Monthly Archives: July 2010

UBUNTU 10.04: μια διανομή Linux για κάθε επίπεδο χρηστών έχει πλέον και δωρεάν εγχειρίδιο χρήσης στα ελληνικά!

Μετά από πολύμηνη προσπάθεια των μεταφραστών της Ελληνικής κοινότητας του Ubuntu είναι πλέον διαθέσιμο το Ubuntu Manual και στα Ελληνικά.

Καλώς ήρθατε στο Ξεκινώντας με το Ubuntu, έναν εισαγωγικό οδηγό γραμμένο για να βοηθήσει τους νέους χρήστες να ξεκινήσουν με το Ubuntu. Ο στόχος μας είναι να καλύψουμε τα βασικά θέματα του Ubuntu (όπως η εγκατάσταση και η εργασία στην επιφάνεια εργασίας) καθώς και να σας ξεναγήσουμε στις πιο δημοφιλείς εφαρμογές. Σχεδιάσαμε αυτόν τον οδηγό ώστε να είναι εύκολος στην παρακολούθηση, προσφέροντας οδηγίες βήμα προς βήμα και πολλά στιγμιότυπα οθόνης, που θα σας επιτρέψουν να ανακαλύψετε το νέο σας σύστημα με Ubuntu ακόμη καιαν είστε αρχάριος στη χρήση υπολογιστών ή αν μεταβαίνετε για πρώτη φορά, από άλλο λειτουργικού σύστημα στο Ubuntu.

Το Ubuntu Manual είναι διαθέσιμο σε .pdf μορφή από εδώ
Ενώ είναι διαθέσιμη και η έντυπη του έκδοση από εδώ

Η ιστοσελίδα της ελληνικής κοινότητας της δημοφιλούς διανομής: http://www.ubuntu-gr.org/

και η επίσημη ιστοσελίδα όπου μπορείτε να κατεβάσετε και να μάθετε περισσότερα για το UBUNTU 10.04: http://www.ubuntu-gr.org/getubuntu/download

2 σημειώσεις: 

α. εγώ χρησιμοποιώ εδώ και 4 πλέον χρόνια τις διάφορες διανομές Ubuntu και με έχουν σώσει οικονομικά, αφού δεν χρειάζονται αναβαθμίσεις hardware και λογισμικού, όπως τα windows. Μπορείς να χρησιμοποιείς μια χαρά και παλιότερα μηχανήματα, αφού έχουν λιγότερες απαιτήσεις λόγω αρχιτεκτονικής και προγραμματισμού. 

β. η λειτουργία των κοινοτήτων στο ελεύθερο λογισμικό – ως προς την υποστήριξη στην πρόσβαση στη γνώση και την αλληλοβοήθεια – θα έπρεπε να είναι παράδειγμα, αν όχι για ολόκληρη την κοινωνία, τουλάχιστον για εμάς που ασχολούμαστε με τις διάφορες μορφές ψυχολογίας/ψυχοθεραπείας και ψυχοκοινωνικής παρέμβασης, ειδικά με μειονεκτούσες ομάδες. 

Ο Λόγος (discourse)

Γλώσσα, Λόγος και Κοινωνικός Κονστρουξιονισμός

όσα ακολουθούν είναι μέρος της διδακτορικής μου διατριβής. Σίγουρα δεν είναι μια ολοκληρωμένη παρουσίαση της θεωρίας του λόγου στην ψυχολογία

Η οπτική του κοινωνικού κονστρουξιονισμού παίρνει θέση στο ερώτημα αν τα κοινωνικά φαινόμενα μπορούν και πρέπει να θεωρούνται αντικειμενικές οντότητες που έχουν μια πραγματικότητα εκτός των κοινωνικών δραστών, των ανθρώπων δηλαδή, ή αν μπορούν και πρέπει να θεωρούνται κοινωνικές κατασκευές που χτίζονται από τις αντιλήψεις και τις δράσεις των κοινωνικών δραστών. Ο κονστρουξιονισμός βεβαιώνει ότι τα κοινωνικά φαινόμενα και τα νοήματά τους κατορθώνονται από τους κοινωνικούς δράστες κατά την διάδρασή τους (Bryman, 2004), βρίσκονται συνεχώς σε ένα καθεστώς αναθεώρησης μέσα στην κοινωνική διάδραση με την χρήση της ανθρώπινης γλώσσας.

