Monthly Archives: October 2012

Πώς το Facebook κατέστρεψε τις σχέσεις και τους χωρισμούς (αναδημοσίευση από το TVXS)

Πριν το 2003 το να γνωρίζεσαι, να βγαίνεις ραντεβού ή ακόμη και να έχεις σχέση με κάποιον/α ήταν αρκετά δύσκολο. Μετά το 2003 έγινε ακόμη πιο δύσκολο, γιατί έκανε την εμφάνισή του το Facebook. Μαζί του εμφάνισε και μια σωρεία νέων εμποδίων, αμήχανων συζητήσεων και αδιευκρίνιστων καταστάσεων. «Μπορώ, άραγε, να παραδεχτώ ότι ξέρω τι έκανες (βασιζόμενος στις φωτογραφίες σου) πριν βγούμε ραντεβού;»«Θα έπρεπε να γνωριστούμε στο Facebook πριν βγούμε ραντεβού;».Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που πλέον απασχολούν τους ενδιαφερόμενους. Η δυσκολία να κανονίσει κάποιος ραντεβού στην εποχή του Facebook δεν είναι στο μυαλό του. Ερευνητές βρήκαν ότι η συγκεκριμένη πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης έχει αλλάξει, ή τουλάχιστον έχει αντίκτυπο, στην διαμόρφωση όχι μόνο των σχέσεων, αλλά και του χωρισμού – ή ακόμη και τις δυσκολίας του χωρισμού. Επιμέλεια: Νίκος Μίχος

 

 
«Πραγματικά έχω εκπλαγεί με το πόσο πραγματικό αντίκτυπο έχει το Facebook στις ρομαντικές σχέσεις», δηλώνει η Γκαλένα Ρόντς, κλινική ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Ντένβερ. «Και θεωρώ ότι το Facebook παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο τόσο στην διαμόρφωση της σχέσης όσο και στον χωρισμό από αυτήν».
 
Μια διδακτορική φοιτήτριά της, η Γκρέτσεν Κέλμερ, είχε παρατηρήσει ότι η σελίδα κοινωνικής δικτύωσης και ο ρόλος της στις ρομαντικές σχέσεις είχε απασχολήσει τα ΜΜΕ, χωρίς όμως να έχει γίνει κάποια έρευνα που να προσφέρει στοιχεία τεκμηρίωσης για αυτό. Προς έκπληξή της, βρήκε ότι ο τρόπος με τον οποίο οι χρήστες του Facebook παρουσίαζαν την σχέση τους – μέσω δυνατοτήτων όπως η ανανέωση του πεδίου της σχέσης στο προφίλ ή επιλογή φωτογραφίας μαζί με τον σύντροφό τους σαν κεντρική φωτογραφία – ερμηνευόταν ανάλογα με το βάρος της δέσμευσης των δυο συντρόφων.  
 
Πιο συγκεκριμένα, όσοι είχαν ως φωτογραφία του προφίλ μια μαζί με τον σύντροφό τους ή ήταν καταχωρημένοι ότι βρίσκονται «σε σχέση», είχαν περισσότερες πιθανότητες να παραμείνουν μαζί και λιγότερες να έχουν απατήσει ο ένας τον άλλο. Επίσης, όπως παρατήρησε η Κέλμερ, αυτοί παρουσίασαν σε μικρότερο ποσοστό τάσεις «παρακολούθησης προφίλ εναλλακτικών συντρόφων».
 
Σε κάθε φάση της σχέσης, ακόμη και πριν καλά – καλά ξεκινήσει ή όταν χρειαζόταν αυτή να λήξει, το Facebook γεννούσε ένα σωρό εμπόδια και αμήχανες συζητήσεις, που προηγουμένως δεν υπήρχαν στον ζοφερό κόσμο των σχέσεων.«Υπάρχει πολύ μικρότερη δομή στις σχέσεις πλέον. Τα πουλόβερ με τα ονόματα ή τα δαχτυλίδια της σχολικής τάξης, είναι πράγματα που δεν προσφέρει το Facebook», λέει η Κέλμερ.
 
