Monthly Archives: February 2012

Από τις οικογενειακές και σχολικές Συγκρούσεις στη Συνεργασία: Εργαστήριο

τι κάνουμε με τα βίαια και επιθετικά παιδιά

Εργαστήριο Συστημικής  Θεραπείας: 31 Μαρτίου και 01 Απριλίου 2012

Στο εργαστήριο αυτό θα έρθουμε σε επαφή με τη μέθοδο της  Μη Βίαιης Αντίστασης. Θα γνωρίσουμε πολύ συγκεκριμένες πρακτικές που στόχο έχουν να επαναφέρουν το κύρος των γονιών και των δασκάλων όταν αυτό έχει χαθεί :  σε καταστάσεις όπου ο φαύλος κύκλος από τη μειούμενη «γονική» παρουσία και την παιδική κυριαρχία έχει κλιμακωθεί σε βίαιες πράξεις.
Το σημαντικό που χάνεται στις σχέσεις αυτές δεν είναι η εξουσία, αλλά η ενήλικη παρουσία, η συνείδηση ότι κάποιος ως μητέρα, ως πατέρας, ως δάσκαλος, βρίσκεται στο κέντρο και δρα έτσι που να μεταδίδει τα μηνύματα :

  • Είμαι εδώ!
  • Είμαι και θα παραμείνω ο πατέρας σου, η μητέρα σου, o δάσκαλός σου!
  • Δεν θα υποχωρήσω σε σένα αλλά και δε θα σε εγκαταλείψω!
  • Αγωνίζομαι για σένα και για τη σχέση μου μαζί σου, όχι εναντίον σου!

Οι πρακτικές της Μη Βίαιης Αντίστασης δεν είναι τεχνικές. Θα προσδιορίσουμε στάσεις και όχι δράσεις. Θα δώσουμε έμφαση στο πνεύμα που διέπει τα παιδαγωγικά μέτρα κι όχι στα μέτρα αυτά καθ’ αυτά.

Πλαίσιό μας οι αρχές της ισοτιμίας, της μη νίκης / ήττας, του σεβασμού, της ίσης αξίας, της συνεργασίας, σε μια συντροφική  win/win στάση, έναν αγώνα δηλαδή για το παιδί κι όχι ενάντιά του.
Είναι το απόσταγμα της συστημικής σκέψης για τις ανθρώπινες σχέσεις και συγκεκριμένα για τις διαδικασίες κλιμάκωσης των αντιπαραθέσεων  και τους τρόπους αποφυγής τους.

Απευθύνεται σε :επαγγελματίες ψυχικής υγείας, εκπαιδευτικούς και γονείς
Οργάνωση/επικοινωνία, δηλώσεις συμμετοχής : Παπαμιχαήλ Παναγιώτα, ψυχολόγος, συστημική θεραπεύτρια  6973680066
210 4513559
Συντονισμός : Νινέτα Γώδη, συνταξιούχος εκπαιδευτικός / παιδαγωγός, συστημική οικογενειακή σύμβουλος
Ώρες  : 10.οο-16.οο, Σάββατο και Κυριακή
Κόστος : 100 ΕΥΡΩ
Τόπος : Έλλης 22, Καλαμάκι

Ron Coleman: Η ψυχική ανάρρωση δεν είναι μύθος

Το Καλειδοσκόπιο, μετάφρασε και επιμελήθηκε την διάλεξη του Ron Coleman «Recovery Works» στο συνέδριο “An Hour of Power”, που πραγματοποιήθηκε από το «Richmond Fellowship Western Australia» στο Perth της Αυστραλίας τον Μάρτιο του 2007.  Ένα ενδεικτικό απόσπασμα:

Ποια είναι η κύρια δουλειά μας λοιπόν, ως συγγενείς και ειδικοί, όταν αντιμετωπίζουμε αυτούς τους ανθρώπους;

Κύρια δουλειά μας είναι να κρατάμε την ελπίδα. Να κρατάμε την ελπίδα εκ μέρους του ασθενή μέχρι να είναι έτοιμος να την κρατήσει ο ίδιος.

Και δεν κρατάμε την ελπίδα, όταν τους λέμε: “Καλύτερα να μην το κάνεις αυτό, δεν είναι καλό για σένα”. Κρατάμε την ελπίδα, όταν τους λέμε: “Πήγαινε, δοκίμασε πράγματα. Κι εγώ θα είμαι πάντα στο πλευρό σου. Θα είμαι εδώ και θα σε στηρίζω. Θα είμαι συνοδοιπόρος στο ταξίδι σου. Δεν μπορώ να κάνω εγώ τη δική σου δουλειά… αλλά θα είμαι μαζί σου σ’ αυτό το ταξίδι. Θα είμαι πλοηγός και σύντροφος σ’ αυτό το ταξίδι, αλλά δεν μπορώ να το κάνω εγώ για σένα”.

μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε ελεύθερα τη πολύ ενδιαφέρουσα αυτή διάλεξη εδώ:  ron-coleman-1