Ο λόγος (discourse) λοιπόν αποτελεί τον πιο βασικό και σταθερό τύπο διάδρασης ανάμεσα στους ανθρώπους και μέσα από αυτόν πραγματώνεται το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων δραστηριοτήτων (Potter & Wetherell, 1987), «κάθε μορφή ομιλούμενης αλληλεπίδρασης τυπικής και άτυπης καθώς και τα γραπτά κείμενα όλων των τύπων» (Potter & Wetherell, 1987). Χρησιμοποιούμε αυτό τον ορισμό του λόγου στην αρχή, με λειτουργικό τρόπο. Η λειτουργία του λόγου (discourse) – η πρακτική του λόγου – είναι, για την οντολογία του κοινωνικού κονστρουξιονισμού, μια κοινωνική πρακτική που δίνει σχήμα στον κοινωνικό κόσμο (Jørgensen & Phillips, 2002). Μια κοινωνικά κατασκευασμένη πραγματικότητα θεωρείται ως μια συνεχής, δυναμική διαδικασία που (ανα)παράγεται από ανθρώπους που δρουν επί τη βάσει των ερμηνειών τους και της γνώσης τους γι’ αυτήν. “Η γλώσσα δεν είναι ένα διαφανές μέσο για την εκφορά της σκέψης, αλλά στην πραγματικότητα κατασκευάζει τον κόσμο και τον εαυτό κατά την πορεία της χρήσης της” (Wetherell & Maybin, 1996: 220). Οπότε “ένας λόγος αναφέρεται σε ένα σύνολο νοημάτων, μεταφορών, αναπαραστάσεων, εικόνων, ιστοριών, δηλώσεων, κ.ο.κ., που με κάποιο τρόπο παράγουν μαζί μια συγκεκριμένη εκδοχή των γεγονότων” (Burr, 1992: 48). Αυτό σημαίνει ότι για κάθε γεγονός, αντικείμενο, άνθρωπο, υπάρχει μια ποικιλία διαφόρων λόγων, που ο κάθε ένας τους έχει και ένα διαφορετικό τρόπο να το αναπαραστήσει στον κόσμο (ο.π.). Αλλά, όπως γράφει ο Fairclough (1992: 66) η ρηματική (discursive) συγκρότηση της κοινωνίας δεν προέρχεται από την ελεύθερη κυκλοφορία ιδεών στα κεφάλια των ανθρώπων αλλά από μια κοινωνική πρακτική που είναι βαθιά ριζωμένη στις πραγματικές, υλικές κοινωνικές δομές και είναι προσανατολισμένη προς αυτές. Πως όμως αυτή η κοινωνική πρακτική γίνεται η επιλογή των λέξεων που θα χρησιμοποιήσουμε για να αλληλεπιδράσουμε μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα;

Σε αυτό το σημείο επιλέγουμε να ανατρέξουμε στη μεταμαρξιστική θεωρία των Laclau & Mouffe (1985), η οποία αντλεί από τη μεταδομιστική γλωσσολογία. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας τους είναι ότι το νόημα των κοινωνικών φαινομένων δεν μπορεί ποτέ να παγιωθεί οριστικά, να “κλείσει” οπότε και αυτά δεν είναι ποτέ τελειωμένα, ολοκληρωμένα ή απόλυτα. Οι λόγοι, οι δομές του νοήματος καθορίζονται και αμφισβητούνται μέσα από συμβάσεις, διαπραγματεύσεις και συγκρούσεις σε συγκεκριμένα κοινωνικά περιβάλλοντα. Το γεγονός αυτό ανοίγει το δρόμο για διαρκείς κοινωνικούς αγώνες γύρω από τη διαμόρφωση της κοινωνίας και της ταυτότητας (Jørgensen & Phillips, 2009). Η κοινωνική διαδικασία του καθορισμού των σημασιών και της δημιουργίας νοήματος είναι ενδεχομενική: είναι δυνατή, αλλά όχι αναγκαία. Οπότε, για τους Laclau & Mouffe (1985, όπως αναφέρεται στο Jørgensen & Phillips, 2009: 59) ως λόγος νοείται κάθε καθορισμός/καθήλωση του νοήματος σε ένα ιδιαίτερο πεδίο: μια δομημένη ολότητα που προκύπτει από τη συνάρθρωση (articulation) των στιγμών (moments), δηλαδή των σημαινόντων η σημασία των οποίων καθορίζεται από τις μεταξύ τους διαφορές (“διαφορικές θέσεις”). Η συνάρθρωση ορίζεται ως “κάθε πρακτική που καθιερώνει μια τέτοια σχέση ανάμεσα σε ορισμένα στοιχεία – τις στιγμές – ώστε να μεταβάλλεται η ταυτότητά τους ως αποτέλεσμα της συναρθρωτικής πρακτικής” (Laclau & Mouffe, 1985: 105). Ως στοιχεία (elements) ορίζονται οι διαφορές που δεν συναρθρώνονται στον λόγο. Η διαμόρφωση κάθε λόγου λοιπόν γίνεται με τη μερική καθήλωση του νοήματος γύρω από ορισμένα κομβικά σημεία (nodal points). Αυτά είναι προνομιακά σημαίνοντα, με επίκεντρο τα οποία διαρθρώνονται τα υπόλοιπα σημαίνοντα του λόγου· τα άλλα σημαίνοντα δηλαδή σημασιοδοτούνται μέσα από τη σχέση τους με το κομβικό σημείο (Jørgensen & Phillips, 2009: 60). Η καθήλωση του νοήματος γίνεται με τον αποκλεισμό όλων των άλλων σημασιών που θα μπορούσαν να προσλάβουν τα σημαίνοντα· με τον αποκλεισμό όλων των δυνατών τρόπων με τους οποίους θα μπορούσαν να είχαν συνδεθεί μεταξύ τους. Έτσι ο λόγος συγκροτείται ως ολότητα με την περιστολή του πεδίου των δυνατοτήτων συνάρθρωσης. Αποτελεί μια προσπάθεια ανάσχεσης του γλιστρίματος των σημαινόντων και των σημείων στις μεταξύ τους σχέσεις, με σκοπό την δημιουργία ενός ενοποιημένου συστήματος νοήματος (Jørgensen & Phillips, 2009: 60-61).