Προσωπική κατάσταση: Υποχρεωτικό πεδίο
 

Η ιδέα του να «παρακολουθήσεις στενά τον επίδοξο σύντροφο μέσω του Facebook», δεν είναι κάτι νέο. Αλλά οι επιπτώσεις της ενδελεχούς εξέτασης κάθε παραμέτρου της ζωής του συντρόφου, ακόμη παραμένουν άγνωστες.
 
Προηγούμενες μελέτες πάνω σε αυτή την συμπεριφορά είχαν χαρακτηρίσει το φαινόμενο αρνητικό. Οι πιο πρόσφατες έδειξαν ότι συνήθως παρακολουθείται ο σύντροφος για να αφαιρεθεί το όποιο συναίσθημα αβεβαιότητας από την σχέση. Αλλά η αβεβαιότητα μπορεί να αποτελεί και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι και όταν κάποιος καταφέρνει να διεξάγει μια λεπτομερή έρευνα για τον σύντροφό του, πιθανότατα να ξεχάσει όλο το ωραίο άγχος που είχε πριν το ραντεβού, και να καταλήξει να λέει: «γεια σας πεταλουδίτσες και ενθουσιασμέ! Ξέρω τα πάντα για εκείνον!».
 
Για τις σχέσεις που έχουν περάσει από το παράξενο σημείο του να γνωρίζουν κάποιον στο Facebook πριν τον γνωρίσουν την πραγματική ζωή, η ίδια η πλατφόρμα δημιουργεί άλλα προβλήματα. «Έχω δει ζευγάρια να μαλώνουν για την ταυτότητά τους στο Facebook – για το κατά πόσο θα επιλέξουν ή όχι το «σε σχέση»», δηλώνει η Ρόντς.
 
Η έρευνα της Κέλμερ έδειξε ότι μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργούσαν αυτά που δεν έκανε κάποιος στο προφίλ του. Ασήμαντα πράγματα, όπως το να επιλέξει κανείς φωτογραφία με τον σύντροφό του ή να αλλάξει την προσωπική του κατάσταση, έδειχναν πόσο αφοσιωμένος είναι ο ένας στον άλλο στην πραγματική ζωή. Η ίδια διαχωρίζει τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίεςσε αυτούς που λένε ότι «είναι απλά το Facebook» και σε εκείνους που το λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψιν.
 
Στο Facebook οι σχέσεις πρέπει να προσαρμοστούν μέσα σε ένα φτωχό μενού επιλογών, και η συμπλήρωση αυτών των πεδίων ήταν κάτι, που πριν το Facebook, δεν απασχολούσε κανένα ζευγάρι. Πλέον κανείς δεν ξέρει πως να συμπεριφερθεί στην διαδικτυακή πλατφόρμα, πριν την πραγματική γνωριμία και πως μετά.Και δεν έχει επηρεαστεί μόνο το κομμάτι του τύπου «μ’ αρέσεις – έλα να κάνουμε παιδιά». Έχει επηρεαστεί και ο βαθμός δυσκολίας του χωρισμού.
 
Διαδικτυακός χωρισμός
 

«Ο κόσμος νιώθει μεγαλύτερη υποχρέωση και πίεση, από φίλους και οικογένεια, να μείνει με τον σύντροφό του όταν έχει χρησιμοποιήσει κοινές φωτογραφίες και έχει αλλάξει την προσωπική του κατάσταση», λέει η Κέλμερ. «Έτσι δημιουργείται η τάση να αντιμετωπίζονται αυτά ως λανθασμένη επιλογή».
 
«Η ιδέα ότι η ραγισμένη κόκκινή καρδιά εμφανίζεται σε εκατοντάδες ενημερώσεις φίλων και γνωστών, με τον συνεπαγόμενο σχολιασμό «Θεέ μου, τι συνέβη;» μπορεί κάποιες φορές να αναβάλει το αναπόφευκτο», δηλώνει η ίδια θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε έναν ανασταλτικό παράγοντα σε κάποιον που θέλει να χωρίσει.
 
