destructive children. New York: Cambridge University Press.

 “Parent Training in Nonviolent Resistance for Adult Entitled Dependence”, των ELI LEBOWITZ, DAN DOLBERGER, EFI NORTOV, HAIM OMER, Family Process, vol 51: pp90–106, 2012.ν