Ένας λόγος διαμορφώνεται πάντα σε σχέση με αυτό που αποκλείει, με αυτό που ονομάζεται πεδίο της ρηματικότητας (field of discursivity). Το πεδίο αυτό είναι μια “δεξαμενή”, όπου εναποτίθεται το πλεόνασμα νοήματος, που παράγεται από τη συναρθρωτική πρακτική – δηλαδή η “δεξαμενή” περιέχει οτιδήποτε αποκλείει ο συγκεκριμένος λόγος, ό,τι κείται εκτός (Jørgensen & Phillips, 2009: 62). Σε αυτό το πεδίο της ρηματικότητας έγκειται η δυνατότητα υπονόμευσης του μερικώς καθηλωμένου νοήματος, της ολοκλήρωσης του λόγου: η νοηματική ενότητα κινδυνεύει να διασαλευθεί από άλλους τρόπους καθορισμού της σημασίας (Jørgensen & Phillips, 2009: 62), λόγω της πολυσημίας των στοιχείων ως σημαίνοντα με ακαθόριστη ακόμα σημασία, με πολλές δυνατές σημασίες. “Ο λόγος δεν μπορεί ποτέ να σταθεροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι πλέον αδύνατο να υπονομευτεί και να αλλοιωθεί από την πολλαπλότητα των σημασιών που διακινούνται στο πεδίο της ρηματικότητας” (Jørgensen & Phillips, 2009: 62). Το κλείσιμο των διακυμάνσεων του νοήματος των σημαινόντων είναι πάντα προσωρινό: “η μετάβαση από τα στοιχεία στις στιγμές δεν ολοκληρώνεται ποτέ” (Laclau & Mouffe, 1985: 110).

Τα κομβικά σημεία είναι όπως είπαμε προνομιακά σημεία, με άξονα τα οποία τα στοιχεία γίνονται στιγμές προσωρινά, επειδή τα ίδια είναι μετέωρα σημαίνοντα (floating signifiers), δηλαδή είναι στοιχεία κενά, που επιδέχονται διαφορετικές σημασιοδοτήσεις, καθώς διαφορετικοί λόγοι αγωνίζονται να τα επενδύσουν με διαφορετικά νοήματα. Η ιδέα αυτή, ότι το νόημα δεν μπορεί ποτέ να παγιωθεί απόλυτα, λόγω της θεμελιώδους αμφισημίας της γλώσσας, βασίζεται στην ιδέα της πάλης, της σύγκρουσης μεταξύ διαφορετικών λόγων – κατανοήσεων του κόσμου – για να επιβάλουν την ηγεμονία τους, το (μερικό και ενδεχομενικό) κλείσιμο του νοήματος της γλώσσας με τον δικό τους τρόπο. Μέσα στην πάλη αυτή βέβαια και οι λόγοι, επειδή δεν μπορούν ποτέ να παγιωθούν ποτέ, αλλάζουν από την επαφή τους με τους άλλους λόγους. Ο λόγος συνεπάγεται πάντοτε ένα προσωρινό κλείσιμο: μια πλευρά υπερισχύει της άλλης και κατορθώνει να επιβάλει το προσωρινό κλείσιμο της σημασίας, στο “αγώνα για το σημείο”, που γράφει και ο Bakhtin.

Τα καλύτερα επιχειρήματα για το ποδήλατο

ή, “Γιατί το ποδήλατο είναι ο μόνος τρόπος να γίνουμε μια καλύτερη χώρα”

αναδημοσίευση από το blog  “In DIgital” – συγγραφέας Chris Pantazis:

Τους τελευταίους μήνες παρατηρώ όλο και περισσότερο κόσμο να κυκλοφορεί με το ποδήλατο στους δρόμους της Αθήνας. Φαίνεται πως σιγά σιγά διαπιστώνουμε πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι μετακίνησης εκτός από το αυτοκίνητο. Στην τελευταία βόλτα που έκανα άρχισα να καταγράφω μέσα μου γιατί το ποδήλατο είναι ίσως ο πιο γρήγορος και ανώδυνος τρόπος να γίνουμε μια καλύτερη χώρα. Και όταν λέω καλύτερη χώρα εννοώ και σε κοινωνικό άλλα και σε οικονομικό επίπεδο.

  • Το ποδήλατο είναι φθηνότερο από ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι. Με 200-300€ μπορείς να αγοράσεις ένα καλό ποδήλατο για τις ανάγκες της πόλης. Όχι mountain άλλα City ή Trekking. Με μεγάλους τροχούς για να είναι ευκολότερη η οδήγηση. Το ποδήλατο πρέπει να είναι ελαφρύ και με καλό σκελετό. Τα ideal (ελληνική εταιρεία) συνήθως προσφέρουν έναν καλό δείκτη τιμής προς απόδοσης. Αποφεύγουμε όσο γίνεται την αγορά ποδηλάτου από το Super Market.

  • Το ποδήλατο έχει φθηνότερο κόστος συντήρησης από ένα αυτοκίνητο ή είναι ένα μηχανάκι. Γιατί δε χρειάζεται βενζίνες ούτε ακριβά ανταλλακτικά. Ούτε απαιτεί service κάθε 10,000 χλμ.

  • Το ποδήλατο δεν απαιτεί τέλη κυκλοφορίας και ασφάλιση. Αυτό σημαίνει τουλάχιστον 500€ κέρδος από τέλη κυκλοφορίας και ασφάλιση.

  • Το ποδήλατο είναι ένα γρήγορο μέσο μετακίνησης. Στην αρχή οδηγείς αργά άλλα σιγά σιγά αφού παρατηρήσεις και σημειώσεις τα σημεία που χρειάζονται προσοχή τότε μπορείς να ανεβάσεις ταχύτητα. Προσωπικά κινούμαι με Μ.Ο. τα 20χλμ/ω. Όσο περίπου κινείται και το Τραμ. Είναι επίσης πιο γρήγορο από ένα αυτοκίνητο σε ώρες αιχμής. Σαφώς δεν είναι πιο γρήγορο από ένα μηχανάκι, άλλα σίγουρα είναι πιο γρήγορο από το να πηγαίνεις με τα πόδια.