Οι πρώην σε ακολουθούν παντού
 

«Το Facebook σου δίνει ένα ανοιχτό παράθυρο στην ζωή του πρώην σου», δηλώνει η Ροντς. «Κάποιες φορές αυτή η συνεχής επαφή μπορεί να αποβεί επιβλαβής δεδομένου ότι ξέρεις πως λειτουργεί ο άλλος», συμπληρώνει.
 
Σε μια πρόσφατη έρευνα, η κοινωνική ψυχολόγος Τάρα Μάρσαλ, του Πανεπιστημίου Μπρουνελ, αποδείχθηκε ότι το να παραμείνει κανείς φίλος με τον πρώην σύντροφό του στο Facebook, μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικά αισθήματα από τον χωρισμό, συναισθηματική φόρτιση, και σεξουαλική επιθυμία για τον πρώην σε σημείο προσμονής της. Έτσι το να χωρίσει κανείς στην πραγματική ζωή δεν είναι πια αρκετό. Θα πρέπει να τελειώσει την σχέση και στο Facebook.
 
«Έχουν γίνει πολλές έρευνες που έδειξαν ότι το να κρατάς κρυφή επαφή με τον πρώην σύντροφο μέσω του Facebook, έχει αρνητικές συνέπειες. Κάποιοι θεωρούν ότι μπορεί να παραμείνουν έτσι μαζί με τον σύντροφό τους. Αλλά η παρακολούθηση του προφίλ του πρώην τους κρατά συνδεδεμένους με εκείνον και με μια σχέση του παρελθόντος», δηλώνει η Μάρσαλ.

 

δημοσιεύτηκε στο TVXS: tvxs.gr/node/109176 

Επαγγελματικοί Κατάλογοι: Εργαλείο ή κούραση;

Η συμμετοχή σε επαγγελματικούς καταλόγους παρουσίασης και διαφήμισης (Πχ Χρυσός Οδηγός, κλπ) παρουσιάζεται ως αναγκαία για τους επαγγελματίες που επιθυμούν να φαίνεται η δραστηριότητά του. Είναι όμως έτσι; Και είναι ωφέλιμο τελικά; 

Στα 3 χρόνια που λειτουργεί το γραφείο, με έχουν προσεγγίσει (συνήθως επιθετικά, κάνοντας στοχευμένο marketing) πολλοί πωλητές τέτοιων υπηρεσιών για να διαφημίσουν το προϊόν τους, δηλαδή την καταχώρηση σε έναν επαγγελματικό κατάλογο. Μια περίδο ιδίως, λάμβανα ένα τέτοιο τηλέφωνο τη μέρα. Έκαναν προώθηση υπηρεσιών, ζητούσαν επαγγελματική συνάντηση για να μιλήσουμε για τις υπηρεσίες τους και τα οφέλη για μένα, ακόμη και έκαναν κάποια κόλπα για να με χρεώσουν. Αυτή είναι η “επιστήμη του marketing” και δυστυχώς παίρνει ευρήματα και ιδέες και από τη ψυχολογία

Υποψιάζομαι βέβαια, ότι είχε δοθεί τότε μια επιχορήγηση για την ηλεκτρονική επιχειρηματικότητα και όλοι οι κομπιουτεράδες βαυκαλίζοντας ότι θα φτιάξουν τον μεγαλύτερο επαγγελματικό κατάλογο. Οι χρεώσεις για την καταχώρηση δε, ήταν τελείως αυθαίρετες, με ποικίλα πακέτα ανάλογα με την εταιρεία. Μια υπηρεσία μάλιστα, χρέωνε 20 ευρώ για τον κούριερ που θα σου έφερνε ένα χαρτί με τους κωδικούς ώστε να φτιάξεις μόνος σου το λογαριασμό σου. 

Κανένας πελάτης αυτά τα 3 χρόνια δεν απευθύνθηκε σε μένα βρίσκοντας τα στοιχεία μου από τους επαγγελματικούς καταλόγους – περισσότερο από το website με έβρισκαν. Ελάχιστα λινκς επίσης ήρθαν στην ιστοσελίδα μου από κάποιον επαγγελματικό κατάλογο. Κανένα δεν υλοποιήθηκε σε συνεργασία.  