  • Το ποδήλατο προσφέρει μόνιμη ευεξία και αισιοδοξία και μάλιστα δωρεάν. Είναι αλήθεια και δε χρειάζεται να παραθέσω καμία επιστημονική δημοσίευση. Άμεσα αποτελέσματα που διαρκούν. Μια γερή βόλτα στην αρχή της βδομάδας σου δίνουν θετική ενέργεια για τις υπόλοιπες μέρες. Πόσο μάλλον όταν κάνεις ποδήλατο κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα.

  • Το ποδήλατο έχει πλάκα. Γιατί σου βγάζει μια παιδικότητα. Σου θυμίζει τις μέρες που ήσουν παιδί και τα προβλήματα ήταν μακριά. Το ποδήλατο πραγματικά είναι από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου.

  • Το ποδήλατο είναι ασφαλές. Όσοι λένε ότι φοβούνται στην Αθήνα να οδηγήσουν ποδήλατο, απλά ψάχνουν δικαιολογίες για να μην το κάνουν. Το ποδήλατο δεν είναι λιγότερο ασφαλές από ένα μηχανάκι ούτε λιγότερο ασφαλές από το να κυκλοφορείς πεζός. Φέρτε μου έρευνες που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Στην Αθήνα ο βλαμμένος κάγκουρας οδηγός θα σε πετύχει είτε είσαι σε ποδήλατο είτε σε μηχανάκι είτε σε ελικόπτερο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση βοηθάει πολύ (πολύ όμως λέμε) ένα κράνος με έντονο χρωματισμό και “φανταχτερά” ρούχα για μετά το απόγευμα καθώς και τα σχετικά φώτα και ανακλαστήρες. Έχω παρατηρήσει ότι όταν φέρω τον απαιτούμενο εξοπλισμό οι οδηγοί με σέβονται περισσότερο.

  • Το ποδήλατο μας κάνει πιο κοινωνικούς. Σίγουρα και στο αυτοκίνητο μπορείς να κάνεις ένα σορό γνωριμίες επί της Κηφισίας περιμένοντας στην κίνηση άλλα με το ποδήλατο βλέπεις αλλιώς τον κόσμο. Παρατηρείς το περιβάλλον, μυρίζεις τα φαγητά που φτιάχνουν οι μανάδες στις γειτονιές, ανταλλάσσεις χαιρετισμούς με άλλους ποδηλάτες. Κατεβαίνεις σε ποδηλατοπορίες. Η ζωή είναι αλλιώς και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να το καταλάβεις.

  • Το ποδήλατο είναι φιλικό προς το περιβάλλον, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.

  • Το ποδήλατο κάνει καλό στην υγείαΟι καρδιαγγειακές παθήσεις είναι η κυριότερη αιτία θανάτου στο δυτικό κόσμο. Και ποια είναι η λύση; Υγιεινή διατροφή και άθληση. Ακόμα και αν δεν κάνεις υγιεινή διατροφή, αν αποφασίσεις να ασχοληθείς με το ποδήλατο σιγά σιγά θα το κάνεις. Το ένα θα φέρει το άλλο και σε λίγους μήνες θα είσαι υγιέστερος.

Συνεπώς το ποδήλατο είναι:

  1. Οικονομικό

  2. Ασφαλές

  3. Γρήγορο

  4. Πράσινο

  5. Ψυχοθεραπευτικό

  6. Υγιεινό

(Α) Οικονομικό

Έχοντας ήδη γλιτώσει 200-300€ μηνιαίως από τις βενζίνες και άλλα τόσα από τα ασφάλιστρα και τα τέλη κυκλοφορίας μας βοηθάει να σκεφτόμαστε λιγότερο τα οικονομικά μας προβλήματα. Έτσι αντί να σπαταλάμε χρόνο για να σκεφτόμαστε για το πως θα εξοικονομήσουμε 50€ για τη μπάρμπι-λαμπάδα της βαφτιστήρας μας θα αφιερώνουμε το χρόνο μας να κάνουμε θετικές και δημιουργικές σκέψεις. Οι δημιουργικές σκέψεις είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(Β) Ασφαλές

Περισσότερα ποδήλατα στους δρόμους σημαίνει λιγότερα αυτοκίνητα. Λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει λιγότερα ατυχήματα. Λιγότερα ατυχήματα σημαίνει λιγότερα λεφτά για το κράτος σε νοσοκομειακή περίθαλψη. Λιγότερα λεφτά για το κράτος σε Νοσοκομειακή περίθαλψη σημαίνει περισσότερη οικονομία. Η οικονομία είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Λιγότερες ώρες στο νοσοκομείο σημαίνει επίσης περισσότερος χρόνος για δουλειά και συνδυάζοντας με το (Α) σημαίνει περισσότερος χρόνος για δημιουργική εργασία. Δημιουργική εργασία είναι κάτι που λείπει επίσης από αυτήν τη χώρα.

Λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους σημαίνει λιγότερα ατυχήματα. Λιγότερα ατυχήματα σημαίνει χαμηλότερα ασφάλιστρα. Έτσι βοηθάει ακόμα και αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν ποδήλατο άλλα μπορούν να οδηγούν αυτοκίνητο (π.χ. ΑΜΕΑ)  να κάνουν αποταμίευση. Η αποταμίευση είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(Γ) Γρήγορο

Περισσότερα ποδήλατα στους δρόμους σημαίνει λιγότερη κίνηση. Λιγότερη κίνηση σημαίνει ταχύτερες συναλλαγές μεταξύ των ανθρώπων άλλα και των εταιρειών μεταξύ τους. Ταχύτερες συναλλαγές σημαίνει ταχύτερη διεκπεραίωση των έργων. Η ταχύτερη διεκπεραίωση των έργων είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Λιγότερη κίνηση σημαίνει επίσης ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα πράγματα μέσα στην ημέρα. Έτσι δε χρειάζεται να παίρνουμε μια μέρα άδεια από τη δουλειά για να πάμε στο ΙΚΑ και μετά στην Εφορία. Έτσι θα είμαστε πιο παραγωγικοί. Οι παραγωγικότητα είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(Δ) Πράσινο

Περισσότερα ποδήλατα σημαίνει λιγότερα αυτοκίνητα. Λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει καθαρότερη ατμόσφαιρα. Η καθαρή ατμόσφαιρα είναι κάτι που λείπει από τις μεγαλουπόλεις αυτής της χώρας.

Λιγότερα αυτοκίνητα σημαίνει λιγότεροι χώροι στάθμευσης. Λιγότεροι χώροι στάθμευσης σημαίνει ότι υπάρχει περισσότερος χώρος για πράσινο και χώρους αναψυχής. Περισσότερο πράσινο και χώροι αναψυχής είναι κάτι που λείπει από τις μεγαλουπόλεις αυτής της χώρας.

(Ε) Ψυχοθεραπευτικό

Δεν χρειάζεται επιστημονική έρευνα για να αποδείξει το αυτονόητο. Κάνοντας ποδήλατο σε περιοδική βάση εφοδιάζουμε τον εαυτό μας με μπόλικη θετική ενέργεια. Έτσι έχουμε λιγότερα νεύρα και περισσότερη αισιοδοξία. Λιγότερα νεύρα και περισσότερη αισιοδοξία είναι κάτι που λείπει από τους κατοίκους αυτής της χώρας.

Το γεγονός ότι ο μόνος λόγος να ανοίξουμε το παράθυρο του αυτοκινήτου είναι για να βρίσουμε ή να μουντζώσουμε, δείχνει ότι αυτή η χώρα χρειάζεται μια γερή δόση Ντοπαμίνης. Είμαστε θερμόαιμος λαός, το γεγονός ότι προτιμούμε τον καθιστικό τρόπο ζωής επιβαρύνει την υγεία μας. Βιολογικά και ψυχικά. Ζούμε σε γρήγορους και ανταγωνιστικούς ρυθμούς και αυτό αυξάνει το στρες. Το ποδήλατο είναι το εύκολο και φθηνό γιατρικό. Αντί να δίνουμε λεφτά σε ψυχολόγους μπορούμε ναπάρουμε την οικογένεια μας και να πάμε ένα σαββατοκύριακο διακοπές και να περάσουμε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μας. Το να περνάμε περισσότερο χρόνο με την οικογένειά μας είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Ακόμα καλύτερα μπορούμε να μαζέψουμε λεφτά και να πάμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Πηγαίνοντας στο εξωτερικό μπορούμε να δούμε γιατί εκεί περνάν καλύτερα. Βλέποντας πως και γιατί περνάν καλύτερα οι ξένοι μπορούμε να υιοθετήσουμε κάποιες μικροσυμπεριφορές που θα μας κάνουν ακόμα καλύτερη χώρα. Για παράδειγμα να μην πετάμε τα σκουπίδια όπου βρούμε και να διατηρούμε την πόλη μας καθαρή. Οι καθαρές πόλεις είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

(ΣΤ) Υγιεινό

Η άθληση είναι ο σίγουρος τρόπος για να ζήσεις πολύ και καλά. Προσοχή! δεν το εξασφαλίζει, αλλά αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες. Σαφώς και θα πεθάνουμε όλοι μια μέρα, όμως το θέμα είναι να πεθάνουμε με το κεφάλι ψηλά ταλαιπωρώντας τους γύρω μας όσο γίνεται λιγότερο. Ένα κράτος με λιγότερους αρρώστους μπορεί να κάνει οικονομία και να ξοδεύει λιγότερα για την υγεία (ειδικά αν καταφέρει να βάλει και τους περισσότερους διευθυντές των νοσοκομείων φυλακή θα ξοδεύει ακόμα λιγότερα) . Εφόσον θα κάνει οικονομία θα μπορεί να ξοδεύει περισσότερα (π.χ.) για την παιδεία. Μια καλύτερη παιδεία είναι κάτι που λείπει από αυτήν τη χώρα.

Εν κατακλείδι

Μπορώ να συνεχίσω για πάντα αυτή τη λίστα. Όμως το νόημα είναι εύκολα κατανοητό. Αν θέλουμε να αλλάξει αυτή η χώρα θα πρέπει πρωτίστως να αλλάξουν οι κάτοικοί της. Η αρχή θα γίνει όταν αποφασίσουν να σεβαστούν τους εαυτούς τους και τους γύρω τους. Μέσα σε όλα αυτά τα προβλήματα βλέπω μια ευκαιρία η χώρα μας να βγει κερδισμένη. Είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε τι κάναμε λάθος τόσα χρόνια και να το διορθώσουμε. Ας ξεκινήσουμε από τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Μια απόφαση είναι, δεν είναι τόσο δύσκολο, είμαι σίγουρος πως ο καθένας μας έχει καταφέρει να κερδίσει δυσκολότερες μάχες στη ζωή του.