Η καταχώρηση σε έναν επαγγελματικό κατάλογο πιστεύω ότι είναι κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, πριν από το world wide web. Τότε που η αγορά υπηρεσιών και προϊόντων ήταν αχανής (ιδίως στην Αθήνα) και χρειαζόσουν κάποιον “οδηγό” για να σου δείξει το δρόμο σε ένα κατάστημα, ή κάποιο έμπιστο άτομο να σου συστήσει έναν επαγγελματία που εμπιστευόταν.

Πλέον, με την αύξηση χρήσης του internet, πρέπει να αναπτυχθούν και συστήματα εμπιστοσύνης & φήμης, για να μπορεί να υπάρχει αναφορά, επιλογή και εμπιστοσύνη σε έναν αχανή όγκο δεδομένων, υπηρεσιών και προϊόντων. Αν και μάλλον, η offline εμπιστοσύνη και οι στόμα-με-στόμα συστάσεις δεν θα σταματήσουν να καθορίζουν τις επιλογές μας.

Ως εκ τούτου, αποφάσισα να σταματήσω τελείως να ασχολούμαι με επαγγελματικούς οδηγούς και καταλόγους. Αν και υποψιάζομαι, βάσει του σταματήματος των προωθητικών τηλεφωνημάτων που παίρνω, ότι αυτή η αγορά πέθανε. Για εκείνους που αποδέχονται ότι υπάρχει ένα “αόρατο χέρι” που ρυθμίζει την αγορά, τις τιμές κλπ, η αγορά υπηρεσιών & η κρίση ξέβρασε, ή κατέστησε παρωχημένους, τους καταλόγους επαγγελματιών.

Αν είσαι πωλητής/πωλήτρια τέτοιων υπηρεσιών και διαβάζεις αυτό το άρθρο, παρακαλώ πολύ να μην με ξαναενοχλήσεις με την προώθηση του προϊόντος σου.  

Για τις υπηρεσίες μου, θεωρώ σημαντικότατη τη συμπερίληψη σε ομο-επαγγελματικούς καταλόγους, όπως το e-psychology.gr, psychologein.sciblogs.com, και στον κατάλογο των ελευθέρων επαγγελματιών του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων, που είναι ο επιστημονικός σύλλογος που είμαι γραμμένος.

Προφανώς, η ιστοσελίδα μου επιτρέπει την άμεση παρουσίαση των υπηρεσιών που προσφέρω. Η σχετική σελίδα στο facebook παρουσιάζει όχι μόνο τις πληροφορίες, αλλά επιτρέπει και την άμεση αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους.  

Επίσης, με την έναρξη της συνεργασίας μου με το ΕΤΑΑ, είμαι και στον χάρτη και στον κατάλογο συμβεβλημένων ψυχολόγων Αττικής. 

Πιστεύω δε, ότι οι οικογένειες που αναζητούν ψυχολογική & επαγγελματική βοήθεια, εκεί πρέπει να στρέφονται πρώτα, στους συμβεβλημένους επαγγελματίες – αν υπάρχουν – στα ασφαλιστικά τους ταμεία, και μετά στους Επιστημονικούς Συλλόγους Επαγγελματιών (όπως ο ΣΕΨ ή ο Πανελλήνιος Ψυχολογικός Σύλλογος). 

Επίσης, επειδή είναι μια νέα & σύγχρονη υπηρεσία, αποφάσισα να δοκιμάσω στο δωρεάν διάστημα δοκιμής και το doctoranytime.gr, αλλά αν δω ότι δεν είχα καμία παραπομπή ή συνεδρία από αυτό, θα αποχωρήσω.

Γιατί ένα εργαλείο ούτε πρέπει να μας κουράζει ή να μας αποσπά από τη δουλειά που το θέλουμε να κάνει, ούτε να μας στοιχίζει ο κούκος αηδόνι χωρίς ανταπόδωση.