Γιατί όπως έλεγε και ο Ιβάν Ίλιτς, “στο σοσιαλισμό πας μόνο με ποδήλατο”! 

Κοινωνικός Κονστρουξιονισμός: τι είναι

Σημ: Τα ακόλουθα είναι μέρος της διδακτορικής μου διατριβής. Σίγουρα δεν είναι μια ολοκληρωμένη εισαγωγή στον κοινωνικό κονστρουξιονισμό.

 

Η οντολογική οπτική του κοινωνικού κονστρουξιονισμού χρησιμοποιείται για να αναδειχθεί ο ρόλος της γλώσσας στην κατασκευή των κοινωνικών φαινομένων ως οντοτήτων της κοινωνικής πραγματικότητας και ως αντικειμένων επιστημονικής περιγραφής.

Η γλώσσα

Η γλώσσα – ο λόγος (discourse) και οι πρακτικές του (discursive practices) – είναι κοινωνικές πρακτικές, μια “μηχανή” που παράγει/συγκροτεί, τον κοινωνικό κόσμο, όπως μια μπετονιέρα παράγει τσιμέντο από άμμο, χαλίκι, κλπ και με το τσιμέντο κατασκευάζονται οικήματα και γέφυρες. Μιλάμε, συζητάμε, με τη γλώσσα μας επικοινωνούμε, δημιουργώντας αναπαραστάσεις της πραγματικότητας που δεν είναι ποτέ απλά αντανακλάσεις μιας προϋπάρχουσας πραγματικότητας, αλλά συμβάλουν στην κατασκευή της. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι αυτή δεν υπάρχει. Τα φυσικά αντικείμενα, οι καρέκλες, τα ποτάμια υπάρχουν, αλλά αποκτούν την αναπαράσταση, το νόημα που τους αποδίδουμε και με το οποίο τα καταλαβαίνουμε/αναγνωρίζουμε ως καρέκλες και ποτάμια, μέσα από τη συγκρότησή τους μέσα στην γλώσσα, στην ανθρώπινη ομιλία εντός ενός ορισμένου πολιτισμού. Ο Parker (1992) αναφέρει ότι αυτά τα αντικείμενα, ως φυσικά αντικείμενα, έχουν “οντολογική υπόσταση αντικειμένων” (ontological object status), ενώ ο Harré (1979) θεωρεί ότι ανήκουν στην “πρακτική σφαίρα”. Μέσα από τις αναπαραστάσεις μπορούμε να “εν-νοήσουμε” τη χρήση τους, τη λειτουργία τους, την ωφέλειά τους, εν ολίγοις το νόημά τους για εμάς, να τα “επι-κοινωνήσουμε” μέσα στον πολιτισμό και την συγκεκριμένη κοινωνία μας, ντύνοντάς τα με “επιστημολογική υπόσταση αντικειμένων” (Parker, 1992), μέσα στην “εκφραστική σφαίρα” (Harré, 1979). Η πρόσβασή μας στην πραγματικότητα υφίσταται πάντα μέσω της γλώσσας, ως κύριο επικοινωνιακό μέσο αλληλεπίδρασης με τους άλλους ανθρώπους της κοινωνίας που ζούμε (Jørgensen & Phillips, 2002).

Ο κοινωνικός κονστρουξιονισμός παίρνει λοιπόν ως αφετηρία τη συσχέτιση, τον συντονισμό των ανθρώπων μεταξύ τους μέσω της γλώσσας. Η ανθρώπινη, κοινωνική πραγματικότητα “κατασκευάζεται κοινωνικά” μέσω των διαδικασιών της ανθρώπινης επικοινωνίας μέσα σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο κάθε φορά (von Schlippe & Schweitzer, 2008). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τα αντικείμενα, έχοντας οντολογική υπόσταση, μπαίνουν στην “εκφραστική” σφαίρα της επικοινωνίας και αναπαρίστανται με τη γλώσσα, οπότε αποκτούν “επιστημολογική υπόσταση”, αλλά συγχρόνως τους αποδίδεται μια “ηθική/πολιτική υπόσταση” (Parker, 1992) μέσα σε μια κυρίαρχη κουλτούρα.

Βασικά χαρακτηριστικά

Η Burr (1995), περιγράφει τα βασικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού κονστρουξιονισμού, ξεκινώντας από την ανάγκη για μια κριτική προσέγγιση προς τη γνώση που θεωρείται δεδομένη. Οι γνώσεις που έχουμε για τον κόσμο δεν θα πρέπει να θεωρούνται αντικειμενικές αλήθειες, “φυσική πραγματικότητα”, αλλά προϊόντα της γλώσσας, των λέξεων και των κατηγοριών που χρησιμοποιούμε για να τον περιγράψουμε, μέσα στην κοινωνική αλληλεπίδραση.

Η θέση της κοινωνικής κατασκευής παίρνει υπόψιν την ιστορική και πολιτισμική συγκεκριμενικότητα για την συγκρότηση των πρακτικών του λόγου και των κατηγοριών που χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε και να περιγράψουμε τον κόσμο, που είναι: “προϊόντα ιστορικά καθορισμένων διαδράσεων μεταξύ των ανθρώπων” (Gergen, 1985: 267).

Άρα, οι τρόποι που καταλαβαίνουμε την πραγματικότητα είναι ενδεχομενικοί, με την έννοια ότι αφού προσδιορίζονται από την ιστορία και τον πολιτισμό που βρισκόμαστε, θα μπορούσαν να είναι διαφορετικοί, και βέβαια, μπορούν να αλλάξουν, όπως και κάνουν συνεχώς. Αυτή η θέση του κοινωνικού κονστρουξιονισμού είναι αντι-ουσιοκρατική: όταν λέμε ότι ο κόσμος κατασκευάζεται κοινωνικά και δια του λόγου (discursively) εννοούμε ότι δεν έχει προδιαγεγραμμένο χαρακτήρα ούτε ότι καθορίζεται από εξωτερικές συνθήκες και οι άνθρωποι δεν φέρουν ένα σύνολο καθορισμένων και αυθεντικών χαρακτηριστικών ή “ουσιών” (Jørgensen & Phillips, 2002). Αντιθέτως, ο κόσμος, οι άνθρωποι, και κυρίως πως τους καταλαβαίνουμε έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ανά ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς, (πρέπει να) θεωρούνται προϊόντα αυτών των πολιτισμών και ιστορικών περιόδων, και εξαρτώνται από τις συγκεκριμένες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που επικρατούν εκεί (Burr, 1995). Άρα οι συγκεκριμένες μορφές γνώσης για τον κόσμο μας δημιουργούνται μέσα από την κοινωνική αλληλεπίδραση, κατά την οποία κατασκευάζουμε κοινές αλήθειες και ανταγωνιζόμαστε, διαφωνώντας διαλογικά, για το τι είναι σωστό και τι λάθος.

Εδώ πέρα έρχεται η συμβολή της κριτικής ρεαλιστικής γνωσιολογικής προσέγγισης που θέτει ως αξίωμα ότι όλες οι γνώσεις και οι (επιστημονικές) δηλώσεις δεν έχουν την ίδια ηθική/πολιτική αξία ή “υπόσταση” κατά τον Parker (1992), και άρα κάποιες είναι προτιμότερες από άλλες. Η κοινωνική έρευνα που θέλει να διατείνεται ότι έρχεται από κριτική σκοπιά θα πρέπει να αποκαλύπτει την “αλήθεια” αυτών των γνώσεων για την πραγματικότητα – δηλαδή των σύγχρονα αποδεκτών τρόπων κατανόησης του κόσμου – ως κοινωνικές, ιστορικές, διαδικασίες και αλληλεπιδράσεις, και, παίρνοντας ρητά θέση, να απομακρύνεται από εναλλακτικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας καθώς προσπαθεί να κάνει κάτι συγκεκριμένο για συγκεκριμένους λόγους. Η αιτία είναι ότι ορισμένες γνώσεις, μορφές δράσης και σκέψης έχουν κατασκευαστεί ως “φυσικές” και “αληθείς” με ηγεμονικό τρόπο, και άλλες ως αδιανόητες. Αλλά διαφορετικές ερμηνείες της κοινωνικής πραγματικότητας οδηγούν σε διαφορετικές κοινωνικές δράσεις που την επηρεάζουν.

Βιβλιογραφία:

Burr, V. (1995) An Introduction to Social Constructionism, London: Sage.

Edwards, D.; Ashmore, M. & Potter, J. (1995) ‘Death and Furniture: the rhetoric, politics and theology of bottom line arguments against relativism’, History of the Human Sciences, vol. 8(2), pp. 25-49.

Gergen, K. (1985) “The social constructionist movement in modern social psychology”, American Psychologist, vol. 40(3), pp. 266-275.

Harré, R. (1979) Social Being: A Theory for Social Psychology, Oxford: Blackwell.

Jørgensen, M. & Phillips, L.J. (2002) Discourse Analysis as Theory and Method, London: Sage.

Parker, I. (1992) Discourse Dynamics: Critical Analysis for Social and Individual Psychology, London: Routledge.

Potter, J. & Wetherell, M. (1987) Λόγος & Κοινωνική Ψυχολογία, Αθήνα: Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Von Schlippe, A. & Schweitzer, J. (2008) Εγχειρίδιο της Συστημικής Θεραπείας & Συμβουλευτικής, Θεσσαλονίκη: University Studio Press.

Wetherell, M. & Maybin, J. (1996) ‘The Distributed Self: A Social Constructionist Perspective, in R. Stevens (ed.) (1996) Understanding the Self, London: Sage.

Willig, C. (1999b) ‘Beyond Appearances: A critical realist approach to social constructionist work’, in D. Nightingale & J. Cromby (eds) (1999) Social Constructionist Psychology: A Critical Analysis of Theory and Practice, Buckingham: Open University Press.

Αντίο Harvey Pekar… R.I.P.

αντιγράφοντας από τα “νέα”: 

 Ο Χάρβεϋ Πίκαρ, πολυµαθής κοµίστας και ιστορικός του πολιτισµού, πέθανε το πρωί της Δευτέρας στο Κλίβελαντ. Ηταν 70 ετών. Η δουλειά του έχει συγκριθεί µε τα έργα του Μαρκ Τουέιν και του Αντον Τσέχοφ.

Ο Πίκαρ ήταν ένας πρωτοπόρος των «αντεργκράουντ» κόµικς. Στα έργα του πρόβαλλε τη φωνή και τη ζωή των καθηµερινών ανθρώπων. Αν και ήταν δύστροπος και ευέξαπτος χαρακτήρας, έγραψε για τα ταξικά ζητήµατα στις ΗΠΑ µε συµπάθεια για τους αποκλεισµένους του «αµερικανικού ονείρου». 

Η δουλειά του έχει επίσης συγκριθεί µε την « Προφορική ιστορία» του εκλιπόντος δηµοσιογράφου Σταντς Τέρκελ. «Αντίθετα από τους υπερήρωες που συνήθως κατοικούν στις σελίδες των κόµικς, ο Πίκαρ δεν µπορούσε να πηδάει πάνω από ψηλά κτίρια ούτε να κινείται ταχύτερα από µία σφαίρα. Οµως τα κόµικς του υποδείκνυαν ένα άλλο είδος ηρωισµού. Τον ηρωισµό που χρειάζεται ο απλός, καθηµερινός άνθρωπος της εργατικής τάξης για να βγάλει την ηµέρα µε άθικτη την ψυχή του – αν όχι την αξιοπρέπειά του», έγραψε η Τζοάνα Κόνορς στην εφηµερίδα Cleveland Ρlain Dealer

Παιδί πολωνοεβραίων µεταναστών, ο Πίκαρ είναι περισσότερο γνωστός από το αυτοβιογραφικό κόµικς Αmerican Splendor (Αµερικανικό Μεγαλείο) στο οποίο κατέγραψε µε κοµψότητα τις απροσδόκητες απολαύσεις και απογοητεύσεις της ζωής στο Κλίβελαντ (το άλµπουµ έχει τις ρίζες του στη φιλία του Πίκαρ µε τον Ρόµπερτ Κραµπ, τον σηµαντικότερο ίσως αµερικανό δηµιουργό αντεργκράουντ κόµικς, και γυρίστηκε σε ταινία το 2003). Εργαζόταν ως διοικητικός υπάλληλος σ’ ένα νοσοκοµείο και στις ελεύθερες ώρες του έγραφε επίσης για τζαζ και λογοτεχνία.

Μιλούσε απερίφραστα για πολιτικά ζητήµατα, ιδιαίτερα για την ανάρµοστη επιρροή των µεγάλων εταιρειών. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, ήταν τακτικός προσκεκληµένος στην εκποµπή του Ντέιβιντ Λέτερµαν – µέχρι που έκανε το περίφηµο µειδίαµα του οικοδεσπότη του να µετατραπεί σε γκριµάτσα όταν τον αποκάλεσε «κράχτη της GΕ». Το ΝΒC ανήκε τότε στην General Εlectric και ο Πίκαρ «κόπηκε» από την εκποµπή… Είχε συνεργαστεί επίσης µε την ακτιβίστρια Χέδερ Ρόµπερσον στη συγγραφή του βιβλίου « Μacedonia», σχετικά µε τις προσπάθειες της χώρας να µην εµπλακεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στις συγκρούσεις των Βαλκανίων. Εχει επίσης γράψει βιβλία για τη γενιά των Μπίτνικς και για την οργάνωση ακτιβιστών των «σίξτις» Φοιτητές για µια Δηµοκρατική Κοινωνία. 

Για τον ηθοποιό Πωλ Τζιαµάτι, ο οποίος τον υποδύθηκε στην ταινία Αmerican Splendor, «ο Πίκαρ ήταν ένα από τους πιο συµπονετικά και βαθιά ανθρώπινα πλάσµατα που έχω γνωρίσει ποτέ. Είχε έναν τεράστιο εγκέφαλο και ακόµη µεγαλύτερη ψυχή. Και ήταν ξεκαρδιστικός. Ηταν ένας µεγάλος καλλιτέχνης, ένας αληθινός αµερικανός ποιητής και δεν υπάρχει κανείς για να τον αντικαταστήσει».

Και μια νεκρολογία από τον Guardian…

R.I.P. 

 

Νέες, προσιτές τιμές στη Συμβουλευτική υποστήριξη

Με την επιστροφή από το Άμστερνταμ, 

καθώς η ψυχοκοινωνική κατάσταση και το θυμικό στον ελληνικό δημόσιο λόγο φαίνεται να γίνεται και πιο δύσκολο, 

είναι καλή στιγμή να ανακοινωθεί και από εδώ κάτι που έγινε εδώ και καιρό, αμέσως με την ανακοίνωση των μέτρων από το ΣΚΑΪ και το Ρ/Σ Βήμα 99,6 και την Ενωση Εργαζόμενων Καταναλωτών της ΓΣΕΕ, 
δηλαδή την συμμετοχή του γραφείου στην Συμμαχία κατά της Ακρίβειας και στην πρωτοβουλία Όλοι Μαζί

Στα πλαίσια αυτών των πρωτοβουλιών, πρσφέρουμε:

α) Δωρεάν Συμμετοχή σε ομάδα ψυχολογικής στήριξης ειδικά για ανθρώπους που επηρεάστηκαν από την οικονομική κρίση (2 ώρες, 1 φορά την εβδομάδα) 

β) Χαμηλές τιμές ατομικής συμβουλευτικής σε άτομα που διαθέτουν: 

       -ΚΑΡΤΑ ΑΝΕΡΠΑΣ

       -ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

       -ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΠΑΣΟ

       -ΚΑΡΤΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

 Τιμή 30 ευρώ (50% έκπτωση).  Πρώτη συνεδρία επαφής και γνωριμίας δωρεάν